ဘောလုံးကွင်းကိုရောက်တော့ လင်းထက်ပြောသလို ဂိုးသမားအရံလိုသည့်ကိစ္စကို ဘုန်းမော်မပြောပဲနှင့်သဘောပေါက်သွားပြီဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဝတ်စုံ၌ ကတ်ထူအမာသားခံပေးထားလို့လည်း ကျေးဇူးတင်ရမလိုတောင် ဖြစ်သွားမိသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူများမှာ ဘောလုံးကိုရိုးရိုးတန်းတန်းကန်နေကြတာမဟုတ်ပဲ အမြှောက်ဖြင့်ပစ်နေသလို ဘောလုံးကိုအားဖြင့် ဂိုးသမားထံပစ်သွင်းနေကြလို့ပင်။ ဂိုးဝင်ဖို့ထက်ဂိုးသမားလဲကျသွားဖို့ကို ပိုပြီးမျှော်လင့်နေကြ၏။
ကျောင်းနည်းပြ၏သတ်မှတ်ချက်အရ ဂိုးသမားမရှိတော့ပါက အသင်းမှာလည်း အော်တိုထုတ်ပယ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကစားသမားများမှာ ဂိုးသမားကို ဝိုင်းမဲနေကြခြင်းဖြစ်၏။ အသားနာမှာကြောက်သည့်ဂိုးသမားများကတော့ ဘောလုံးရဲ့အရှိန်အနေအထားကိုကြည့်ပြီး ဖမ်းသင့်ရင်ဖမ်း။ မဖမ်းနိုင်ရင် ရှောင်ပြီးဂိုးပေးလိုက်ကြသည်။
ဤအရာမှာ ဘောလုံးပွဲလား။ စစ်ပွဲလားဆိုတာတောင် ဘုန်းမော်မသဲကွဲတော့ပါ။ တဘုန်းဘုန်းနှင့် ကန်ထုတ်လိုက်သည့်ဘောလုံးများကို ဖမ်းနေရသည့်ဂိုးသမားများကိုကြည့်ရင်း သူတောင်ဗိုက်အောင့်လာမိသည်။ သူ့အလှည့်မရောက်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရင်း ထောင့်တစ်နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာဘုန်းမော်ထိုင်နေလေသည်။
လက်ရှိကန်နေကြသူများမှာ အေခန်းနှင့် စီခန်းကကျောင်းသားများဖြစ်၏။ ပွဲမှာလည်း အကြိတ်အနယ်ဖြင့်တင်းမာနေပြီး အေခန်း ၁ဂိုး၊ စီခန်း ၂ဂိုးဖြစ်နေ၏။ ထိုစဉ် ကစားသမားတစ်ဦးခြေခေါက်လဲသွားတော့ အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ကြက်ခြေနီကျောင်းသားများမှာ အပြေးအလွှားဖြင့်သွားခေါ်ကြလေသည်။
" လခွမ်း ဟေမာန်ဝင်လာတာလား။ သူတို့ပြောတော့ ဟေမာန်မပါဘူးဆို "
" ခွေးသားလေးတွေက ရှုံးခါနီးတော့ ပထွေးပြေးတပြီလေ "
အေခန်းအသင်းမှကစားသမားလဲတော့ ဘုန်းမော်ဘေးက ကစားသမားနှစ်ဦးမှာ အတော်လေးစိတ်ညစ်သွားပုံရ၏။ ဘာမှန်းမသိသည့် ဘုန်းမော်ကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ပွဲကိုသာထိုင်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ပွဲချိန်မှာပြီးဆုံးဖို့ နီးကပ်လာခဲ့သော်လည်း သူဂိုးစောင့်ရမည့်အလှည့်မှာ ယခုအချိန်ထိရောက်မလာသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဘုန်းမော်အလွန်စိတ်သက်သာရာရနေမိသည်။ ကစားပွဲအမြန်ဆုံးပြီးသွားပါစေလို့လည်း သူဆုတောင်းနေမိသည်။
