ငါကွာရှင်းချင်တယ် [ဘာသာပြန်]

[13]

{Unicode}

သိသိသာသာကို လူလေးယောက်ပါတဲ့ အုပ်စုလိုက်ပုံဖြစ်ရက်သားနဲ့ သူတို့ကတော့ အရိပ်လေးတောင်မပါလိုက်ရဘူး!

နို့နှစ်လွှာအချိုပွဲကို အရသာမျိုးစုံအောင် တတ်နိုင်သမျှမြန်မြန်ထုတ်ပိုးလိုက်ပြီး ကုရွေ့ကျား၏အိမ်သို့မောင်းရန် ယန်ရှောင်း သူ့ဒရိုက်ဘာကိုညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ရောက်သော် တိုက်ရိုက်ဝင်သွားရမည့်အစား ယဲ့ဖေးကိုဖုန်းခေါ်လိုက်၏။ "ကိုယ်ရောက်ပြီ"

"Hm?" ယဲ့ဖေးက ကျိုးကျန့်ရှန်းတို့နှင့်အတူ အွန်လိုင်းလူသတ်ဂိမ်းတစ်ခု ဆော့နေရင်းတန်းလန်းဖြစ်သည်။ သူက အရေးတကြီးဖြင့် သဲလွန်စများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖျာနေလျက် ဝတ်ကျေတမ်းကျေဆိုလိုက်သည်။ "‌ဒါဆိုတက်လာခဲ့လိုက်"

ယန်ရှောင်းက ခေတ္တနှုတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောလာသည်။ "မင်းအောက်ဆင်းပြီးလာယူရင် ပိုအဆင်ပြေတယ်, ကိုယ်အောက်မှာစောင့်နေမယ်"

ဘာလဲကွာ, ယဲ့ဖေးမျက်ခုံးများတွန့်သွား၏။ "အပေါ်ကိုတက်မလာချင်ဘူးလား?"

သူအနည်းငယ်စိတ်ပျက်မိသည်၊ ယန်ရှောင်းက သူနဲ့နှစ်ကိုယ်ချင်း သိပ်မဆက်ဆံချင်သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိသော်လည်း ယခုတော့စည်းကျော်နေပြီဖြစ်၏၊ အနာဂတ်မှာလည်း ညဖက်ကြီးရောက်လာပြီး သူ့စိတ်တိုင်းကျ ဆုံးဖြတ်ချက်ချတာမျိုးမလုပ်သင့်ပေ။

"ဒါဆိုလည်းမေ့လိုက်တော့" ယဲ့ဖေးမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မည်းမှောင်စွာပြောလိုက်သည်။ "အောက်ခဏသွားမလို့ စောင့်ကြဦး"

"အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး" ယန်ရှောင်းသည် ငြင်းဆိုလာပြီး နွေးထွေးသောအသံဖြင့်ရှင်းပြလာသည်။ "ကိုယ်လူမှုဆက်ဆံရေးညံ့တာ မင်းသိပါတယ်, သေချာတာကတော့ ကိုယ်သိမ်ငယ်လို့မဟုတ်ပါဘူး ကိုယ့်အားနည်းချက်ကိုယ် ရင်ဆိုင်ရဲပါတယ်"

ယန်ရှောင်း‌တွင် ထူးခြားသောစွမ်းရည်တစ်မျိုးရှိကြောင်း ယဲ့ဖေး ရုတ်တရက်ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်၏။ တစ်စက္ကန့်အတွင်း လူကိုဒေါသကြောင့်အံ့ကြိတ်အောင်လုပ်နိုင်ပြီး နောက်ခဏအကြာမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်စွာ သူ့အားသနားညှာတာမိအောင် လုပ်နိုင်လေသည်။