Pyromania\Chanmin

Oyuncak Ayı Gibisin

Biraz hızlı geçtiğim için sorry ehü

Sonunda Jeongin'in hastanedeki bir ayı bitmiş, doktorlar onu son kez kontrol ettikten sonra çıkabileceğini söylemişlerdi.

Kalbi de ciğerleri de yavaş yavaş iyileşiyordu fakat yine de dikkatli olmaları gerekliydi, ve Jeongin'in sık sık oksijen makinesi kullanması da gerekebilirdi.

Jeongin doktorlar onu tedavi ederken de uyuyordu, şimdi de uyuyordu.

Ve herkes onun uyanmasını bekliyordu.

Sonunda Jeongin yavaşça gözlerini açtığında omzuna uzandığı Changbin'in elini saçlarında hissetti.

"Günaydın güzelim." Jeongin esneyerek Changbin'e sığındı.

"Yorgun hissediyorum, hala."

"Biliyorum, yorgunluğun geçince söyle de eve gidelim." Jeongin gözlerini açıp başını hafifçe kaldırarak ona baktı, yüzünü bu kadar yakından görmek Changbin'in nefesini tutmasına sebep olmuştu.

"Gidebiliyor muyuz?"

"Hm hm, serumun bitince onu da çıkaracaklar ve eve dönebileceksin." bakışlarını etrafta dolaştırıp diğerlerinin de sessizce kendisini izlediğini görünce Changbin'in de yardımıyla doğruldu.

"O zaman hemen çıkalım."

"Serumun daha bitmedi, hem yorgun olduğunu söyledin. Geri uyu sen, serumun bitince zaten seni uyandırmamız gerekecek." Jeongin pek emin olamasa da yatağa geri uzandı, Changbin bu sefer yataktan kalkmıştı.

Onun kalkıp lavaboya geçmesini üzgün gözlerle izlediğini görünce Jisung onun yanına uzandı.

"Bana sarılabilirsin uyurken?" Jeongin dudak büzdü.

"Changbin hyunga sarılmak istiyordum, o bana sarılınca sanki hiçbir derdim bana bir daha ulaşamazmış gibi hissediyorum."

"Aynısını bizimle de hissetmiyor musun?"

"Hayır." Jisung onun omzuna hafifçe vurdu.

"Çok kötüsün."

"Ama hissetmiyorum..." Seungmin de onun öbür yanına uzandı.

"Şimdi?"

"Hı-ıı..." Felix de Jisung'un ayaklarının dibine oturup Jeongin'in karnına başını yasladı.

"Ya şimdi?"

"Hm... Düşünebilirim."

"Üçümüz bir Seo Changbin edemiyor muyuz?"

"Kimse Seo Changbin edemez." Changbin ıslak ellerini Jisung'un tişörtüyle kurulayıp söylenmeye başlamış küçüğünü taşıyarak Minho'nun kucağına bıraktı ve kalan boşluğa kuruldu. "Uykun kaçmadıysa bunları da kovabilirim?" Jeongin ona yanaştı.

"Kaçmadı, kov lütfen." Changbin daha bir şey diyemeden ikisi de ayaklanıp kaçar adımlarla onlardan uzaklaştılar, Changbin bunun üstüne yatağa geri uzanıp Jeongin'in kendisine sarılmasına izin vermişti.

Kendisinin Jeongin'e karşı hisleri vardı, bu yüzden yanında olmayı seviyordu. Jeongin ise Changbin'in yanında her zaman huzurlu hissettiği için onunla olmayı severdi.

Changbin onun ailesiyle çok fazla kez Jeongin için kavga etmişti ve hatta Jeongin bodrumdayken birkaç kere Changbin'in eve geldiğini, ailesine bağırdığını da duymuştu.

Bu yüzden galiba Changbin'in yanında çoğu kişiden daha da rahattı.

O kısa zamanda tekrar uykuya dalarken Seungmin merakla Hyunjin'e baktı, Jeongin'e hala aşıksa ya da ondan hala hoşlanıyorsa büyük ihtimalle gözlerini ikisine dikmiş olacaktı.