Ang Husband Kong Nerd

Sweet slash makulit kong Asawa

SA wakas nakapag-UD rin ako.

Boring chapter pero sana magustuhan niya.

Warning: Unedited

Comment and vote

~Labyu~

-----------------------

Nathalie's POV: 

Nakatanaw ako ngayon sa labas ng room ko. Hanggang ngayon hindi pa ako makaalis ditto sa hospital dahil sa magaling kong asawa. Mas magaling pa siya sa mga doctor. Sabin a nga ng doctor pwede na ako ma-discharge. Pero dahil matalino at magaling ang asawa ko ay siya pa nga ang gumawa ng schedule kung kalian ako aalis.

One week na ang nakakalipas nang nangyari ang aksidente nay un at naalala ko na ang nakaraan ko. Hindi ko naman masisi sila dahil ano pa ang gagawin ko kung noon pa yun. Sila ang nagpasaya sakin at ginawa nila ang lahat para maging ligtas lang ako. Especially si Julian. But something inside me that I felt guilty for Gabrielle. Biktima rin siya at nasaktan rin. Mas siya ang nasaktan na subra dahil ako ay masaya kapiling si Julian without knowing na merong nasasaktan.

"Ano na naman yan ang iniisip mo?" Napasinghap ako nang merong yumakap sakin.

"Ang kagwapohan ko baa ng iniisip mo?" Tanong niya.

Mahinang tumawa ako at lumingon sa kanya.

"Kahit kailan ang hangin mo parin."

"Pero mahal mo." Ngumiti pa siya sakin nakakaloko.

Ngumiti ako at hinalikan siya sa pisngi.

"Pisngi lang? Wala sa lips?" Sabi niya habang ngumunguso.

"Wala, umalis ka na." Inilayo ko siya sakin. Ang lapit niya habang nakayakap sa likoran ko. Nangangawit na ako sa ginagawa niya.

"Tinatakwil mo na ko." Parang malapit na siyang maiyak at saka talo niya pa si Donald dock sa nguso niya. 

"Ewan ko sayo." Sabi ko at umalis sa pagkayakap niya. 

At dahil nga tanga ako at nakalimutan ko na hindi pa pala ako makalakad ay malapit na ako matumba nang tumayo ako. 

Luckily, nasalo ako kaagad ni Julian. 

"I'll catch you when you're falling." He grinned habang hinahawakan niya pa ako sa bewang. 

Napasinghap ako nang pinisil niya iyon. 

"Ang manyak mo!" Hinampas ko siya sa braso habang masama ang tingin sa kanya. 

Kumindat lang siya sakin habang pilyong nakangiti. 

"Maawa kayo sa mga inocenteng mata namin!" 

Napalingon kami sa pintuan nang merong sumigaw. 

Sina Jessica at Daniel lang pala. Sila lang naman ang parate nandito. After school sila pumupunta ditto. Parang tambayan na nga nila ang hospital dahil dumideretso na sila dito. 

Tinatakpan ni Daniel ang mga mata ni Jessica habang nakatakip rin ang isang kamay niya sa mga mata niya. Tanga rin itong kaibigan ng asawa ko. Parehas lang sila. Nakatakip nga pero nakikita niya parin kami. 

"Kung gusto niyo hindi mawala ang inosenteng mga mata nyo huwag na nga kayong pumunta dito." Reklamo ni Julian. Hindi niya parin ako binibitayan. 

Syempre, hindi dapat niya ako bibitawan dahil mahal niya ko. Chos! Dahil nga hindi ako makalakad. 

"Pft...Sabihin mo gusto mo lang solohin ang kaibigan ko." Sabi ni Jessica at inalis ang kamay ni Daniel na nakatakip parin sa mga mata niya. 

"Jessica ano ba! Hindi mo dapat Makita ang ginagawa nila." Sabi ni Daniel at tatakpan na naman ang mga mata ni Jessica pero hindi niya nagawa dahil pinandilatan siya.