Deceiving You

Chapter 34

"Mag-i-ingat ka, okay? You know how to defend yourself. Kapag may bumastos sa 'yo, anong gagawin mo?" tanong niya kay Zara. Andito sila ngayon sa airport dahil inihatid niya 'to.

Na-tawa naman 'to sa kan'ya. "Hurt him where it hurts. Ate, don't worry about me. I'll be okay. 2 months of vacation won't do me any harm."

She sighed. "I know. But—."

"Ate, I'm okay. I'm good. I'll call you kada lumapag at bago ako sumakay ng eroplano sa lahat ng bansa na pupuntahan ko. Don't worry. I'm brave, remember? Mana ako sa 'yo kahit hindi tayo magka-dugo. Uuwi ako, ate. I promise you that."

She stared at her face before sighing again. "Okay. Just call me. And even if hindi kita ka-dugo, kapatid kita. You promise me, uuwi ka nang buo. Uuwi ka na masaya. Uuwi ka. Promise me that."

Zara smiled at her and hugged her. "I promise. I'll enjoy this vacation at uuwi ako na masaya."

She hugged her tightly at nagpaalam na sila sa isa't isa bago sila tuluyang maghiwalay. I hope you well, Zara.

Ayaw niya sana na mag-isa si Zara. Para sa kan'ya, bata pa ang kapatid niya. She's just 22, pero sinabi na niya rito 'what Zara wants, Ate will support.' And Zara wants to explore the world, so, she'll support her. Gusto niyang maging masaya ang kapatid niya.

She gave one last glance bago siya tumalikod. She's in deep thoughts nang may bumunggo sa kan'ya. Mabuti na lang at hindi siya na-tumba.

"Ouch!" sambit niya. Ang sakit naman kasi nang pagkakabunggo sa kan'ya. Wala bang mata 'to at hindi man lang siya na-kita.

"Sorry, Miss."

Nag-angat siya nang tingin at na-kita niyang naka-ngisi sa kan'ya ang lalaki.

"Problema mo?"

"Ikaw."

Tinaasan niya 'to ng kilay bago ni-lampasan. Bwisit.

"Miss! Miss!" rinig niyang tawag sa kan'ya.

Bahala ka sa buhay mo. Bwisit ka. Nagsuot siya ng AirPods para hindi niya marinig ang pagtawag nito.

Pasakay na siya ng taxi, nang biglang may na-unang sumakay kesa sa kan'ya.

"What the hell is your problem?" tanong niya sa bwisit na lalaking bumangga sa kan'ya kanina at inunahan pa siyang sumakay sa taxi.

"Ikaw." sagot nito at nginisihan siya.

"Bahala ka sa buhay mo." sabi niya rito bago 'to talikuran. Bakit ba hindi siya nagdala ng sasakyan. Bwisit.

"Miss!" habol nito sa kan'ya.

Bwisit naman talaga. Humarap na siya dito. "Ano bang problema mo sa buhay, Mr. Martins?"

Ngumisi 'to ulit sa kan'ya. "Hindi mo kasi ako hinihintay."

Kumunot ang noo niya. "At bakit naman kita hihintayin? Kahintay-hintay ka ba?" anggil niya. Ayaw na niyang ma-issue pa silang dalawa. Tatlong araw niya 'tong hindi na-kita kaya tahimik ang buhay niya. Tapos ngayon andito na naman at mang-gugulo. Naka-suot na nga siya ng cap at mask para hindi siya makilala ng mga tao at naka-jeans, shirt and sneakers lang siya. Tapos ang lalaking ito na-kilala pa rin siya. Aish! Bwisit naman talaga.

"Ouch! Ang sakit mo naman magsalita." humawak pa 'to sa dibdib.

Inis niyang hinawakan 'to sa braso at hinila 'to papunta sa parteng walang masyadong tao nang mapansin niyang pinagtitinginan na sila ng mga tao sa paligid nila kanina. Bakit ba kasi ang gwapo ng lalaking 'to? Aish! Ano ba 'tong naiisip ko. Bwisit.