Zwakte

Zwakte - Deel XXVI

Twee dagen nadat ik de onfortuinlijke ontdekking gedaan had, had ik gelukkig reeds een afspraak kunnen krijgen voor een mammografie en een echografie. Enerzijds was het misschien raar dat er zo snel na nieuwjaar een plek vrij was gezien dat vaak de tijd van het jaar was dat de meeste mensen thuis waren van hun werk en dingen deden en regelden die ze al lang uitgesteld hadden. Anderzijds was het misschien begrijpelijk dat vrouwen niet per se stonden te springen om die onderzoeken zo kort na het nieuwjaar te laten doen en hun gelukzaligheid te laten verstoren. Ik kon hen best begrijpen, maar tezelfdertijd had ik er eveneens nood aan om heel snel te weten of het al dan niet onschuldig was.

Zelfs als het dat niet was, wou ik het weten en wou ik de kans krijgen om te vechten. Hoewel ik me sinds de dood van mijn vader vaak leeg en uitgeput en verloren gevoeld had, had ik ten minste vier redenen om voor te blijven gaan, vier redenen die ik graag zag en wilde zien opgroeien en hun dromen zien volgen. Mijn bloed stroomde door hun aderen. Uiteraard hadden ze allen grootse plannen, en die waren ongelooflijk uiteenlopend en in verschillende mate realistisch. De ene zoon wilde brandweerman worden en de andere astronaut. De ene dochter wilde lerares zijn en de andere marinebioloog. Hoewel ik astronaut iets minder waarschijnlijk vond, hoopte ik voor mijn oudste zoon dat hij er alsnog in zou slagen, en ik zou altijd alles doen om ervoor te zorgen dat mijn kinderen gelukkig waren.

De specialisten hadden echter geen aanstalten gemaakt om me al iets te zeggen gedurende de onderzoeken. Ze hadden me niet nodeloos willen geruststellen of doen panikeren, wat ik wel begreep. Ik liep al op de tippen van mijn tenen. Het was beter om me niet nodeloos gerust te stellen om mijn hoop dan weer in stukken uit elkaar te doen vallen, noch om me helemaal over het randje te duwen als dat uiteindelijk helemaal niet nodig bleek te zijn. Als rechercheur was ik hetzelfde. Ik wilde eerst zekerheid. Ik begreep het, maar dat maakte de situatie er echt niet beter op.

Ik beet op mijn onderlip terwijl ik mijn trui weer over mijn hoofd trok en omlaag. Mijn borst deed erg veel pijn na de punctie. Een mammografie en echografie waren standaardprocedure in deze gevallen. In de meeste ziekenhuizen was er nu echter automatisch een punctie die meteen duidelijk kon maken of het om iets kwaadaardig dan wel goedaardig ging. We leefden in een tijd waar men trachtte zo veel mogelijk informatie te vergaren van in het begin, en dat was goed op het einde van de rit. Er was vaak maar één afspraak en reeks onderzoeken meer nodig om zekerheid te hebben. De patiënt moest niet meer wachten op een volgende en een volgende als de vorige geen uitsluitsel boden.

Als het nodig geweest was, had ik wel gevraagd om een andere shift te doen of om een dag verlof te mogen opnemen, maar ik had getracht en was erin geslaagd een afspraak vast te leggen net voor ik naar mijn werk moest zodat ik niet nog eens een dag niet zou komen opdagen. Ik was de voorbije maanden al te vaak afwezig geweest in mijn ogen. Mijn oversten of collega's hadden er nooit iets van gezegd, wellicht omdat ik steeds een legitieme reden gehad had en ik steeds goede resultaten boekte als ik er wel was. Het zat echter niet goed bij mijzelf, en dus had ik mezelf voorop gelegd om beter te doen in het nieuwe jaar. En dat was meteen mijn enige resolutie geweest voor dat jaar. Met het overlijden van mijn vader had ik de fut niet gehad om er veel meer te maken. Onbewust misschien, ja.

Hoewel ik beter wou doen, kon ik mijn gevoelens en verlangens niet onderdrukken. Ik zou wel gaan werken, maar ik zag ertegenop. Heel erg zelfs. De pijn in mijn borst straalde uit naar de omliggende gebieden, en het liefste wat ik wou, eerder dan naar mijn werk gaan en mijzelf te dwingen mijn focus op logica te leggen en het bestrijden van misdaad, was bij Eric zijn. Ik had het grootste verlangen om mezelf dicht tegen zijn borst aan te drukken, mijn armen rond hem te slaan en de zijne rond mij te voelen. Een naar gevoel in mijn buik herinnerde me eraan dat ik me niet moest opdringen. Hij had me vaak genoeg gezegd dat ik altijd bij hem terecht kon, en ik geloofde hem, maar iets in mij bleef wringen. Ik wist dat de tijd nu was en dat ik niets vooruitkwam met hem niets te zeggen en te doen alsof ik zelf niet meer wou, niet zijn lach wou horen of zijn stem als ik 's ochtends wakker werd en voor ik 's avonds ging slapen. De gevoelens zouden niet zomaar verdwijnen, en ik wist dat ik altijd van hem zou houden, en misschien was dat net de reden waarom ik schrik had om het hem te zeggen. Ik wist dat hij van me hield, maar wat als ik het fout had? Wat als ik het mij inbeeldde en hij eigenlijk niet van mij hield zoals ik van hem? Wat als ik niet even veel voor Eric betekende als hij voor mij? Ik had niets te bieden behalve mijn liefde, en ik wist niet of dat genoeg was. Ironisch genoeg was ik bang voor de dag dat hij uit mijn leven zou verdwijnen. Ik had hem buitengezet, en stiekem was ik als de dood voor de dag dat ik hem zou bellen of sms'en en hij niet zou antwoorden.

Ik had niemand verteld over wat er gaande was met me, en het was ongelooflijk zwaar om alleen te dragen.