ခြေလက်များ လှုပ်လို့မရတော့ပေ။
ကျဥ်းမြောင်းလှသည့်သေတ္တာတစ်ခုထဲတွင် ထည့်ပိတ်ခံထားရသည့်နှယ် ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှည့်မရပြုမရနှင့် ကြပ်ညပ်နေသည်။ မျက်လုံးဖွင့်ထားသော်လည်း အမှောင်ထုကိုသာမြင်နေရသည်။
အလွန် မွန်းကြပ်လှသည်။
အလွန် ပူလောင်လှသည်။
အလွန် အထီးကျန်လှသည်။
အားအကုန်သုံးကာ အော်ဟစ်နေပေမယ့် အသံမှာ စိုးစဥ်းမျှထွက်မလာခဲ့ပေ။ တစ်စုံတစ်ရာက လည်မျိုကိုချုပ်လို့ထားသည်။
အသက်ရှုရလည်း ကြပ်လှသည်။
ကိုယ်လက်များလည်း အလွန်နာလှပြီ။
" တော်ပါတော့...တော်ပါတော့..."
ယောင်ကာညည်းတွားနေသည့်ဘုန်းမော်၏အသံကြောင့် မင်းမြတ်တစ်ယောက် လန့်နိုးသွားသည်။
" ဘုန်းမော်..."
"ဟား..."
ရုတ်တရက် ဘုန်းမော်မှာ အသက်ရှုရအလွန်ခက်နေသလို ပါးစပ်ဟစိဟစိနှင့်ဖြစ်လာတော့ မင်းမြတ် စိတ်ပူသွားမိသည်။ နောက်တော့ အနားသို့သွား၍ ဘုန်းမော်အား လှုပ်နှိုးကြည့်သည်။ သို့သော် အကြောင်းမထူးချေ။
မင်းမြတ်တစ်ယောက် စိုးထိတ်သွားမိကာ ဆရာဝန်ခေါ်ဖို့ လုပ်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင်ပဲ ဟေမာန်သည် အထုပ်တစ်ထုပ်ကိုလက်ကကိုင်လျက် အခန်းထဲသို့ဝင်လာခဲ့သည်။ မင်းမြတ်မှာ ခေါင်းပူနေတာကြောင့် ဟေမာန့်အား ဘယ်ကပြန်လာတာလဲမေးမနေပဲ အပြင်ထွက်ဖို့သာပြင်သည်။
" ဘာဖြစ်တာလဲ "
မင်းမြတ်အပြင်သို့မရောက်ခင်တွင် ဟေမာန်က လှမ်းမေးလိုက်သည်။
" ဟိုမှာ ဘုန်းမော် အမောဖောက်နေတယ်လေ မမြင်ဘူးလား။ မင်း ခဏကြည့်ထား ငါဆရာဝန် သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ် "
ထို့နောက် မင်းမြတ်သည် ကတိုက်ကရိုက်နှင့်ပြေးထွက်သွားခဲ့လေသည်။
မင်းမြတ်ထွက်ပြီးနောက် ဟေမာန်သည် တံခါးကို ဂျက်ချလိုက်သည်။ ပြီးနောက်အထုပ်ထဲကနေ ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဘုန်းမော်အနားသို့ချဥ်းကပ်လာသည်။
