အထဲသို့ ဟေမာန်တို့ဝင်သွားကြပြီးနောက် ဘုန်းမော်သည် သက်ပြင်းချလျက် မေ့လဲနေသည့်တမာန်တော်အား ဆွဲထူဖို့ပြင်သည်။
ထိုစဥ် တမာန်တော်မှာ ရုတ်တရက်မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့တာကြောင့် ဘုန်းမော်တစ်ယောက် ဒိတ်ခနဲ ရန်တုန်သွားသည်။ ထိုတမာန်တော်မှာလည်း ဘုန်းမော်ကိုမြင်တော့ မျက်လုံးအပြူးသားနှင့် အံ့အားသင့်နေလေသည်။
" ဟင် ဘုန်း...ဘုန်း..."
မိမိနာမည်အား သိနေသည့်တမာန်တော်ကြောင့် ဘုန်းမော်အတန်ငယ်အံ့သြသွားမိသည်။
တမာန်တော်မှရှေ့တိုးလာဖို့လုပ်တော့ ဘုန်းမော်လည်း ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့နှင့် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်မိသည်။
" ကျွန်ုပ်တောင်းပန်ပါတယ်။ သင့်ရဲ့လုပ်ရပ်တွေကို ရပ်တန်းကနေရပ်လိုက်ပါတော့။ မင်းသားကို သင် ကလဲ့စားချေလိုတာ ကျွန်ုပ်အပြစ်မပြောဘူး ဒါပေမယ့် အပြစ်မရှိတဲ့သူတွေကိုတော့ ချမ်းသာပေးလိုက်ပါ။ သင်က အဲ့လောက်ယုတ်ညံ့တဲ့သူမဟုတ်ဘူးလေ ဘုန်းအသင်....."
ရုတ်တရက် တမာန်တော်မှာ မေ့လဲကျသွားပြန်သည်။ တချိန်တည်းမှာပဲ ခန်းမဆောင်ထဲကကြွပ်စီကြွပ်စီအသံများမှာလည်း ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။
ဘုန်းမော််မှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် မျက်စိရှေ့ကတမာန်တော်အား ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။
ထိုသူပြောသွားသည့်စကားများနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည့်အဖြစ်အပျက်များက 'ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မိမိဖြစ်သည်'ဟု ရည်ညွှန်းလို့နေသည်။
ဘုန်းမော်ရင်ထဲ ခံစားချက်မဲ့ကာ ဗလာနတ္ထိဖြစ်သွားသည်။
မယုံကြည်နိုင်ပေမယ့် လက်မခံလို့မရချေ။
ငရဲတစ်ခုလို အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ဒုက္ခခံစားပြီးသေဆုံးနေရသည်မှာ သူ့ပြုလုပ်ခဲ့သည့်လုပ်ရပ်ကြောင့်ဖြစ်၏။
ကျိန်စာကို ဖန်တီးခဲ့သူမှာ သူဖြစ်သည့်အတွက် ဝိဥာဥ်များသည် သူ့ထံကနေ လွတ်မြောက်မှုကို တောင်းဆိုနေကြခြင်းဖြစ်၏။
ဆိုးဝါးလွန်းသည့်လူသတ်မှုတွေကို ဘယ်လိုစိတ်နဲ့များ လုပ်ရက်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ပုဂ္ဂိုလ်က သူဖြစ်နေခဲ့ရတာလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်၍မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။
