ယနေ့တွင် တမာန်တော်အကြီးအကဲအား ရွေးချယ်ကြပေတော့မည်။
မင်္ဂလာအပေါင်းခညောင်းသည့်နေ့ဖြစ်တာကြောင့် ရာသီဥတုမှာ အေးမြသာယာလို့ပင်။
စကြာမုနိစက်ဝိုင်းထက်က နတ်ရုပ်ထုများအရှေ့တွင်မူ ပန်းများအား ဝေဝေဆာဆာထိုးထားကြပြီး၊ ဆီမီးများကိုလည်း ထိန်ထိန်လင်းနေအောင် ထွန်းညှိထားကြလေသည်။
တမာန်တော်များမှာ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများကို ဆင်တူဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အပြုံးကိုယ်စီနှင့် ပြင်ဆင်စရာရှိသည်များကို ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။
အများစုသည်ကား ဘုန်းအသင်္ခါအား အကြီးအကဲဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မှန်းထားကြသည်။ တမာန်တော်ဖြစ်လာပြီးနောက်ပိုင်းမှစလို့ ဘုန်းအသင်္ခါ၏စွမ်းရည်များသည် သိသိသာသာနှင့်တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ပယောဂနှိမ်နင်းသည့်နေရာတွင်လည်း ကျရှုံးသည်ဆိုတာမရှိ၊ အမြဲရွတ်ရွတ်ချွံချွံနှင့်အောင်မြင်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဥာဏ်လည်းအလွန်ကောင်းပြီး ဦးဆောင်နိုင်သည့်စွမ်းရည်လည်းရှိပေသည်။
သို့သော်လည်း တမာန်တော်ကြီးများမှာမူ ဘုန်းအသင်္ခါအား သိပ်သဘောမတွေ့လှချေ။ အကြောင်းမှာ ငယ်နေသေးလို့ပဲ မဟုတ်၊ တော်ဝင်မျိုးနွယ်နှင့်ပါ ပြဿနာဖြစ်ထားခဲ့လို့ပင်။
ခေါင်းပြတ်စုန်းအားနှိမ်နင်းခဲ့သည့်နေ့က ဒုတိယမြောက်မင်းသားနှင့်ဘုန်းအသင်္ခါတို့ စကားအချေအတင်ဖြစ်ခဲ့ကြတာကို သူတို့သိထားသည်။ မင်းသားကြီးနှင့်မတူစွာ ဒုတိယမင်းသားသည် စိတ်ဆတ်သည်၊ အငြိုးကြီးသည်။ အကယ်၍ ဘုန်းအသင်္ခါသာ အကြီးအကဲဖြစ်လာပါက အနာဂတ်တွင် နန်းတော်နှင့် စံအိမ်တော်ကြား ပဋိပက္ခဖြစ်လာမှာကို သူတို့စိတ်ပူမိသည်။
ပြောကာမှ ဒုတိယမင်းသားသည် အခြားမင်းမျိုးမင်းနွယ်များထက်အရင်ဦးစွာ ပွဲအခမ်းအနားသို့ ရောက်ရှိလို့လာသည်။
မင်းသားကိုမြင်သည့်အခါ မုဒြာမှာ အတန်ငယ်စိတ်ကသိကအောက်ဖြစ်သွားမိသည်။
ဘုန်းအသင်္ခါကတော့ မင်းသားကိုမြင်သည့်အခါ ဝမ်းသာအားရဖြင့်လှမ်းနှုတ်ဆက်သည်။
