မနက်ခင်းဝေလီဝေလင်းအချိန်တွင် သာယာလှသော ခေါင်းလောင်းထိုးသံသည် လေထုအနှံ့ပြန့်လွင့်ကာထွက်ပေါ်လို့လာနေသည်။ အနှီးခေါင်းလောင်းသံကြောင့် ဘုန်းမော်မှာ အိပ်နေရာကနေ နိုးသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဘေးဘီဝဲရာသို့လှည့်ကြည့်မိရာ အိမ်မက်ဆိုးမက်ကာ ယောင်နေသည့်မင်းမြတ်ကို အမှတ်တမဲ့တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ကလေးတစ်ယောက်လို မင်းမြတ်မှရုတ်တရက်စတင်ငိုကြွေးလာတော့ ဘုန်းမော်တစ်ယောက် ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းမသိ ယောင်နနဖြစ်သွားသည်။
သို့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် မဝံ့မရဲဖြင့် မင်းမြတ်၏ကျောကို အသာပုတ်ပေးလိုက်သည်။ မင်းမြတ်မှာ စိတ်ငြိမ်သွားပုံရပြီး ဆက်မယောင်တော့ချေ။
ဘာကြောင့်ရယ်မှန်းမသိ အိပ်ပျော်နေသည့်မင်းမြတ်ကို ကြည့်ရင်း ဘုန်းမော်တစ်ယောက် စိတ်ထဲတွင် လေးပင်လာသလိုထူးဆန်းသည့်ခံစားချက်မျိုးဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။
ထိုစဥ် မင်းမြတ်ရဲ့လည်ပင်းဂုတ်အနောက်၌ လက်ခနဲ လင်းလက်သွားသည့်အလင်းရောင်လေးကို ရုတ်တရက်မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။
အချိန်အတော်ကြာစိုက်ကြည့်နေရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ကြီးစိုးလာသည့်အခါ မင်းမြတ်၏အင်္ကျီကော်လံစကို အသာဖယ်ကြည့်ဖို့လုပ်သည်။ ကော်လံစအား ထိလုဆဲဆဲအချိန်တွင်ရုတ်တရက်နိုးထလာသည့်မင်းမြတ်ကြောင့် လက်ကို ဖျတ်ခနဲပြန်ရုတ်လိုက်ရသည်။ ကံကောင်းလှစွာဖြင့် မင်းမြတ်မှာ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
" မင်းတောင် နိုးနေပြီပဲ...ဘယ်နာရီတွေထိုးကုန်ပြီလဲ "
မင်းမြတ်တစ်ယောက် အပျင်းကြောဆန့်မည်ပြုစဥ် ရုတ်တရက်ခေါင်းလောင်းသံကိုကြားတော့ မျက်လုံးအစုံပြူးကျယ်သွားပြီး ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်သည်။
" အာရုဏ်တောင်တက်နေပြီပဲ၊ ဝတ်ပြုဖို့နောက်ကျတော့မှာပဲ။ မင်းလည်း မျက်နှာသစ်ဖို့ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ "
ထို့နောက် မင်းမြတ်သည် အူတူတူဖြင့်ကြောင်ကြည့်နေသည့်ဘုန်းမော်ကို ဂုတ်ကနေဆွဲကာ ရေချိုးသည့်နေရာသို့ ခေါ်သွားခဲ့လေသည်။
.
.
.
.
.
.
