လျှပ်စစ်မီးများပြတ်တောက်သွားတာကြောင့် ဓာတ်လှေကားများမှာ အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လမ်းမီးများ၏အလင်းရောင်ကြောင့် လျှောက်လမ်းများမှာ မှိန်ပျပျနှင့် မြင်တော့မြင်နိုင်သေး၏။
ဟေမာန်သည် ဘုန်းမော်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ လှေကားထက်ကနေ ဂရုတစိုက်နှင့်ဆင်းလာသည်။ သွေးများမှာ ဟေမာန့်ကိုယ်ပေါ်ကနေ တတောက်တောက်နှင့်စီးကျလို့နေသည်။
ထိုအရာကို သတိထားမိသည့်ဘုန်းမော်က မျက်နှာမကောင်းစွာနှင့်၊
" ဟေမာန်...မင်း အဆင်ကောပြေရဲ့လား "
" ပြေတယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူး "
သို့သော် ဟေမာန်၏ခြေလှမ်းများမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တော့ပဲ ယိုင်ချင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုန်းမော်လည်း ကြည့်မနေရက်တော့ပဲ ကူတွဲပေးဖို့ပြင်သည်။ ထိုအချိန် မြေညီထပ်၌ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုထပ်မံဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး လူတစ်ယောက်မှာ သူတို့ဘက်သို့ လွင့်စင်လာသည်။
" ကိုမင်းမြတ် "
သေချာကြည့်မိတော့ မင်းမြတ်ဖြစ်နေကြောင်းတွေ့လိုက်ရပြီး ဘုန်းမော် စိုးထိတ်သွားမိသည်။ မင်းမြတ်မှာ မီးလောင်ဒဏ်ရာကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည့်ဒဏ်ရာများရရှိထားပြီး မနည်းပင်အားယူကာပြန်ထနေရ၏။
ခဏအကြာ အခန်းတစ်ခုထဲကနေ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကန်ဒီမျက်နှာနှင့် မိစ္ဆာကိုမြင်ရတော့ ဘုန်းမော်မှာ ထိတ်လန့်သွားရသလို၊ ထိုမိစ္ဆာမှာလည်း ဘုန်းမော်ကိုမြင်တော့ အံ့သြသွားသည်။
"ဟော တွေ့ပြီ "
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့်အပြုံးကြီးကိုချိတ်ဆွဲပြီးနောက်တွင် တဖတ်ဖတ်နှင့် ဘုန်းမော်ထံပြေးလာလေတော့သည်။
" သတိထား "
မင်းမြတ်ကနေ လှမ်းအော်လိုက်သော်လည်း ဟေမာန်သည် ဘုန်းမော်ကို သူ့အနောက်သို့ ပို့လိုက်ပြီး ထိုမိစ္ဆာထံ အစွမ်းဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဖြစ်ချင်တော့ ဟေမာန်ပစ်လိုက်သည့်အစွမ်းမှာ ထိုမိစ္ဆာထံမရောက်မီ ပြန်ကန်ထွက်လာပြီး နှစ်ဆပိုကြီးသည့်အစွမ်အဖြစ် ဟေမာန့်ထံ ပြန်ရောက်ရှိလာသည်။
