Zwakte

Zwakte - Deel XXIX

Na ons avondeten genuttigd te hebben en samen afgeruimd te hebben en de overschotjes in de ijskast gezet te hebben en de afwas in de vaatwasmachine, waren we op de zetel beland met de rest van onze glazen rode wijn. Er had een gelukzalige stilte tussen ons geheerst, onze magen gevuld, tot hij me aangekeken had en me rechtuit gevraagd had hoe het nu met me ging.

Ik kan niet ontkennen dat hij één van de weinige personen in de wereld was die me ooit zulke dingen zo vlakaf zou kunnen vragen en een eerlijk antwoord krijgen. Iets in zijn stem en zijn blik weerhield me om te liegen of te verbloemen. Ik haatte het en apprecieerde het tegelijkertijd. Het was geruststellend en beangstigend tesamen, zoals zo veel dingen in onze relatie leken te zijn recentelijk.

Ik zuchtte. "Beter," antwoordde ik eerlijk. "Ik heb soms wel momenten waarop ik echt nie vooruit lijk te komen en waarop het echt niet gaat en ik gewoon wil beginnen janken, nie wetende wanneer ik zou stoppen. Die komen gelukkig minder vaak voor dan bijvoorbeeld een paar weken of zelfs dagen geleden, ma ze zijn er nog wel af en toe. Ik heb e paar rotweken achter de rug. Onze papa die onverwacht gestorven is, en dan kort daarna de schrik dat ik misschien borstkanker had of zo."

Ik zag hoe Erics ogen vergrootten terwijl hij registreerde wat ik net gezegd had. Ik had het amper beseft dat ik hem mijn 'geheim' verklapt had. Het was er gewoon uitgekomen. Eric bracht een kalmte over me die me toeliet om rustig en op mijn gemak mezelf te zijn bij hem, die me toeliet om dingen te zeggen zonder angst om veroordeeld te worden, om ze te delen en er niet meer alleen mee te worstelen, al was het onbewust. Ik wou me excuseren, maar vanaf het moment dat ik mijn mond opende om dat te doen, leek hij te begrijpen waar ik heen wilde en schudde hij zijn hoofd al. "Wanneer was da? Hebt ge uzelf laten onderzoeken intussen?"

Ik knikte zachtjes. "Een paar dagen geleden heb ik een mammografie, echografie en punctie laten doen en ik blijk een fibroadenoom te hebben. Normaal gezien gaat het vanzelf weg, en het is nie kwaadaardig."

Ik zag dat hij zich zorgen maakte ondanks mijn geruststelling door de frons op zijn voorhoofd. "Hebt ge iemand anders hier iets van verteld?" Toen ik daarop mijn hoofd schudde, reikte hij voor mijn hand in mijn schoot en kneep die stevig met de zijne, die veel groter en veel forser was. "Ik zal u nooit dwingen om mee mij te babbelen over iets, maar weet da als ge iets nodig hebt, da ge toch altijd bij mij terecht kunt. Ik zal altijd luisteren. Ge zult er nooit in uw leven alleen voor staan als ge da nie wilt. Ik zal er altijd voor u zijn eender wat er gebeurt, het mag zo wansmakelijk en belachelijk zijn als het wilt. Ik zal u nooit mijne rug toekeren."

Ik wist even niet hoe daarop te reageren. Ik was overweldigd door zijn woorden en voelde hoe ze mijn hart bekoorden. Ik dacht aan de voorbije maanden en hoe we tot dit punt gekomen waren. Ik dacht aan het kind dat nu geboren had moeten zijn, aan de woorden van mijn ex-echtgenoot over geluk en het nastreven van een ander geluk. Ik dacht aan Eric en een leven met hem en hoe dat zou zijn, en ik wou dat ik wist wat ik moest zeggen, maar dat wist ik niet. Ik had geen woorden voor dit, dus deed ik het enige wat ik wel kon, en dat was mijn hoofd tegen zijn borst laten zakken en hem heel dicht tegen me aan drukken en hopen dat dat voorlopig genoeg antwoord was.