[ Unicode ]
ကျောင်းဆင်းချိန်ရောက်တော့ စက်ဘီးလေးကိုတွန်းရင်း ကျောင်းအနောက်ပေါက်ကနေ ဘုန်းမော်ထွက်လာခဲ့သည်။ ယခုအထက်တန်းကျောင်းမှာ သူငါးတန်းကတည်းကစပြီး တက်လာခဲ့သည့်ကျောင်းတော့မဟုတ်ပေ။ ၉တန်းနှစ်ဝက်လောက်မှ ကျောင်းပြောင်းပြီးစတက်ခဲ့တာဖြစ်၏။
အရှေ့ပေါက်တွင်တော့ ညနေပိုင်းကျောင်းသားများဖြစ်သည့် ၅၊၆၊၇အတန်းငယ်များဝင်လာနေကြပြီဖြစ်သည်။ မနက်ပိုင်းကျောင်းသားကြီးများကတော့ အနောက်ပေါက်ကနေထွက်လာကြပြီး ဖယ်ရီကားဖြင့်လာသူက ဆိုင်ရာဖယ်ရီကားများပေါ်တက်သွားကြသည်။ ဘုန်းမော်တို့လို စက်ဘီးဖြင့်လာသူများကတော့ စက်ဘီးနင်းရင်း အိမ်သို့ပြန်ကြသည်။
ဘုန်းမော်အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ အချိန်မှာ ၁၂နာရီထိုးနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ခြံထဲတွင် စက်ဘီးကို ကပ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူအိမ်ပေါ်သို့တက်လာသည်။ ဘုန်းမော်ရဲ့အိမ်မှာ ဆယ်ပေခန့်သာရှိသည့် သစ်သားအိမ်လေးဖြစ်၏။
အိမ်ထဲတွင်တော့ သူ့အားကြိုဆိုမည့်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှရှိမနေခဲ့ပေ။ အိမ်တစ်ခုလုံးလည်း တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်လျက်။ အိပ်ခန်းထဲကိုရောက်တော့ ဖျာခင်းထားသည့်ကုတင်ပေါ်သို့ လွယ်အိတ်အားပစ်တင်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးက စာကြည့်စားပွဲခုံတွင်ခြေပစ်လက်ပစ်ထိုင်လိုက်သည်။
ဘုန်းမော်ရဲ့မိခင်မှာ ဘုန်းမော်ကိုမွေးပြီးပြီးချင်း မီးတွင်းထဲမှာပဲဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။ ဖခင်ကတော့ မနှစ်ကမှ နောက်မိန်းမယူပြီး ထိုင်းဘက်သို့ပြောင်းရွေ့သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုန်းမော်ကိုတော့ လစဉ်လတိုင်းငွေကြေးထောက်ပံ့ပေးနေဆဲပင်။
ဒီလိုနှင့် ခဏတာအမောဖြေပြီးနောက် ကျောင်းစိမ်းအင်္ကျီများကို သူလဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် အပြင်ကိုထွက်ပြီး ကျောက်စည်နားကအဝတ်ဇလုံထဲတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။
အိမ်ထဲကိုပြန်ဝင်လာတော့ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲက ဟေမာန်ပေးလိုက်သည့်လက်ဆေးဆပ်ပြာဘူးကို သတိရသွားပြီး ပြန်လှည့်ကာသွားယူပြန်လေသည်။ ထိုနောက် ဆပ်ပြာဘူးလေးအား စာကြည့်စားပွဲပေါ်တင်ထားလိုက်သည်။
