" ဘယ်လို အတိတ်ကိုပြန်ရောက်သွားတယ်ဟုတ်လား "
မုဒြာတစ်ယောက် အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားရသည်။
ဖုန်းတစ်ဖက်တွင်ရှိနေသည့် မင်းမြတ်က သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချလိုက်သည်။
" ဟုတ်တယ် ဒေဝီ၊ ကျွန်တော်..အဲ့ဒီမှာ ပုဂ္ဂိုလ်ကိုပါ မြင်ခဲ့ရတယ် "
ငယ်ထိပ်အား မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်နှယ် မုဒြာ အလွန်ခြောက်ခြားတုန်လှုပ်သွားသည်။
" ဘာ..။ သူ..သူ့ကို မြင်ခဲ့ရတယ်ဟုတ်လား။ သားကို သူဘာလုပ်လိုက်သေးလဲ သား အခု ဘယ်မှာလဲ၊ ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား "
" ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ် ဒေဝီ၊ ဘုန်းမော်ကတော့ အားပြတ်ပြီးလဲသွားလို့ အခုဆေးရုံတော့ရောက်နေတယ် "
" ဘုန်းမော်..ဘုန်းမော်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးတော့...မဖြစ်သေးပါဘူး ဒေဝီ မင်းတို့ဆီ လာမှဖြစ်မှာပါ။ သားတို့အခု ကန်ဒီ့ကို တင်ထားတဲ့ဆေးရုံမှာပဲမလား "
" ဟုတ်တယ် ဒေဝီ "
" အင်းအင်း ဒေဝီလာခဲ့မယ်နော် "
ထို့နောက် မုဒြာသည် ဖုန်းကိုချကာ ဆေးရုံသို့ သွားဖို့ပြင်ဆင်သည်။ အဆင်သင့်ဖြစ်တော့ ဟေမာန့်ထံ အကြောင်းစုံပြောပြရန် သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဟေမာန်မှာ အခန်းထဲတွင် ရှိမနေခဲ့ချေ။ မုဒြာ နည်းနည်းတော့ စိတ်ပူလာမိသည်။
ထို့ကြောင့် ဆိုင်းတွမနေတော့ပဲ အပြင်သို့ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ထိုအချိန် ဘဦးမှာ ကားဖြင့်ရောက်လာသည်မို့ အခန့်သင့်သွားခဲ့ပြီး ဘဦးနှင့်အတူ ဆေးရုံသို့သွားခဲ့လေသည်။
.
.
.
ဆေးရုံတွင်မူ မင်းမြတ်သည် ဒေဝီထံဖုန်းဆက်ပြီးနောက် ဘုန်းမော်ရှိရာအခန်းသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှာပဲ အခန်းထဲကနေ ထွက်လာသည့်ဟေမာန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဆုံမိကြလေသည်။
မင်းမြတ်မှ ဟေမာန်အား အသံတိတ်အကဲခတ်နေစဥ် ဟေမာန်ကလည်း မင်းမြတ်ကို ခပ်စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။ နှစ်ယောက်သား အတော်အတန်ကြာစကားတစ်ခွန်းမှမပြောကြပဲ စိုက်၍သာကြည့်နေကြသည်။
