İMERA FERAM ☑

36.GEÇMIS

Hayatın bizim için kurguladığı o kadar güzel planları var ki. Tek ihtiyacı olan bizim o kurduğu plana düşmemiz. Ne kadar istemesek de düşmeyi her zaman başardık...

hayatın bize taktığı çelmeye farkında olmadan takıldık, peki hic sorduk mu kendimize? Bu çelmeyi göremeyecek kadar ne yaşadıkta kör olduk.

Asaf, kendisine duygusuzca ve boş gözlerle bakan karısına daha fazla bakmadan gözlerini hızla ondan çekti.

zeynep, dışında her şeye bakmaya başladı ama sonunda gözleri ona ihanet edercesine her seferinde onda takılı kaldı.

Içindeki dolmuşluk hissiyle yutkundu.

Her karısının gözlerinin içine baktığında bos umutlarla geri döndü. Sanki karşısında ki kişi karısı değilde onu hiç tanımayan... tanımadığı kişiydi.

Zeynep, aklındaki düşünceleri her defetmeye çalıştıkça sanki hayal gücü alay edercesine başka senaryolar kurgulayıp önüne koyuyordu ve hep başrolde sevdiği adam vardı, ama kendisi için hiç bir rolde yoktu.

Yol boyunca hiç konuşmadılar.

Ne kadın 'nereye gidiyoruz?' Diye sorabildi...
Ne de adam 'susma konuş' diyebildi...

Sessizlik etraflarını sarmıştı sanki biri ağzını açsa kötü bir şey olacakmışcasına.

birbirlerinden habersiz susma yemini ettiler.

Sonunda varacağı yere ulaşan araba aniden durdu.

Kadın, geldikleri yere baktı

Mezarlık...

Şaşkınlıkla yanında oturan adama bakacakken kapanan kapının sesini işitti. Derin nefes alıp o da indi.

Önce yürüyen bedeni takip etti.

Kaç mezarın önünden geçtiler ama hala da bir yerde durmadılar ta ki geldikleri yerde duran adama kadar.

Kadın baktı önündeki mezara 'AYKIR ailesi. Havva Aykır, Emre Aykır' yutkundu.

Neden buraya gelmişlerdi? Düşünmeden edemedi kadın, ama sormaya korkuyordu.

Sessizlik yemini bozuldu...

Bozan adam oldu ve cezasını çekmeyi kabul etti.

Cezası kor gibi tekrardan alevlenen yüreğiyle başa çıkmaktı.

"2,5 yıl önce bir kaza oldu..." sustu.

O gün tekrar zihninde belirdi. Yerlerde kanlar içerisinde yatan ablası ve sevdiği adam.

Kadın susmaya devam etti.

Adamın oturduğu mezar taşının ilerisindeki bir yere oturdu.

Sadece dinledi ama korkuyordu da.

"Etrafta bağıran insanlar, siren sesleri hala kulaklarımda. Hani kimi zaman suçumuzun olmadığını savunuruz ya ama aslında suçlu olan biziz işte bende öyleydim. Suçsuz sanardım kendimi ama en büyük suçlu bendim." Yutkundu...

Kadın, kaslarını çattı ne suçu vardı ki kocasının? Aklında onca soru varken sanki ses telleri kopartılmış gibi ağzını açsa da sesi çıkmıyordu.

Genç adam, karısının konuşacağını fark edince hızla konuştu "Sadece dinle! Ablam sevdiği adamla kaçmıştı. Töre gereği bu ölümdü. Dedem o zamanlar yaşıyordu ve O töresi için her şeyi yapardı torununu torununa öldürtürürdü bile" kadın hızla ağzını kapattı.

Gözleri dolmuştu 'hayır yapmamıştır.' Dedi içinden. Adam, hissetmiscesine.

Kafasını kaldırıp ilk kez karısıyla göz göze geldi.