Lovers by Accident

Part 37

Άρης

"Άρη...σε παρακαλώ...μην το κάνεις πιο δύσκολο. Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να σε βγάλω από το μυαλό μου...αλλά δε με βοηθάς καθόλου. Κατάλαβε με! Δε θέλω να γίνω συνεργός σε όλη αυτή την τρέλα! Δεν μπορώ να κάνω σαν να μη συμβαίνει τίποτα τη στιγμή που είσαι αρραβωνιασμένος με κάποια άλλη..." μου αποκρίνεται η Ιφιγένεια, καθώς απομακρύνεται αρκετά από εμένα και βγαίνει από την αγκαλιά μου. Ξέρω ότι έχει δίκιο. 

"Θα τη χωρίσω. Δεν μπορώ να είμαι με κάποια...για την οποία δεν αισθάνομαι τίποτα! Θα μιλήσω σήμερα κιόλας μαζί της. Ξέρω ότι όλο αυτό σε τρομάζει...όμως δώσε μου λίγο μόνο χρόνο" της απαντώ και κλείνει τα μάτια της. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και γυρίζει να με κοιτάξει. 

"Δεν ήξερα Άρη. Δεν γνώριζα ότι ήσουν αλλού. Αν ήξερα...δε θα σου την έπεφτα ποτέ. Έχω διαλύσει μία σχέση...και πίστεψέ με...νιώθω χάλια. Αισθάνομαι ένοχη..." 

Τρίβω γρήγορα τα μάτια μου με τα δάχτυλα των χεριών μου και καρφώνω το βλέμμα μου στα μάτια της. Το δροσερό αεράκι χτυπάει το γυμνό λαιμό μου και ανατριχιάζω. Η Ιφιγένεια προσπαθεί να στρέψει αλλού το βλέμμα της, όμως με ραγδαίες κινήσεις στρέφω το πρόσωπό της προς τα εμένα με το δεξί μου χέρι. 

"Εγώ δεν ήμουν ξεκάθαρος εξαρχής. Εγώ φταίω...που σε άφησα μέσα στην άγνοια. Δεν μπορούσα να καταλάβω...αν τα έκανες για πλάκα ή αν αισθανόσουν πραγματικά κάτι για εμένα. Έπρεπε να με φιλήσεις εκείνη την ημέρα, για να καταλάβω τις προθέσεις σου. Μάλλον φοβόμουν να παραδεχτώ...ότι ένιωθα το ίδιο..." της αποκρίνομαι και κάθεται σιωπηλή. Τα μάτια της παρατηρούν κάθε λεπτομέρεια του προσώπου μου και αυτό με κάνει να χαμογελάσω ελάχιστα. 

"Άρη...είναι λάθος". 

"Να ξέρεις ότι...όσο εγωιστικό και αν ακούγεται...χαίρομαι πραγματικά που σε γνώρισα έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες. Έχεις γίνει η αδυναμία μου Ιφιγένεια..." της λέω και γουρλώνει τα μάτια της. Δαγκώνει τα χείλη της και μέσα μου αρχίζω να ταράζομαι. Τρελαίνομαι, όταν το κάνει αυτό. 

Πλησιάζω το πρόσωπό μου κοντά στο δικό της και με τα δυο μου χέρια πιάνω το σημείο ανάμεσα στο λαιμό και το πρόσωπό της. Προσπαθεί να απομακρυνθεί, όμως την κρατάω καλά. 

"Ά-Άρη...σου εξήγησα..." ξεκινάει να μου πει και συνεχίζω να την πλησιάζω αργά. 

"Μία τελευταία φορά. Άφησε με να νιώσω τα χείλη σου επάνω στα δικά μου...για μία ακόμα φορά..."της αποκρίνομαι και χωρίς να μου δώσει καμία απάντηση, κλείνει τα μάτια της και την πλησιάζω ακόμα περισσότερο. Τα χείλη μου ακουμπούν απαλά τα δικά της και δεν κάνει τίποτα για να το σταματήσει. Αρχίζω να τη φιλάω έντονα και παθιασμένα, ενώ τα χέρια μου κατεβαίνουν, γύρω από τη μέση της. Το φιλί μας βαθαίνει όλο και περισσότερο και οι δυο μας...δεν μπορούμε να αποχωριστούμε ο ένας τον άλλον. Τα ζεστά της χέρια ακουμπούν τα μάγουλά μου και έπειτα με απομακρύνει αργά από κοντά της. Τα μάτια της, αν και δεν τα φωτίζει το φως, φαίνονται υγρά και σίγουρα στεναχωρημένα. 

"Τελευταία φορά Άρη..." καταφέρνει να μου πει και αφού πάρω μια βαθιά ανάσα κουνάω το κεφάλι μου καταφατικά. 

"Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να επιστρέψεις στο νοσοκομείο Ιφιγένεια..." της αποκρίνομαι και γνέφει θετικά. 

"Ναι...είμαι αρκετά κουρασμένη." 

Χωρίς να πούμε τίποτε άλλο, σηκώνομαι από το παγκάκι, την πιάνω πάνω μου και την τοποθετώ στο αμαξίδιο. Ξεκινάμε να προχωράμε προς το αυτοκίνητο και κανένας από τους δυο μας δε λέει κουβέντα. 

Σήμερα θα μιλήσω στη Νικόλ. Θα της ξεκαθαρίσω...ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει. Πρέπει να της εξηγήσω...ότι είμαι ερωτευμένος με άλλη. Δεν μπορώ να κοροϊδεύω ούτε εμένα...ούτε εκείνη. Έχω καταλάβει...ότι η Νικόλ δεν είναι εκείνη που με κάνει να νιώθω ευτυχισμένος. Η Ιφιγένεια...με έχει κάνει να δω τη ζωή με άλλο μάτι. Με έχει κάνει να αισθανθώ συναισθήματα πρωτόγνωρα. Πώς θα μπορούσα να συνεχίσω τη ζωή μου πλάι στη Νικόλ...όταν το μόνο που θέλω είναι να ζήσω κοντά στην Ιφιγένεια; 

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και ξεκινάω για το νοσοκομείο. Η Ιφιγένεια κοιτάζει έξω από το παράθυρο και καταλαβαίνω ότι είναι στεναχωρημένη. Το μυαλό μου είναι συνεχώς σε εκείνη. Όσο σκέφτομαι ότι χρειάστηκε αυτό το ατύχημα για να τη γνωρίσω...θέλω πραγματικά να πεθάνω. Πώς μπορώ να πιστεύω ότι τα πράγματα μεταξύ μας θα καλυτερεύσουν...όταν ξέρω ότι τη στιγμή που η Ιφιγένεια θα μάθει ποιος φταίει για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, δε θα θέλει να με ξαναδεί στη ζωή της; Θα με μισήσει...και ξέρω ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά...θα έχω πεθάνει μέσα μου. 

Φθάνουμε στο νοσοκομείο και βοηθάω την Ιφιγένεια να τακτοποιηθεί στο κρεβάτι της. Συνεχίζουμε να μη μιλάμε. Αισθάνομαι ότι αυτή η νύχτα...είναι καθοριστική και για τους δυο...

"Καληνύχτα Ιφιγένεια..." της αποκρίνομαι τελικά και γυρίζει να με κοιτάξει. 

"Καληνύχτα Άρη..." μου απαντά και, αφού πάρω τα πράγματά μου βγαίνω από το δωμάτιό της. Φεύγω από το νοσοκομείο και κατευθύνομαι προς το σπίτι μου με το αυτοκίνητο. Προβλέπεται μεγάλη νύχτα. Έστειλα μήνυμα στη Νικόλ και της ζήτησα να έρθει στο σπίτι, γιατί θέλω να μιλήσουμε. Μου είπε ότι έχει και εκείνη να μου πει κάτι σημαντικό. 

Φθάνω στο σπίτι, βγαίνω από το αυτοκίνητο και προχωρώ προς την πόρτα. Βάζω το κλειδί στην τρύπα, ξεκλειδώνω και μπαίνω μέσα. Κλειδώνω την πόρτα και αφήνω τα πράγματά μου στον καναπέ. Πού είναι η Νικόλ;

"Νικόλ;" τη φωνάζω και έρχεται από την κουζίνα στο σαλόνι. 

"Γύρισες;" με ρωτάει ξερά και κουνάω το κεφάλι μου καταφατικά. 

"Ναι...μόλις τώρα..." 

"Πώς τα περάσατε με τον αδερφό σου; Θα μου τον γνωρίσεις και εμένα;" με ρωτάει απανωτά και ξεροβήχω. Δεν έχει καταλάβει, γιατί τι φώναξα;

"Νικόλ...θέλω να μιλήσουμε..." ξεκινάω να της λέω και ανασηκώνει τους ώμους της. 

"Κι εγώ το ίδιο. Θέλω να σου πω κάτι σημαντικό. Αλλά πρώτα...μήπως θέλεις κάτι να πιεις;" με ρωτάει και ετοιμάζεται να πάει προς την κουζίνα. 

"Όχι...είμαι καλά...σε ευχαριστώ" της απαντώ και χαμογελά. 

"Πάντα έτσι νηφάλιος είσαι. Όσο σε θυμάμαι...δεν πίνεις...πέρα από καμιά μπύρα πού και πού..." σχολιάζει και πιέζω τα χείλη μου αμήχανα. 

"Αυτό είναι αλήθεια. Λοιπόν; Τι θέλεις να μου πεις;" τη ρωτάω και σκέφτεται για λίγο. 

"Ξεκίνα εσύ πρώτος" με παροτρύνει και κουνάω το κεφάλι μου πέρα δώθε αρνητικά. 

"Όχι όχι...ξεκίνα εσύ και θα σου πω εγώ αυτό που θέλω μετά..." της αποκρίνομαι και μου δείχνει τον καναπέ για να καθίσουμε. Η καρδιά μου αρχίζει να χτυπάει σαν παλαβή. Τι ακριβώς θέλει να μου πει; Γιατί με τρομάζει όλη αυτή η στιγμή; Γιατί νομίζω...ότι δεν είναι για καλό; 

"Άρη...ξέρω...ότι ίσως να μην είναι η κατάλληλη στιγμή να στο πω. Γνωρίζω ότι δεν είναι κάτι το οποίο σχεδιάζαμε...ή είχαμε στο μυαλό μας...όμως θέλω να φανείς ψύχραιμος..." μου εξηγεί και ξεροκαταπίνω. Γιατί έχω αρχίσει να τρέμω; Παίρνω γρήγορες ανάσες και προσπαθώ να παραμείνω ψύχραιμος. 

"Πες μου Νικόλ..." την παροτρύνω και το βλέμμα της τριγυρίζει σε όλο το δωμάτιο. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και γυρίζει τελικά να με κοιτάξει. Η καρδιά μου κοντεύει να πεταχτεί έξω. 

"Είμαι έγκυος Άρη..." μου απαντά και γουρλώνω τα μάτια μου. Αισθάνομαι όλο μου το σώμα να παραληρεί και χλωμιάζω ολόκληρος. 

"Τι είσαι λέει;" τη ρωτάω αποσβολωμένος και νιώθω ξαφνικά να μη μου φτάνει το οξυγόνο...


******

Βόμβα >_< 
Πάω να κρυφτώ σε καμία γωνίτσα >_< 
Το επόμενο σε 2-3 μέρες...αν είμαι ζωντανή =// >_<