ရေနတ်မင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်တွင် ဘုန်းအသင်္ခါသည် ဒဏ်ရာရနေသည့်သားရဲတစ်ကောင်လို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အမျက်ဒေါသ တချောင်းချောင်းထွက်နေသည့် ဘုန်းအသင်္ခါ၏အသွင်အား မုဒြာတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူတစ်ချိန်လုံးသိလာခဲ့သည့် ဘုန်းအသင်္ခါသည် အမြဲတမ်းပြုံးရွှင်ပြီး စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ပျော်ပျော်နေတတ်သူဖြစ်၏။ စိတ်ဆိုးသည့်အခါဆိုတာ မရှိသလောက်ပင်။
ဘုန်းအသင်္ခါ၏ခံစားချက်အား မုဒြာကောင်းကောင်းနားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ နေ့နေ့ညည ဘုန်းအသင်္ခါမည်မျှကြိုးစားခဲ့ရကြောင်း မုဒြာအသိဆုံးဖြစ်၏။ မည်သူမဆို အပတ်တကုတ်ကြိုးစားလာပြီးကာမှ မျှော်မှန်းထားသလိုဖြစ်မလာသည့်အခါ စိတ်တော့ပျက်မိကြမှာ အမှန်ပင်။
သို့ရာတွင်လည်း ရေနတ်မင်းအပေါ် ဘုန်းအသင်္ခါပြုမူခဲ့သည့်လုပ်ရပ်ကတော့ မှားလွန်းသည်။ ထိုအပြုအမူကြောင့် နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများဖြစ်ပေါ်လာမှာကိုတောင် မုဒြာစိုးရိမ်နေမိသည်။
ဒီလိုနှင့် ကျောက်ဆောင်ပေါ်ကနေ ဘုန်းအသင်္ခါဆင်းလာသည့်အခါ မုဒြာလည်းပုန်းနေရာကနေထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် ဘုန်းအသင်္ခါအနေဖြင့် မည်သူနှင့်မှတွေ့ချင်ဦးမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် မုဒြာလည်း အနောက်ကနေ တိတ်တဆိတ်နှင့်သာ လိုက်လာခဲ့သည်။ သိဒ္ဓိများနှုတ်ယူခံလိုက်ရသဖြင့် ဘုန်းအသင်္ခါ၏ခန္ဓာမှာ အားနည်းနေမှာအမှန်ပင်။
ရုပ်သေးတစ်ရုပ်လို အသက်ဝိဥာဥ်ကင်းမဲ့စွာနှင့် တရွတ်တိုက်လျှောက်နေသည့်ဘုန်းအသင်္ခါကို ကြည့်ရင်း မုဒြာ စိတ်ထဲမကောင်းလှချေ။
စံအိမ်သို့ပြန်သည့် တောလမ်းနားအရောက်တွင်တော့ ဒုတိယမင်းသားနှင့် ထွားကြိုင်းလှသည့် အမျိုးသားငါးယောက်သည် ချုံထဲကနေရုတ်တရက်ထွက်လာကြပြီး ဘုန်းအသင်္ခါ၏အရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ မုဒြာမှာ တောလမ်းနံဘေးကနေလိုက်လာတာသဖြင့် မုဒြာကိုတော့ သူတို့မမြင်မိကြပေ။
မင်းသားသည် ဘုန်းအသင်္ခါကိုကြည့်နေရင်းကနေ ညစ်ကျယ်ကျယ်ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက်
