လူသေမှုဖြစ်ပွားပြီးလေးရက်အကြာတွင် ကျောင်းပြန်ဖွင့်ခဲ့သည်။
လပတ်စာမေးပွဲမှာ နီးကပ်လာသည့်အပြင် အစိုးရကျောင်းလည်းဖြစ်နေသည့်အတွက် ကျောင်းအား ရက်ရှည်ပိတ်ထားလို့မရနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် မြို့နယ်ပညာရေးမှူးနှင့်အခြားတာဝန်ရှိသူများက ထောင်ကျော်သောကျောင်းသားများ၏ပညာရေးအတွက် ကျောင်းအားပြန်ဖွင့်ခိုင်းခဲ့ပြီး အမှုကိုလည်း အခြားတစ်ဖက်တွင်ဆက်လက်စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
ထို့အပြင် လူတိုင်း၏စိတ်ထဲ၌ မေဘယ်မောင်၏သေဆုံးမှုမှာ စိတ်ရောဂါကြောင့်ဟုယူဆနေခဲ့ကြပြီး မည်သူမှ အထူးတဆန်းမဖြစ်မိကြချေ။ မေဘယ်မောင်၏အမေမှာလည်း ကံဆိုးစွာဖြင့်မီးစင်ပိ၍သေဆုံးသွားသဖြင့် အမှုမှာ မတော်တဆသဖွယ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရဲများကအစ အမှုကိုထဲထဲဝင်ဝင်စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းမရှိပဲ အပေါ်ယံလောက်သာ ကျောင်းအုပ်နှင့်ဆရာများအားမေးမြန်းစစ်ဆေးသွားခဲ့သည်။
မသိလျှင် မေဘယ်မောင်၏ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်သေဆုံးမှုမှာ ဘာမှမဟုတ်သလိုပင်။
ထို့ကဲ့သို့ဖြစ်လာမယ်မှန်း ကြိုတွေးထားသည့်ဘုန်းကတော့ အံ့သြမှုစိုးစဉ်းမျှမရှိပဲ ကျောင်းရောက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ခုံပေါ်ခေါင်းမှောက်ကာမှေးနေလေ၏။ အိပ်နေသည်ဟုထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည့်စိတ်များအား ငြိမ်အောင်ထိန်းချုပ်နေခြင်းပင်။
မဟာစံအိမ်ကြီးမှပြန်လာပြီးနောက် ဘုန်းမော်တစ်ယောက် ကောင်းစွာအိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့သလို ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်းလေးလံထိုင်းမှိုင်းနေခဲ့သည်။ အိပ်ပျော်သွားမိတိုင်း သွေးသံရဲရဲပုံရိပ်များအားမြင်တွေ့ရသဖြင့် အိပ်ရမှာတောင်ကြောက်ရွံ့လာမိသည်။
ပုံရိပ်များမှာ အလွန်များလှသဖြင့် ဘုန်းမော်သဲသဲကွဲကွဲမမှတ်မိပေ။ သို့သော် သူအိမ်မက်ဆိုးမက်သည့်အခါတိုင်း အင်္ကျီအဖြူလက်ရှည်ဝတ်ဆင်ထားသည့်ယောက်ျားတစ်ယောက်၏နောက်ကျောကိုတော့ အမြဲမြင်တွေ့ရတတ်၏။
