တစ်ခုသောလှိုဏ်ဂူတွင် မာန်ဖီသံများ၊ အော်ဟစ်သံများမှာ ကြွပ်ကြွပ်ညံစွာလှိုင်ထွက်လို့နေသည်။ မဲညစ်ညစ်သွေးများ၊ အသားစများမှာ ဂူနံရံတွင်ပေပွလို့ပင်။
ဗိုက်ပွင့်၊ ခေါင်းပြတ်ကာ အရိုးတစ်ခြားအသားတစ်ခြားဖြစ်နေသည့်ဘီလူးစိမ်းများ၏အလောင်းအလယ်တွင်မူ လုလင်ပျိုတစ်ဦးမတ်တပ်ရပ်နေလေသည်။ ခေါင်းကနေ ခြေဖျားအထိ သွေးများရွှဲရွှဲစိုလျက်။
ထိုလုလင်ကတော့ ဘုန်းအသင်္ခါပင်။
"အူး..."
ရုတ်တရက် သမန်းဝံပုလွေမိစ္ဆာများ စုဝေးရောက်ရှိလာသည်။ အရွယ်အစားမှာ ယောက်ျားကြီးအရပ်နှစ်ပြန်စာလောက် ရှိပေ၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အနှီးဝံပုလွေမိစ္ဆာများသည် ဘုန်းအသင်္ခါအား ဝိုင်း၍ခုန်အုပ်ကြသည်။ သို့ရာတွင်လည်း ဘုန်းအသင်္ခါ၏အသားကို ထိပင်မထိလိုက်နိုင်ပဲ၊ လေပေါ်မှာတင် ဖောင်းခနဲ ဖောင်းခနဲ ပေါက်ကွဲကုန်ကြလေသည်။ တစ်ကောင်တစ်လေတောင် အသက်ရှင်ခြင်းမရှိခဲ့ချေ။
ဘုန်းအသင်္ခါမှာမူ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုသာ ရပ်နေခဲ့ပြီး လက်ညိုးတစ်ချောင်းတောင်မလှုပ်ခဲ့ပေ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် ကျန်ရှိနေသေးသည့် မိစ္ဆာများမှာ လွန်စွာအံ့သြတုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။
" ဟားဟားဟား..."
ရုတ်တရက် ဘုန်းအသင်္ခါသည် အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ မျက်နှာထက်က သွေးစက်များကိုလည်း သွေးပေနေသည့်လက်ဖြင့် အကြမ်းပတမ်းပွတ်ချလိုက်သည်။
နောက်တော့ သွားပေါ်သည်အထိပြုံးရယ်ကာ
" နောက်ထပ် ဘယ်သူလာချင်သေးလဲ "
မိစ္ဆာများမှာ ငြိမ်ကုပ်လျက်။
" လာပါ...ကျွန်ုပ်ကို အနိုင်ယူနိုင်ရင် ပရလောကအရှင်ဖြစ်မှာနော် "
လက်နှစ်ဖက်ကိုပင် ဘုန်းအသင်္ခါ ဆန့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ကဝေမိစ္ဆာများမှာ တိုက်ခိုက်ဖို့မပြောနှင့် အရှေ့ပင်မထွက်ရဲခဲ့ကြပေ။
ထိုစဥ် အပြုံးမျက်နှာဖုံးကြီးတစ်ခုမှာ ဘုန်းအသင်္ခါအရှေ့ ဘွားခနဲပေါ်ထွက်လို့လာလေသည်။
