နတ်နန်းဆောင်တွင်တော့ မုဒြာသည် ဖြူဖတ်ဖြူလျော်မျက်နှာဖြင့် အသက်မပါသည့်ရုပ်သေးတစ်ရုပ်လို အမွှေးနံ့သာနှင့်ဆီမီးများကိုထွန်းညှိနေလေသည်။
ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသည့်ပုဂ္ဂိုလ်၏အမြုတေအပိုင်းအစများမှာ ယခုရက်အတွင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန်လှုပ်ရှားနေတာကို သူခံစားမိသည်။ ပုဂ္ဂိုလ်သည် သိပ်မကြာခင်ထွက်ပေါ်လာတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကိုယ်ထဲရှိအမြုတေများမှာလည်း မူရင်းပိုင်ရှင်ထံပြန်သွားဖို့ တာဆူနေကြပြီဖြစ်သည်။
အကယ်၍ မင်းသားဖြင့်သာ မဆုံခဲ့လျှင်၊ အကယ်၍ ထိုနေ့ကသာ မုဒြာ သူ့ကိုခေါ်မသွားခဲ့လျှင် ယခုလိုကပ်ဆိုးမျိုးဖြစ်လာနိုင်လောက်မည်မဟုတ်ပေ။
ဘယ်ဘက်ကနေပဲကြည့်ကြည့် သူ့အပြစ်မကင်းတာကြောင့် မုဒြာ အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ ထို့အပြင် ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရက်ရက်စက်စက်သတ်ခဲ့မိသည့်သူကလည်း မုဒြာပဲဖြစ်၏။
ထိုအရာမှာလည်း သူ့အနေနှင့် မတတ်သာခဲ့လို့သာ ရက်စက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် မောင်အရင်းလေးသဖွယ် ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ရသည့်ကောင်လေးအား သူဘယ်လိုစိတ်နှင့် လုပ်ရက်ခဲ့ပါ့မည်နည်း။
အတိတ်အကြောင်းပြန်တွေးမိသည့်အခါ မျက်ရည်စများဝဲတက်လို့လာသည်။
.
.
.
အေးမြသည့်ဆောင်းလလယ်အချိန်တွင် အကြီးအကဲသည် ကလေးတစ်ဦး၏လက်ကိုဆွဲကာ စံအိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုကလေးမှာ အရွယ်အားဖြင့် ၇နှစ် ၈နှစ်သာရှိပေဦးမည်။
မုဒြာသည်လည်း ထိုအချိန်က အသက်၁၀နှစ်သာရှိသေးပြီး တမာန်တော်များထဲတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်၏။ ကိုယ့်ထက်ငယ်သည့်အငယ်ရောက်လာတော့ မုဒြာ နည်းနည်းစိတ်ကသိကအောက်ဖြစ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် အစပိုင်းတွင် ထိုကလေးနှင့် သိပ်အရောမဝင်ပဲ ခပ်စိမ်းစိမ်းသာနေခဲ့သည်။
သို့ရာတွင်လည်း ထိုကောင်လေးသည် ဟာသဥာဏ်ရွှင်ပြီး၊ မုဒြာအပေါ်တွင်လည်း အလွန်ဖော်ရွေသည့်အတွက် မုဒြာမှာ ခပ်ကြာကြာမစိမ်းကားနိုင်ခဲ့ပေ။ ဟာသများအမြဲပြောပြီး ပျော်ပျော်နေတတ်သည့်ထိုကောင်းလေးအနားတွင်နေရသည်မှာ အလွန်လည်းစိတ်သက်တောင့်သက်သာရှိလှသည်။
