ချွန်ငြိနေသောလှံထိပ်မှာ လေပေါ်ကနေဝဲကျလာပြီး အာခေါင်တည့်တည့်ကိုစိုက်ဝင်သွားသည့်အချိန်ဝယ် ကြီးစွာသောဝေဒနာကို မခံရပ်နိုင်လောက်အောင် ဘုန်းမော်ခံစားလိုက်ရသည်။ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာလည်း ထုတ်ချင်းပေါက်ဖောက်ဝင်သွားသည့်ပုံရပြီး ဒွာရအပေါက်ကနေလည်း သွေးများဒလဟောစီးကျလာနေသည်။ နာကျင်လွန်းတာကြောင့် မြန်မြန်သေသွားပါစေလို့တောင် ဆုတောင်းမိသည်အထိပင်။
ထို့နောက် အမြင်အာရုံများစတင်ဝေဝါးလာပြီး သတိကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။
ပြန်လည်နိုးထလာသည့်အခါ ကျောက်တံခါးနားသို့ပြန်ရောက်နေပြန်ပြီး အထဲတွင်မူ ဝတ်ရုံနက်အမျိုးသားနှင့် မင်းသားတစ်ပါးစကားပြောနေသည်ကို ပြန်တွေ့လိုက်ရသည်။
အဖြစ်အပျက်များမှာ တဖန်ပြန်လည်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ခန်းမဆောင်ထဲက သွေးပျက်ဖွယ်အဖြစ်အပျက်ကိုလည်း သူပြန်လည်တွေ့ကြုံလာရပြန်သည်။ ဒုတိယမင်းသားမှ သူ့ကိုယ်သူမီးရှို့လိုက်ပြီးနောက်တွင်တော့ ဘုန်းမော်မှာလည်း စောနကလို ဝိဥာဥ်များ၏ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ပါးစပ်တွင်းကို လှံဖြင့်တဖန်ထိုးခံလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြန်ပြီး တံခါးနားသို့ပြန်ရောက်နေပြန်သည်။
ငရဲတစ်ခုလိုပင်။
ထိုငရဲစက်ဝိုင်းတွင် ဘုန်းမော်လည်နေခဲ့ရာ ယခုဆို အကြိမ် ၂၀ကျော်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်ထိ သူမလွတ်မြောက်နိုင်သေးသလို သေမတတ်နာကျင်လှသည့်ဝေဒနာကိုလည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာခံစားနေခဲ့ရ၏။
သည်တစ်ခါတွင်တော့ မည်သူမှ သူ့ကိုလာမကယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
တစ်ဖက်တွင်တော့ မင်းမြတ်မှာ ဝိဥာဥ်များကိုမတွေ့ရသဖြင့် အထူးတဆန်းဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဆုတောင်းမေတ္တာပို့သတိုင်း လာရောက်ခံယူနေကျဖြစ်သော်လည်း ယခုတွင်မူ အငွေ့အသက်လေးပင်အာရုံမခံမိချေ။
" ဝိဥာဥ်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ "
ထို့နောက် ဆုတောင်းသည့်နေရာကနေ ထွက်ခွာ၍ရှာကြည့်ဖို့လုပ်စဥ် အဆောက်အဦးအတွင်းသို့ ဝင်လာသည့်ထိပ်ထားစံနှင့်ဆုံမိကြလေသည်။
