ကျောင်းဆင်းချိန်ရောက်သည့်အခါ စက်ဘီးလေးကိုတွန်းရင်း ကျောင်းဝန်းထဲကနေ ဘုန်းမော်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုင်ထအခါကိုးဆယ်လုပ်ထားရသည့်ဒဏ်ကြောင့် ခြေထောက်မှာထော့နဲ့ထော့နဲ့နှင့်ပင်။
ကျောင်းအနောက်ဘက်မုခ်ဝမှထွက်လာစဉ် မလှမ်းမကမ်းရှိရေခဲမုန့်လှည်းလေးအရှေ့၌ ရေခဲမုန့်ထိုင်စားနေသည့်ကန်ဒီနှင့် လက်ပိုက်လျက် ကန်ဒီ့အားရပ်ကြည့်နေသည့်မင်းမြတ်အား သူတွေ့လိုက်ရသည်။ထို့ကြောင့် ကန်ဒီတို့အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
ကန်ဒီက ဘုန်းမော်ကိုမြင်တော့ မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်ပြီး
" ကျောင်းဆင်းလာပြီလား။ ရေခဲမုန့်စားဦးမလား " ဟုဆိုကာ သူ့လက်ထဲကရေခဲမုန့်ခွက်အား ကမ်းပေးလာသည်။
" ရပါတယ်ဗျ။ မစားတော့ပါဘူး "
ဘုန်းမော်က ခေါင်းယမ်းပြရင်း အားနာစွာဖြင့်ငြင်းလိုက်သည်။ မင်းမြတ်ကတော့ စိတ်မကြည်သောမျက်နှာထားဖြင့်ဆိုင်ကယ်သော့အား ကန်ဒီ့ထံသို့ပစ်ပေးလိုက်သည်။
" အဲ့ဒါဆို ငါတို့သွားကြရအောင် "
" ခဏနေပါဦးဟ။ အေးဆေးစားပါရစေဦး။ ရေခဲမုန့်နင်ပြီး သေတဲ့မသာမြင်ဖူးချင်နေတာလား "
" အချိန်မရှိဘူး။ ငါ့မှာ အလုပ်ရှိသေးတယ် "
" အဲ့ဒါ မင်းအကြောင်းလေ "
မင်းမြတ်ပြောတာကိုအရေးမလုပ်သည့်ကန်ဒီသည် ရေခဲမုန့်အားအဆင်ပြေတပြေဖြင့် ဆက်စားနေသည်။မင်းမြတ်မှာမူ လူကြားထဲစကားမများချင်သဖြင့် မမြင်ချင်ယောင်သာဆောင်နေလိုက်တော့သည်။ကြားလူဖြစ်သည့်ဘုန်းမော်ကတော့ နှုတ်ဆိတ်လျက်စက်ဘီးကိုကိုင်ရင်း လှည်းအရှေ့၌သာရပ်စောင့်နေခဲ့သည်။
" ပြီးပြီ ပြီးပြီ သွားမယ် "
ခဏကြာတော့ ကန်ဒီသည် အခွံအား အမှိုက်ခြင်းထဲသို့လှမ်းပစ်လိုက်ပြီး ဦးထုပ်ဆောင်းကာ ဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့လွှားခနဲခွတက်လိုက်သည်။ ဘုန်းမော်စိတ်ထဲတွင် ဆိုင်ကယ်အားမင်းမြတ်မောင်းလိမ့်မည်ဟုထင်ထားသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် မင်းမြတ်မှာ ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ကိုဆောင်းရင်း ကန်ဒီ့အနောက်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။
