Unicode
"ဆရာ.... ရွှေလလေးကို အရင်လိုက်ပို့ပေးရမှာလား"
"မပို့ရသေးဘူး (.......)ဘက်ကိုမောင်း"
"ဟင်.... မပို့ပေးဘူးလား"
စိုးသော်တာထွန်းက ကားပေါ်ထိုင်မိတာနဲ့မေးတယ်။
သူ့ဆရာကလဲ ခပ်တည်တည်ပဲ ပြန်ဖြေတယ်။
အမေးနဲ့အဖြေကိုကြားပြီးလန့်သွားရတာက ရွှေလ။
လိုက်မပို့ပေးလဲရတာကို လိုက်ပို့မယ်လုပ်ပြီး ခုတော့သူသွားချင်တဲ့နေရာကိုသွားမှာတဲ့။
"ရွှေလမင်း.... မင်း လစာထုတ်လာတယ်မှလား"
"ဟုတ်....ဟုတ်ကဲ့ပါ"
"အဲ့တော့....တစ်ခုခု.... ဝယ်ကျွေးရမယ်လေ"
"ဗျာ...."
"ဟင်...."
ဗျာဆိုတာက ရွှေလ လန့်သွားတာ......
ဟင်က ရှေ့မှာကားမောင်းနေတဲ့ စိုးသော်တာထွန်းဆီက အသံ....
သူထုတ်ပေးထားတဲ့လစာနဲ့ သူ့ပြန်ပြီးမုန့်ကျွေးခိုင်းနေတာတဲ့။
"ဟိုတစ်ခါက.... မင်းတို့အတွက်.... ကိုယ်ရှင်းပေးသေးတယ်.... မှတ်မိလား"
"ဟုတ်.... မှတ်မိပါတယ်"
"အခု.... တလှည့် ပြန်စားမလို့လေ.... မင်း.... လစာထုတ်လာတာပဲ.... ပြန်ဝယ်ကျွေးလို့ရပြီပေါ့"
"ကျွေးတာက ကျွေးလို့ရပါတယ်.... ဒါ... ဒါပေမဲ့.... လေ"
"ဘာဖြစ်တုန်း..... ပြော"
"ဘာဝယ်ကျွေးရမှာလဲဗျ....''
"မင်း အဲ့တုန်းက စားတာပဲ ပြန်ဝယ်ကျွေးရမှပါကွာ... Hotel တက်မကျွေးခိုင်းပါဘူးကွ''
"ဦးသာလွန်စားမှာမို့လို့လား....အဲ့ဒါကို..."
"စားနေကျမဟုတ်ပေမဲ့ကွာ.... စားမယ်လေ... မင်းဝယ်ကျွေးလှည့်ပဲဟာကို..."
"ကြိုက်မှာမဟုတ်ဘူး.... သိတယ်.... လမ်းဘေးစာတွေကို.... ပြီးတော့.... ဦးသာလွန်က... အစားရွေးတယ်လေ"
"အရင်ကပါ.... အခုမရွေးတော့ဘူး.... စားမယ်ကွာ"
ရွှေလ ဦးသာလွန်ကိုကြည့်နေမိတယ်။ တကယ်ပြောနေတယ်ဆိုတာ သေချာတဲ့ရုပ်နဲ့ခပ်တည်တည်ပါပဲ။
ကိုစိုးသော်တာထွန်းတစ်ယောက်တော့ ကားမောင်းရင်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖွင့်ပြီး နောက်ကြည့်မှန်ကတဆင့် သူ့ဆရာကိုငေးလို့ပါပဲ။
သူ့ အံ့သြမှုတွေကိုရပ်မရသေးတဲ့ပုံ။
DU LIEST GERADE
မေတ္တာမိုး သွန်းဖြိုးလို့ရွာ
Romantikသတ်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ ငယ်သော်လည်းရင့်ကျက်နေတဲ့ကောင်ငယ်လေးတို့ နှစ်ယောက်အကြောင်းပါ။ လိုက်ပါစီးမျောပေးပါအုံးနော်။
