Zwakte

Zwakte - Deel XXV

Met oudjaar, die ik met de kinderen besteed had, had ik van een traiteur besteld en hadden we tot na middernacht een spelletjesavond gehouden. Met de jaarwisseling waren we buiten in de tuin naar het vuurwerk gaan kijken van overal rond ons, ver weg en korterbij, en rond 1u30 waren we in onze bedjes gekropen. Met nieuwjaar zelf waren de kinderen bij hun vader geweest en was ik weer aan het werk gegaan, al was ik amper in staat mijn gedachten erbij te houden.

Ik miste mijn vader ontzettend en kon niet om met het gedacht dat ik nooit meer met hem kon spreken of lachen. Momenteel zag ik niet in dat dat ooit zou veranderen. Ik haatte het als mensen me zeiden dat hij toch een leeftijd gehad had, of dat hij een goed leven gehad had, of dat hij toch niet geleden had. Oké, goed, hij was geen 20 meer geweest, maar 66 was evenmin oud te noemen, en zijn leeftijd had hem als persoon niet meer vervangbaar gemaakt. Zijn leeftijd had hem niet minder graag gezien gemaakt. Tezelfdertijd begreep ik wel dat het voor hem goed was dat hij niet geleden had, maar dat maakte het voor de nabestaanden niet makkelijker. We hadden niet de kans gehad om ons op het verlies voor te bereiden. Opeens was hij er gewoon niet meer geweest. Poef. De armen waarmee hij me als kind vastgehouden had en later zouden me nooit meer tegen zijn borst houden. Ik zou zijn lach nooit meer horen, of zijn nies. Ik zou zijn stem nooit maar aan de telefoon horen of in het echt. Als ik nu naar de huistelefoon belde, zou het altijd mijn mama zijn die opnam.

Het was intussen 4 januari en ik had eveneens 4 dagen na mekaar gewerkt. Morgen zou ik voor het eerst weer een dag thuis zijn, en ik Ist niet waar ik mijn dag mee zou vullen. De kinderen zouden nog tot het einde van de week bij hun vader zijn, en ik haatte mezelf een beetje voor het feit dat ik mijn moeder nu liever niet ging bezoeken. Ik wist dat ze zich eenzaam voelde en alleen en dat ze gezelschap kon gebruiken, maar iedere keer dat ik van bij haar kwam, was ik emotioneel uitgeput. Ze had er nood aan om te babbelen en herinneringen op te halen, terwijl die mij de kop indrukten en me weerhielden van mezelf weer bijeen te scharen en te proberen een realiteit te creëren voor mezelf waarin ik ongeveer oké was en waarin hij geen levende rol meer speelde.

Het sterven van mijn vader had me vast en zeker met de neus op de feiten gedrukt dat het leven snel en onverwacht voorbij kon zijn en dat elke dag die ik niet spendeerde met iemand die ik liefhad, of elke dag zelfs die ik spendeerde zonder de persoon die ik liefhad de waarheid te zeggen, verloren was. Eric had mij en mijn moeder, die met de ambulance meegereden was, de nacht van zijn overlijden in het holst van de nacht nog naar het ouderlijk huis gebracht, waar mama en ik de eerste regelingen getroffen hadden omdat we toch niet konden slapen en een mooi afscheid belangrijk was voor ons.

Ik had hem nog elke dag sindsdien gehoord. Hij had me nooit gevraagd hoe het ging omdat hij geweten had dat ik niet oké was. Hij had me er echter minstens elke dag één keer aan herinnerd dat hij er was voor mij en dat ik maar iets moest zeggen als ik iets wou of nodig had, dat ik altijd bij hem terechtkon. Ik had op enkele gereageerd en hem duidelijk gemaakt dat ik het echt apprecieerde, wat ik deed. Bij sommige had ik de fut niet gehad om te reageren. Ik had hel voor het laatst gezien op de begrafenis maar sindsdien niet meer. De gedachte speelde al twee dagen in mijn hoofd om hem te vragen eens een koffie te gaan drinken zodat ik mijn gedachten kon verzetten, maar omdat ik me dermate goed voelde bij hem wist ik gewoon dat het zou eindigen, of starten, met ik die alles eruit zou gooien, en hij zou er niet eens moeite voor hoeven doen, en dat wou ik niet. Ik wou mezelf niet opdringen en al zeker niet onderwerpen aan mijn hulpeloze toestand in nasleep van mijn vaders overlijden en dat andere probleem dat de kop opstak de avond van 4 januari. Als dat me niet met beide voeten op de grond gezet had, was het de ontdekking van dat knobbeltje in mijn linkerborst.