" သူ့ဘဝနဲ့သူ၊ သူ့လမ်းသူရွေးချယ်သွားတာမို့ ကျွန်ုပ်အနေနဲ့ ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်ပါဘူး "
ရုတ်တရက် မုဒြာ ရှိခိုးကာဦးတိုက်လိုက်သည်။
" အဲ့လိုတော့ မရက်စက်လိုက်ပါနဲ့အရှင်...။ အရှင့်အပေါ်ပြုမူခဲ့တဲ့ ဘုန်းအသင်္ခါရဲ့လုပ်ရပ်က အင်မတန်အပြစ်ကြီးလွန်းတယ်ဆိုပေမယ့်...သနားညှာတာစွာနဲ့ စာနာထောက်ထားပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ။... ကျေးဇူးပြုပြီး..ကျေးဇူးပြုပြီး ဘုန်းအသင်္ခါကို ကယ်တင်ပေးတော်မူပါ..ဘုရား"
ဝမ်းနည်းမှုအား တောင့်မထားနိုင်တော့သည့်အခါ မုဒြာတစ်ယောက် ငိုယိုလေတော့သည်။ ရေနတ်မင်းသည် မုဒြာကိုကြည့်ကာ ခဏတာနှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ နောက်တော့
" မရဏအမြုတေကို ကာယကံရှင်ကိုယ်တိုင်ကပဲ စွန့်ထုတ်နိုင်တာ။ နတ်မင်းမပြောနဲ့ အမြုတေရဲ့ပိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့ မရဏမင်းတောင် ပြန်ဆွဲထုတ်ယူလို့မရနိုင်ဘူး "
" ရှင်...အဲ့ဒါဆို "
" အမြုတေတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး သာမန်လူ့ဘဝမှာပြန်နေမလား၊ အင်အားအကြီးဆုံးပရလောကရှင်အဖြစ်နဲ့ မရဏမင်းလက်အောက်မှာ ဆက်လက်ခစားမလားဆိုတာ သူ့အပေါ်မှာပဲမူတည်လိမ့်မယ် "
ထိုစကားကိုကြားတော့ မုဒြာ စိတ်တစ်ဝက်အေးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဘုန်းအသင်္ခါသည် သူတို့အားလုံးအပေါ် အထင်လွဲကာစိတ်ဆိုးနေသည်မို့ ဖြောင့်ဖျလို့ရပါ့မလားဟု စိုးရိမ်စိတ်ကဝင်မိပြန်သည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဘုန်းအသင်္ခါ လူပြန်ဖြစ်နိုင်သေးတယ်ဆိုတဲ့မျှော်လင့်ချက်လေးနှင့်တင် မုဒြာ အသက်ဆက်ရှင်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။
.
.
.
ဒီလိုနှင့် ရေနတ်မင်းပြန်လည်ကြွမြန်းသွားသည့်အခါ မုဒြာလည်း ပေါ့ပါးသွက်လက်သောခြေလှမ်းများနှင့် စံအိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
စံအိမ်သို့ရောက်တော့ မျက်နှာကြည်ကြည်သာသာဖြစ်နေသည့်မုဒြာအား အံ့မောင်က 'ဘာသတင်းကောင်းများကြားလာလို့လဲ'ဟုမေးသည်။ မုဒြာသည်
အံ့မောင်အား အကြောင်းစုံပြောပြလိုက်သည်။ မကြာပါ။ မှိုင်ထွေနေသည့် အံ့မောင်သည်လည်း ရွှင်ရွှင်ပြပြပြန်ဖြစ်လာသည်။
