ညဥ့်အတော်နက်လာသည့်အခါ မြို့ထဲကနေ မုဒြာတို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဘုန်းအသင်္ခါနှင့် အံ့မောင်မှာ ဟေးလားဝါးလားနှင့်စကားများနေကြပေမယ့် မုဒြာနှင့် ရေနတ်မင်းမှာမူ နှုတ်ဆိတ်လို့နေသည်။
ဆိပ်ကမ်းနားအရောက်တွင် ရွှီးခနဲ ကောင်းကင်ထက်ကနေ ပျံသန်းသွားသည့် မြူခိုးကြီးကြောင့် သူတို့အားလုံးမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
" ထပ်လာပြန်ပြီလား "
အနှီးမြူခိုးမှာ မြေအောက်လောကကနေရောက်လာခြင်းဖြစ်၏။ မြေအောက်လောကဟူသည် ငရဲဘုံအထက်၌ ရှိသည့်လောကတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ပရလောကဟုလည်း ခေါ်ပေသည်။
မြူခိုးများဖြတ်သွားပြီး သိပ်မကြာပါ။ စိတ္တကျွန်းဘက်ကနေလည်း မီးတုပ်ကိုယ်စီကိုင်ဆောင်လျက် တမာန်တော်များအသီးသီးထွက်လာကြလေသည်။
ထိုစဥ် ရေနတ်မင်းသည် မုဒြာထံ စကြာကွင်းလေးနှစ်ကွင်းကို ကမ်းပေးလာသည်။ မုဒြာမှာ အံ့သြမင်သက်လျက် တရိုတသေနှင့် လှမ်းယူလိုက်သည်။
" ကျွန်ုပ်အတွက်ကော၊ ကျွန်ုပ်အတွက်ကော "
ဘုန်းအသင်္ခါကလည်း ပြေးလာပြီး လက်ဖြန့်ကာတောင်းသည်။
ရေနတ်မင်းက မျက်လုံးအားစောင်း၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဘုန်းအသင်္ခါကမူ သွားသုံးဆယ့်နှစ်ချောင်းပေါ်သည်အထိ ရေနတ်မင်းအား ပြုံးရယ်ပြနေလေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရေနတ်မင်းမှာ သက်ပြင်းချလျက် လက်ကိုခါထုတ်လိုက်သည်။ ယင်ခါသလို တစ်ချက်သာခါလိုက်ပေမယ့် စွမ်းအားများမှာ ဝုန်းခနဲဖြာထွက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ငွေရောင်ဓားတစ်ချောင်းထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။
ဘုန်းအသင်္ခါသည် အားရဝမ်းသာနှင့် အနှီးလွင့်ထွက်လာသည့်ဓားကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
" ကျေးဇူးတော်ကြီးမြတ်လှကြောင်းပါဘုရား "
လွန်စွာဝမ်းသာလှိုက်ဖိုမိသည့်ဟန်နှင့် လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှန့်ပြလိုက်သည်။ ရေနတ်မင်းမှာမူ ဘုန်းအသင်္ခါ၏ပြောင်ချော်ချော်အမူအယာအပေါ်စိတ်ကုန်နေသည့်နှယ်။
