İMERA FERAM ☑

18.İSTANBUL

Instagramdan hesabımızı takip etmek isteyenler dm yoluyla wattyden geldiğini bildirirse sevinirim ona gore kabul ediyorum.

zeyn.epgvn08

Gitmek unutmak değildir
Sen bunu çok iyi biliyorsun
Aklımda gözlerin varken,
Sen buna gitmek mi diyorsun?
Can Yücel

Yazardan

Tam 3 haftadır Asaf eve gelmiyordu. Geldiğindeyse ya herkes uyurken geliyordu, misafir odasında uyuyup sabah kimse uyanmadan çıkıyordu. Zeynep, Hala onu affedememişti Asaf'ın, haklı olduğunu çok iyi biliyordu ama gururu buna izin vermiyordu. Içindeki korkuyla her gün kalkıyordu her kapı çaldığında kalbi gereğinden hızlı atıyordu ya Asaf gelirse ya gelirken yanında başka kadın olursa. Işte buna dayanamazdı herşeye dayanırdı ama bu olmazdı gücünün son noktası olurdu. Mevlam o günleri göstermesin.

Genç adam yine saat 1 olduğunda sessizce evin kapısını açtı 3 haftadır doğru düzgün eve gelemiyordu. Yorgundu hemde cok yorgundu hem ruhen hem bedenen..

sessizce merdivenleri çıktı. Önce kendi odasına girdi karısı uyuyordu. Yavaşça yatağa yaklaştı kokusunu derince soludu meleğinin, menekşe kokusu etrafını sardığında yüzünde buruk bir tebessüm oluştu, yavaşça eğilip alnından öptü tam kalkacakken karısının hafiften şişen karnına baktı geceliği hafif sıyrılmıştı. Genç adam yutkundu bir evladı olucaktı karısı hamileydi ona bu zamanda ihtiyacı varken o napıyordu karısını daha fazla üzüyordu hemde düşük tehlikesi varken. Genç adam daha fazla düsünmemek için tam odasına gidecekken karısı elini tuttu gözleri yarı açıktı. Genç kadın yutkundu kalbi deli gibi atıyordu kocasının onu umursamadan elini çekip gitmesinden korkuyordu. Derin nefesler alıyordu. Asaf gözlerini kısıp karısına baktı ona dur demesini bekledi ama Zeynep onun yerine elini çekip "k_kusura b_bakma birden uya_uyanınca tuttu_um" Asaf hafif gülümseyip hiç bir şey demeden hızla odadan çıktı. Zeynep'in gözleri dolmuştu.

Olmamıştı dur dememişti canı yanıyordu. Gözünden düşen bir damla yaşı silip kafasını yastığa gömdü.

Sabah Zeynep kalktığında kahvaltıda Asaf'ıda görünce şaşırmıştı ama sesini çıkarmadan kurulu olan masaya oturdu Asaf'ın tam karşısına. Masada sadece ikisi vardı ama ikiside birbirine bakmıyordu. Yavaş yavaş ev halkı masaya gelmeye başlamıştı.

Ev halkı olanların farkında olduğu için kimse sesini çıkarmıyordu. Azad ve Zehra'da artık evde olmadığı için ev daha fazla sessizleşmişti. Kahvaltının bitimine yakın Asaf çatalını bırakıp Zeynep dışında herkese baktı sonunda "bugün iş için 2 aylığına istanbula gidicem" deyip tam masadan kalkacakken olanların farkında olan babaanne "karında gelsin" deyip umursamaz bir biçimde yemeğini yemeye devam etti.

Tam masadan kalkan Asaf sinirle "otursun oturduğu yerde hiç bir yere gelemez" deyip tam gidecekken babanne sinirle "sözümü ikiletme Asaf efendi karında gelsin hem ordaki doktorlara bir görünsün bebeği çok ihmal ettiniz" deyip kaşlarını çatarak Asaf'a baktı. Asaf'ta aynı şekilde kaşlarını çatıp dişlerinin arasından "hiç. Bir. Yere. Gelmeyecek" diyerek her kelimeyi bastırarak Zeynep'e baktı.

Zeynep yutkunup korkarak babaanneye bakarak "ben Istanbul'a gitmek istemiyorum. Hem bizim doktorlarımızın nesi var salih abiyle gideriz biz."

Babaanne sinirle "salih mi senin kocan ne diye şöför seni hastaneye götürüyor kocan varken" zeynep bu laftan sonra Asaf'a baktı. Asaf gözlerini kapatıp derin nefes aldı babaannesi zeki kadındı onu nerden vuracağını iyi biliyordu. Asaf daha fazla dayanamadan omuzlarını düşürüp zeynep'e bakarak "bavulunu hazırla" deyip yukarı çıktı.