Lovers by Accident

Part 51

Άρης

"Κύριε...με ακούτε; Το εισιτήριό σας παρακαλώ!" μου επαναλαμβάνει ο υπάλληλος και στρέφω το βλέμμα μου στιγμιαία και πάλι προς το μέρος που άφησα την Ιφιγένεια...όμως δεν την βλέπω πουθενά. Πού πήγε; 


Χωρίς να απαντήσω στον υπάλληλο, αρχίζω να περπατώ πανικόβλητος προς την έξοδο του αεροδρομίου, ψάχνοντας σε όλον τον χώρο για την Ιφιγένεια. Όταν πλέον έχω φθάσει στο τέλος, αντιλαμβάνομαι ότι έχει εξαφανιστεί. Δεν την πρόλαβα. 


Με δυο κινήσεις βρίσκομαι έξω από το αεροδρόμιο και κοιτάζω σαν τρελός τα αυτοκίνητα που έρχονται και φεύγουν...αλλά είναι μάταιο. Την έχασα από τα μάτια μου μόλις μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα...πώς τα κατάφερα έτσι;


Μήπως ήταν ιδέα μου; Μήπως ήταν απλά παραίσθηση; Αρχίζω να φοβάμαι ότι μου έχει γίνει έμμονη ιδέα. Θα ξεκινήσω να τη βλέπω παντού τώρα. Ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει...
Δε γλιτώνω τον ψυχίατρο. Πιστέψ'τε με...δεν τον γλιτώνω...


++++++

{Το ίδιο βράδυ}

Έχω βαρεθεί μέσα στο σπίτι. Δεν ακύρωσα ποτέ την άδεια που πήρα...γιατί πιστεύω ότι μου χρειάζεται. Φοβάμαι ότι η ζωή μου έχει γίνει ένα μπάχαλο...και δεν ξέρω πώς να το αλλάξω αυτό. 


Σηκώνομαι από τον καναπέ και πιάνω από το τραπεζάκι του σαλονιού το κινητό μου. Νομίζω ότι μια βόλτα με τον Στιβ θα ήταν ό,τι πρέπει. Δεν παλεύεται η ζωή μου άλλο. Πληκτρολογώ τον αριθμό του και τον καλώ.


"Έλα ψηλέ...πώς είσαι; Έφθασες;" με ρωτάει ανίδεος, όταν απαντάει, και χτυπάω ελαφρώς το κεφάλι μου με το χέρι μου. 

"Δεν έφυγα ποτέ" του απαντώ. 


"Τι εννοείς;"

"Θες να βγούμε μια βόλτα στο κέντρο; Έχω να σου πω κάτι..." του αποκρίνομαι και κάνει μια παύση. 


"Εντάξει. Ετοιμάζομαι".

+++++++++++


Περπατάμε στο κέντρο και παρατηρούμε τον κόσμο γύρω μας. Το αεράκι χτυπάει το ζεστό δέρμα μου και ανατριχιάζω. Έχει ψύχρα. 


"Δηλαδή...θες να μου πεις...ότι είδες την Ιφιγένεια; Στο αεροδρόμιο;" με ρωτάει όντας σκεπτικός και ταυτόχρονα έκπληκτος. 


"Έτσι νομίζω. Δεν ξέρω. Μάλλον. Τη μια στιγμή ήταν εκεί...και την άλλη είχε γίνει καπνός. Μα πώς εξαφανίστηκε τόσο γρήγορα;" τον ρωτάω σοκαρισμένος και ξύνει τα μούσια του, προσπαθώντας να σκεφτεί. Οι φωνές και τα γέλια γύρω μας...μας εμποδίζουν να συγκεντρωθούμε. 


"Άρη...μήπως είχες παραισθήσεις;" με ρωτάει τελικά και κουνάω το κεφάλι μου αρνητικά πέρα δώθε...ελπίζοντας ότι έχει άδικο. 


"Μα...ρε Στιβ...την είδα! Περπατούσε. Ήταν εκείνη! Είμαι σίγουρος ότι ήταν!" του αποκρίνομαι πιο σίγουρος από πριν και σηκώνει τα χέρια του σε ένδειξη ανακωχής. Κοίτα που θα βγω και τρελός ξαφνικά!


"Μόνη της ήταν;" με ρωτάει και πιέζω τα χείλη μου, φέρνοντας την στη μνήμη μου. 


"Νομίζω πως ναι. Δεν παρατήρησα. Λες να με ένοιαζε εκείνη τη στιγμή αν ήταν με κάποιον;" τον ρωτάω και ανασηκώνει τους ώμους του. 


"Αν όντως ήταν εκείνη...και όντως ήρθε μόνη της...έχει αναρρώσει για τα καλά. Αλλά και πάλι...δεν ξέρω κατά πόσο ήταν εκείνη" συνεχίζει να με αμφισβητεί και σμίγω τα φρύδια μου. Τα μάτια μου πέφτουν σε μια αφίσα σύγχρονου χορού έξω από την αίθουσα εκδηλώσεων και σταματάω να την κοιτάξω. 
"Ίσως να έκανες λάθος ρε Άρη. Μπορεί να την μπέρδεψες με--" πάει να μου πει αλλά σταματάει απότομα. 


Τραβάω το βλέμμα μου από την αφίσα και γυρίζω γρήγορα να τον κοιτάξω. Ο Στιβ έχει γουρλώσει τα μάτια του και το σαγόνι του έχει φθάσει στο πάτωμα. Τι είδε; 
Στρέφω το βλέμμα μου προς την κατεύθυνση στην οποία κοιτάζει και γουρλώνω και εγώ τα μάτια μου. Η καρδιά μου χάνει έναν χτύπο. 


Μόλις βγήκε από την αίθουσα εκδηλώσεων η Ιφιγένεια. Το αίμα μου έχει παγώσει. Έχω χάσει το χρώμα μου. 


"Είχες δίκιο Άρη. Ήταν όντως εκείνη τελικά..." παραδέχεται ψιθυριστά και εγώ με το ζόρι αναπνέω. 


Το βλέμμα της στρέφεται προς το μέρος μας και σοκάρεται όταν μας βλέπει μπροστά της. Κοιτάζει μία εμένα και μία τον Στιβ. Η έκφρασή της...θυμίζει εκείνη του Στιβ. Δείχνει το λιγότερο αναστατωμένη. Τα μάτια της εντοπίζουν τα δικά μου για ακόμα μία φορά και η καρδιά μου γίνεται χίλια κομμάτια. Νομίζω δε θα αντέξω για πολύ ακόμα. Την έχω ακριβώς απέναντί μου...


Προφανώς δε μιλάει κανένας μας. Αισθάνομαι ράκος. Πώς δε βγαίνει λέξη...όταν έχω τόσα πολλά να της πω;


"Ι-Ιφιγένεια;" της αποκρίνομαι και δείχνει να συνέρχεται από το σοκ. Η έκφρασή της είναι το λιγότερο παγωμένη. Δεν ξέρω τι ακριβώς σκέφτεται...όμως σίγουρα δεν της είναι ευχάριστη η παρουσία μου. 


"Γεια..." μου αποκρίνεται τελικά και η καρδιά μου γίνεται θρύψαλα. Ακούγεται τόσο απόμακρη! 

 
Είμαι έτοιμος να την πλησιάσω, όμως ο Στιβ με σταματάει. Καλύτερα να μην το κάνω. Καλύτερα να μην ξεπεράσω τα όρια. 


"Π-Περπατάς και πάλι..." παρατηρώ και κλείνει τα μάτια της σφικτά. 


"Ναι. Τα κατάφερα" συνεχίζει να μου απαντά το ίδιο απόμακρα...αλλά δεν το βάζω κάτω. 


"Μου έλειψες πολύ" παραδέχομαι τελικά και αποστρέφει το βλέμμα της από το δικό μου γεμάτη αμηχανία. 


"Μωρό μου...κανονίστηκε..." της αποκρίνεται ένας ξανθός νεαρός, που βγήκε μόλις από την αίθουσα και την πλησιάζει. Φέρνει τα χέρια του γύρω της και τη φιλάει στιγμιαία στο λαιμό. 


Ποιος είναι αυτός; Γιατί την αποκάλεσε μωρό του; Για ποιον λόγο τη φίλησε στο λαιμό; 
Τα μάτια μου περιπλανιούνται...μία σε εκείνη και μία στον μορφονιό δίπλα της. Τι ρόλο βαράει αυτός; Απέκτησε αγόρι;


Η Ιφιγένεια κρατά σφιχτά τον τύπο δίπλα της και γυρίζει να με κοιτάξει. 
"Εμάς...μας συγχωρείτε" μας αποκρίνεται η Ιφιγένεια και ο ξανθούλης γυρίζει τελικά να μας κοιτάξει. 


"Μισό μωρό μου...δε θα με συστήσεις στους κυρίους;" τη ρωτάει ανίδεος και παίρνει μια βαθιά ανάσα. 


"Από εδώ ο Στιβ και από εδώ ο...Άρης" κολλάει στο όνομά μου.


"Νίκος...χάρηκα!" μας αποκρίνεται καθώς κάνουμε χειραψία και κουνάμε το κεφάλι μας πάνω κάτω. 
"Πώς γνωρίζεστε με την Ιφιγένεια;" μας ρωτάει και η Ιφιγένεια τον στραβοκοιτάζει. 


"Νίκο...καλύτερα να πηγαίνουμε" του αποκρίνεται και εκείνος την κοιτάζει καχύποπτα. 

Δεν το ζω εγώ αυτό. Δεν το ζω!


"Καληνύχτα" μας λένε και οι δύο και αισθάνομαι μέσα μου χίλια κομμάτια. Την έχασα για πάντα. Είναι με άλλον. Με ξέχασε. Κατάφερε να με ξεπεράσει τελικά. Όλα τελείωσαν. 


"Επίσης" τους αποκρίνομαι όσο πιο ψύχραιμα μπορώ και μέσα σε δευτερόλεπτα έχουν εξαφανιστεί από μπροστά μας. 


"Τι έγινε μόλις ρε Άρη;" με ρωτάει ο Στιβ, όντας ακόμα σοκαρισμένος και κλείνω τα μάτια μου πιο πονεμένος από ποτέ. Μόλις αντίκρισα τον έρωτα της ζωής μου...με άλλον. Την έχασα. 


"Όλα τελείωσαν Στιβ. Η μικρή...προχώρησε στη ζωή της...και το ίδιο πρέπει να κάνω και εγώ". Οι λέξεις βγαίνουν μηχανικά από τα χείλη μου. Ούτε που καταλαβαίνω τι σκέφτομαι και πώς αισθάνομαι αυτή τη στιγμή. Είναι σαν να με χτύπησε με δύναμη κάποιος...και ο πόνος, η θλίψη, η απογοήτευση να τρέχουν από μέσα μου...σαν τη λάβα που ξεχύνεται ανεξέλεγκτα από το ηφαίστειο...


Πρέπει να τη βγάλω από μέσα μου. Πρέπει να βγει από τη ζωή...την καρδιά και το μυαλό μου. Είναι ξεκάθαρο πλέον...ότι με έχει ξεπεράσει. Και πρέπει να κάνω και εγώ το ίδιο...


*******

Νωρίς νωρίς :P :P :P 

Ένας χαμούλης για ακόμα μία φορά. 

Πίκρα που έφαγε ο Άρης...!!!