▪︎TAMAMLANDI▪︎
Mutluluk neydi? Yani gerçek mutluluk? Baba sevgisi, aile sıcaklığı? Peki size bir soru. Size hiç kendi hayatınız için söz hakkı verildi mi?
İşte bana verilmedi. Benim kaderimi onlar çizdi ve beni bir avuç sevgiyle uğurladılar yaşadığı...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Zeynep'ten
Artık ruhumu uyutacak Bir 'masal' kalmadı.. Belki ay susar, güneşdoğar
Bu yaşıma kadar herşeyle kendi başıma savaştım taki o gelene kadar belki bana en büyük kötülüğü o yaptı.. Belki... babamın yaptıklarıyla onun yaptıklarını düşününce kimin daha çok canımı yaktığını çözemiyorum ama tek bildiğim bir şey var o da Asaf'ın hayatımdan çıkması demek artık savaşacak gücümün kalmayacağını gösteriyor.
Zehra, bana haber verdikten sonra apar topar odamdan çıkıp. Asaf'ın kalabalık oda kapısının önüne geldim. Herkes buradaydı. Ali abim beni ayakta görünce hemen yanıma geldi. Hızla ona sarıldım. Sevinç ve korkudan ağlamaya başladım. Ben susana kadar abim sessizce sarılışıma karşılık verip saçlarımı okşadı.
Kalbim gereğinden hızlı atıyordu. Asaf, beni bırakmamıştı.. Bizi bırakmamıştı..
Kendime biraz gelince abimden ayrılıp kocaman gülümsedim Abimde benim gibi gülümseyip alnımdan öptü. "Ç_çok şükür bizi bırakmadı." deyip aşağı inen göz yaşımı sildim. Abim gözünü kapatıp açtı. "Senin kocan güçlüdür. Öyle çabuk pes etmez." deyip gururlanmama neden oldu. Daha fazla konuşmayıp kayınvalidemin yanına gittim. Beni görünce elimden tutup yanına oturttu. Saçlarımı öpüp gözlerime baktı. O da çok yorulmuştu az daha oğlunu kaybedecekti. Ama hala dimdikti.
Hiçbirşey demeden öylece bekledim. Çünkü bu bekleyişimin sonunda ona kavuşacaktım. Elim karnıma giderken onu hissetmek istercesine avucumu iyice bastırdım. 'baban bizi bırakmadı annecim.' Dedim içimden.
Doktor odadan çıkınca herkes ayağa kalktı.
Bende ağrıyan vücudumla zar zor ayağa kalktım.
Tüm odağım doktor olmuştu ağzından çıkacak tek söze muhtaç hissediyordum..
Doktor gülümseyerek "hastanız ne kadar kurtulmuş olsada onu uyutuyoruz. Önümüzdeki 24 saat içinde sadece uyutucaz ve sonrasında hasta ziyaretine başlayabilirsiniz." deyip tam gidecekken hızla kolundan tutup titrek bir sesle "s_sadece 5 dakika l_lütfen" deyip umutla doktoru bekledim.
Doktor sıkıntıyla nefes alıp "sadece beş dakikan var" deyip gitti.
Hızla hemşirenin verdiklerini giyip odaya girdim.
Asaf, beyaz yatakta üstü çıplak halde huzurla yatıyordu. Vücudunda kablolar vardı. Onları görmezden gelip yanına yaklaştım.
Diyecek çok şeyim vardı. Ama neye nasıl başlayacağımı bilmiyordum titrek bir nefes aldım hafif yutkunup "bizi bırakmadın!" Dedim ilk aklıma gelenle. Gitsek bir nefes çektim içime "n-ne kadar korktum sen orada öylece yatarken.. ben sensiz nasıl yaşayacağımı düşündüm. sensizlik çok zor lütfen bizi bırakma.." Dedim anında akmaya yüz tutmuş yaşlarımın arasından.
