Unicode☕️
တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းထဲမှာ လူတွေက ရှုပ်ယှက်ခတ်လို့ တိုးကြိတ်မတတ်များပြားနေတယ်။ပွဲတော်ကြီးတစ်ခုနှင့် ဆင်တူတယ်။တကယ်လည်း ဘွဲ့နှင်းသဘင်ပွဲကြီးပါပဲ။ဘွဲ့ဝတ်စုံတွေနှင့် လူငယ်လေးတွေ၊သူငယ်ချင်းအုပ်စုတွေက တရုံးရုံး။ကင်မရာသမားတွေနှင့် မိဘတွေကလည်းဟိုနေရာ၊ဒီနေရာပြည့်လို့ ပီတိဇောနှင့်ဘွဲ့ဝတ်စုံဝတ်သားသမီးတွေကို ဓာတ်ပုံရိုက်လို့မဆုံးနိုင်ကြ။အရုပ်နှင့်ပန်းစည်းတွေကိုကိုင်ထားကြတဲ့ ဘွဲ့ရလူငယ်လေးတွေကိုလူကြီးဖြစ်သည်လို့ကို မမြင်နိုင်ကြသည့်မိဘတွေကလည်း အင်္ကျီကော်လာခေါက်တာကအစ အလွတ်မပေး၊မျက်စိဒေါက်ထောက်ကြည့်ရင်း ပြင်ပေးနေတယ်။
ခန်းမထဲမဝင်ရသေးခင်မှာ ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံးက အလုပ်များနေကြတယ်။ဒီအထဲမှာကိုကိုးတို့မိသားစုနှင့်သက်ဇမ္ဗူမောင်တို့ ဘင်္ဂလားညီအစ်ကိုလည်းအပါအဝင်ပဲ။ကိုကိုးကသက်ဇမ္ဗူမောင်ရဲ့ကိုကြီးဆိုသူနှင့် တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ်လောက်တော့တွေ့ဖူးတယ်။ သက်ဇမ္ဗူမောင်ရဲ့မွေးနေ့တွေမှာပါ။အဲဒီအမျိုးသားက ဖော်ရွေပေမယ့်ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ကိုကိုးထင်တယ်။သူရဲ့ဒေါက်တာနှင့်တူသလိုလိုနှင့်မတူတဲ့အချက်တွေအများကြီး ရှိတယ်။ဒေါက်တာကအေးဆေးတယ်ဆိုရင် အဲဒီလူကအေးစက်တယ်။ဒေါက်တာကတည်ငြိမ်တယ်ဆိုရင် အဲဒီလူကတော့ လူတွေနှင့်ခပ်တန်းတန်းနေတတ်သူပါ။
"မောင် မင်းငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း"
ကိုကိုးကစိတ်တစောစောနှင့် ဝင်ပေါက်နားကိုတစီစီမျှော်နေရင်း အနီးအနားကအသံကြောင့်ဘေးကိုခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။အသံတွေက ဇမ္ဗူနှင့်သူရဲ့ကိုကြီးဆီကလာတာပါ။ ဇမ္ဗူကထုံးစံအတိုင်း ဂျစ်တစ်တစ်မျက်နှာပေးနှင့်မျက်မှောင်ကျုံ့ထားတယ်။သူတို့နှစ်ယောက်က မကြာခဏကိုကတောက်ကဆဖြစ်တတ်ကြတာ။ ကိုကြီးဆိုသူက ဇမ္ဗူရဲ့ဝတ်စုံကိုသေချာပြန်ပြင်ပေးနေပြီး မာန်မဲလိုက်ပုံရတယ်။အဲဒီနှစ်ယောက်ကို ကိုကိုးအတူတူတွဲတွေ့ရတိုင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကအဲဒီအတိုင်းပဲ။တစ်ယောက်ကလွှမ်းမိုးလိုတယ်။တစ်ယောက်က ဂျစ်တိဂျစ်ကန်နှင့် လွန်ဆန်လိုပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ငြိမ်ခံခြင်းနှင့်သာ အဆုံးသတ်တယ်။ဒါကြောင့် ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးက ကိုကိုးအတွက်မထူးဆန်းဘူး။သူက သစ်ကုလားအုတ်လိုလည်တဆန့်ဆန့်နှင့် လင်းဟန်သာကိုသာမျှော်နေခဲ့ပါတယ်။
KAMU SEDANG MEMBACA
Kōhī {Complete }
RomansaKōhī = coffee in japanese☕☕ This story will make you feel warm and cozy, like having coffee on a rainy day.
