The Forgotten LOVE (COMPLETE)

Chapter 45

Kira's Pov

"Excuse me. Pupuntahan ko lang sina Rin at Kenzie." sabi ni tita Mila.

"Sure." sabi ni mama at tumayo na si tita.

"What was that mom?" tanong ko kay mama. Hindi ito agad sumagot. "Is that the surprise you were talking about back then?"

Bumuntong hininga siya saka sumagot.

"Yes, it is."

"No doubt. Talagang magtatampo sa iyo si kuya."

"I know, sweetie."

"Why, ma?"

"Because I want them to end up together."

"They will, mom. They will. In the right time."

"I'm worried about them because your ate Rin doesn't show any interest in your brother. And sweetie, you might forget, your ate Rin and kuya Silver are now dating."

"As if they are." duh! 'Yung tinginang ganun nina ate Rin at kuya Silver, alam na alam ko 'yun at isa pa may nagsabi sa'kin.

"What do you mean?" at syempre hindi alam ni mama.

"They are not dating, ok?" as expected, hindi maniniwala si mama.

"How come? They both said it. They are dating."

"No, they're not." I sighed. "Listen mom. I know they're not dating because the way they glanced at each other has a meaning. Didn't you saw it?" mom didn't answer, as expected hindi niya pinagtutuunan nang pansin ang ibang bagay. Kung anong naririnig 'yun lang ang paniniwalaan. Well I understand, nagulat din siya sa "revelations" nina ate Rin at kuya Silver.

"Is that so?"

"Yes, mom."

"So what I really did was wrong." maumanay na sabi ni mommy

"Uhm? Yeah?" si daddy tahimik lang na sumisimsm nang alak niya.

"I shouldn't have done that." yumuko si mommy.

"Yeah. You shouldn't."

Naaawa ako kay mommy. I know she made a wrong decision but I think iniisip niya lang naman si kuya. Kaya kung titingnan si mommy parang sising-sisi siya--

"Whatever! Nangyari na ang nangyari. Wala na akong magagawa. And I don't regret what I did. I know my son will understand me because he loves me. Whahahahahahaha!" sabi ko nga binabawi ko ang sinabi ko kanina na sising-sisi siya. My mom is a pain in the ass.

"Not ass, sweetie, but in the head."

"Fine, mom." mind-reader talaga si mommy.

"I know right?" see?




Rin's Pov

Umalis ako sa hapagkainan kanina. Alam ko mali ang ginawa ko pero masama talaga ang loob ko. Bakit kailangan nila kaming pangunahan?

Oo, gusto ko, pangarap ko na sana maging kami ni Hiro sa bandang huli. Oo, partly nagustuhan ko ang sinabi ni tita Myka pero hindi ba pwede na kami ang magdesisyon 'nun?

Bakit? Bakit nila kailangang gawin 'yun? Nang dahil lang sa 'nung high school palang sila ay mapag-usapan na ang magiging future namin? Eh paano pala kung hindi kami ni Hiro ang para sa isa't isa?

I hope it won't happen

I hope so too.

Himala, sumang-ayon ka.

Ngayon lang 'yan.

Haaaay. Nababaliw na ba ako? Pati utak ko kunakausap ko na.

"Rin."

Tumingin ako sa tumawag sa pangalan ko.

"Kuya."

Tumabi sakin si kuya.

"I know you're angry at mom."

"Hindi naman ako totally galit sa kanya kuya. Nagtatampo lang ako."

"Nagulat din ako sa sinabi ni tita Myka."

"Sinong bang hindi kuya? Ah, sina mama, tita Myka at tito Kevin lang ang hindi."

"Si Kira?"

"Di ko alam. Hindi naman ako nakatingin sa kanya eh."

"Nagulat din siya siguro pero hindi niya lang ipinahalata."

Hindi na ako nagsalita ulit. Nagtatampo ako kay mama. Eh ano naman kung naging deal nila 'yun dati?

"Anak?" hindi ko na kailangan pang lingunin kung sino ang tumawag sa'kin.

"Ma." sabi ni kuya. Narinig ko amg mga yabag ni mama papunta sa direksyon namin.

"Pwede na ba kitang makausap, anak?" alam kong hindi si kuya ang tinatanong niya kundi ako.

Tumango lang ako bilang sagot.

"Iwan mo muna kami, Kenzie."

"Yes, ma. Rin." tulad kay mama. Hindi rin ako lumingon kay kuya at tumango na lang bilang pagtugon.

Umalis si kuya at iniwan kami ni mama. Hindi ko alam ku g saan siya pupunta. Bahala na siya.

"Anak, alam kong galit ka sa'kin, sa'min nang tita Myka mo."

"Hindi po ako galit. Nagtatampo lang po."

"Pasensiya ka na anak kung nagawa namin 'yun nang tita Myka mo."

"Don't you trust us ma? Me?" tanong ko saka tumingin kay mama.

"No, hindi sa ganun anak. Malaki ang tiwala ko sa'yo. It's just that you're tita Myka, really what you to be part of their family. To be Hiro's woman. That's why she did it."

"Pero ma, may sarili po kaming isip ni Hiro. Kung may nararamdaman man po kami para sa isa't isa, then let us be the one to make the move to be with each other."

"I know, anak. I know and I'm sorry." hindi ko kayang marinig si mama na humuhingi nang tawad sa'kin. Tsk.

Yumuko ako saka nagsalita.

"Hindi naman po sa ayaw ko sa ginawa ni tita Myka. Gusto ko rin po pero bakit biglaan? Hindi pa naman po ako handa." hindi agad nakasagot si mama sa sinabi ko kaya nanatili lang akong nakayuko.

"I'm happy to hear that. Na gusto mo. I'm really sorry anak." iniangat ni mama ang mukha ko. Gusto ko ngang nakayuko para matago ang pamunula nang mukha ko tapos inangat naman ni mama.

"Apology accepted." sabi ko saka nagpout.

Tumawa si mama nang mahina.

"My baby is blushing. Thank you anak." sabi ni mama saka ako niyakap. Haaaay. Nakakagaan sa pakiramdam.

"Tara bumalik na tayo dun. Baka gisang-gisa na ang tita Myka mo kay Kira."

"Bakit ma?"

"Hmm? Let's say na nag-aalala rin si Kira para kay Hiro at ginigisa siya."

"Kawawa naman si tita."

"Kawawa talaga but knowing Myka. Tatawanan niy lang 'yun o hindi kaya'y babalewalain." makulit talaga si tita Myka. Buti hindi namana nina Hro at Kira.

Nang makaratin kami sa hapagkainan ay nandoon na sina kuya at Hiro nakaupo.

"Oh, you're back." salubong sa'min ni tita Myka.

"Yeah." sagot ni mama.

Umupo na ako sa upuan ko kung saan si Hiro na ang katabi ko. Awkward.

"Buti pa kayo, Mila, bati na ni Rin. Ah, by the way, sorry for what I did Rin."

"Ah, ano, uhm. A-ayos lang po." sabi ko saka yumuko.

"'Yung anak ko ayaw pa rin akong kausapin."

Hindi sumagot si Hiro. Tahimik lang siya. Kaya ang ginawa ko sinipa ko nang mahina ang paa niya. Kaya syempre nagulat siya. Tumingin siya sa'kin saka ko tinuro sa kanya ang mama niya. Mukhang nasa space pa ata siya eh.

"What is it, mom?"

"Hindi na nga ako kinakausap hindi rin siya nakikinig."

"Just...what is it?"

"I'm sorry anak."

Narinig kong bumuntong hininga si Hiro.

"Fine. Apology accepted."

"Ayan, ok na rin kami ng anak ko. So hppy na ang Christmas. Merry Christmas everyone!" sigaw ni tita Myka at saka na kami nagbatian.

Nagkanya-kany na kami nang hanap ng pwesto para syempre mag-usap-usap at kung anu-ano pa.

Sina mama, tita Myka at tito Kevin ayun magkasama. Si Kira naman ay pumasok sa kwarto niya. Si kuya may kausap sa cellphone. Malamang si Maisha. Kaya ako sa veranda nalang nila.

Masarap ang simoy nang hangin dito at malamig. Saan kaya pumunta ang isang 'yun?

Uy, hinahanap.

Nagtatanong lang.

Indenial.

Shut up.

"Nandito ka lang pala." nanigas ako sa kinatatayuan ko. Wish granted ba?

Yeah, wish granted!

Shut up brain.

Nagtatanong ka.

Ah bumabawi ka?

Who knows.

Bwisit ka.

Haha.

Huminga muna ako nang malalim saka ako humarap sa kanya.

"Ah, oo."

"Malamig dito ah. Hindi ka ba nilalamig?"

"Medyo lang. Maganda kasi dito." sabi ko saka humarap sa harapan ko.

"Oo nga maganda. Sobra." napatingin ako sa kanya and inly to find out na za'kin pala siya nakatingin. Namula ako sa paraan nang pagkakatingin niya sa'kin kaya umiwas ako.

Ilang segundo rin kaming tahimik hanggang sa narinig ko siyang umalis. Maya-maya ay naramdaman ko na lang na may naglagay nang jacket sa'kin.

At ang mas nakakagulat pa doon ay niyakap na ako mula sa likuran. Damang-dama ki ang hininga niya na tumatama sa tainga ko.

"It's cold here." he whispered huskily.

"I-I know." nauutal king sabi. Shet nanghihina ang mga tuhod ko. Siguro dahil naramdaman niya kaya inilapit niya ako sa may railing na pwedeng kapitan. Kumapit ako doon bilang suporta.

"I want to kiss you, Rin." nanlamig ako sa sinabi niya. Hindi pwede.

"B-baka m-makita nina mama."

"Alam ko. Kaya pipigilan ko. Ayos na ako dito na yakap ka." napabuntong-hinnga ako dun.

Hindi na ako umimik. Pinagmasdan ko na lang ang magandang tanawin. Kahit madilim maganda pa rin naman nang dahil sa mga ilaw.

"Ang ganda talaga."

"Yeah. Dito ako tumatambay kapag nandito ako sa bahay."

"Hindi ba kita sa kwarto mo?"

"Kita naman. Pero mas maganda lang talaga dito. Kitang-kita mo lahat."

"Sabagay."

Tumahimik ulit kaming dalawa.

"Sina Syl kaya? Kamusta?" pambasag ko nang katihimikan.

"Magkasama sila ni Max, ngayon diba?"

"Mm." sabi ko sabay tango.

"Wala pang tinext sa'kin si Max. Wala akong update sa kanila."

"Panigurado tatatadtarin sila nang tanong ni Autumn pagbalik nila."

"I agree." sabi nya saka ipinatong ang baba sa balikat ko. "I want to this with you."

"'Yung alin?"

"'Yung ganito lang. Yakap kita. 'Yung malapit ka sakin. Nakikita kita. Nahahalikan kita."

Hindi ako nakapagsalita.

"I'm not going to hide my feelings for you anymore, Nir. I love you so much." he whisphered and kiss my cheeks.

"Uhm..."

"No need to answer me now. I can wait."

"Thank you."

We stayed in that position for a couple of minute hanggang sa magring ang cellphone ni Hiro.

Kinuha niya ang cellphone niya gamit ang kanang kamay ngunit ang kaliwa naman niya ay nakayakap pa rin sakin.

"Hello?" niloudspeak ni Hiro ang cellphone niya para marinig ko rin.

"Trave, it's me." si Max! Nagkatinginan kami ni Hiro.

"Max." sabi ni Hiro. "How are you? Nasa England na kayo ngayon?"

"Yeah."

"With, Aestine?"

"Ugh, hindi kami sabay."

"I see. So what's happening there, bud?"

"Waiting for Syler to come here."

"Si Syl lang?" sumingit na ako.

"Rin?"

"Yeah, it's me."

"Ah, yeah. Her alone."

"Why?"

"We'll take this step by step. I'm going to introduce her first."

"Ok. So after introducing her. And if your father agreed with it what will happen next?"

"Then, I'm free to express my feelings for her more."

Nagkatinginan kami ni Hiro at ngumiti.

"Best of luck to you, bro." sabi ni Hiro.

"Thanks man."

"Ikaw nang bahala kay Syl ha?" sabi ko.

"Sure, Rin. Thank you."

"Don't mention it. I did it because we're friends."

"Ok. By the way, I need to go. She'll be here any moment."

"Ok."

At pinatay na niya ang tawag.

"I hope everything will be fine."

"It will."

***

A/N:
    Pasensiya na at natagalan. 😊😊😊
Good Morning nga pala.