ငါကွာရှင်းချင်တယ် [ဘာသာပြန်]

[46]

{Unicode}

သူ နောက်ဆုံးတော့ မှတ်မိပြီ

ထိုနေ့ နေ့လယ်ခင်း ယဲ့ဖေးနိုးလာသည့်အချိန် ယန်ရှောင်းမှာ ကုမ္ပဏီသို့သွားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ အဲ့ဒီစွမ်းအင်တွေအကုန် ဘယ်ကရောက်လာတာပါလိမ့်? တစ်ညလုံးလုံး သူတို့လူးလိမ့်ခဲ့သည်တိုင် သူ့တွင် ခွန်အားကျန်နေသေးပါရောလား။

ယဲ့ဖေး ဒယီးဒယိုင်ထလိုက်ကာ လိုက်ကာများကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ကုတင်ခေါင်းရင်းကိုမှီထိုင်ရင်း ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် ဆေးလိပ်မီးညှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖုန်းကိုကောက်ယူလိုက်ကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ဖုန်းဖွင့်သည်နှင့် ယန်ရှောင်း၏မက်ဆေ့ချ်က ထိပ်ဆုံးတွင်နေရာယူထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ နိုးတာနဲ့စာပို့ရန့်၊ စားလို့ရအောင် တစ်ခုခုပို့ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ယန်ရှောင်းကဆိုထားသည်။

ယဲ့ဖေး ဗိုက်မဆာပါ။ သို့သော် ယန်ရှောင်းမက်ဆေ့ချ်ကိုဖတ်နေခိုက် သူ့အစာအိမ်က ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်မြည်လာသဖြင့် ယန်ရှောင်းကို ချက်ချင်း စာပြန်လိုက်တော့သည်—

ဖေးကော: နိုးပြီ.

နောက်တစ်စက္ကန့်အတွင်း ယန်ရှောင်းဆီက မက်ဆေ့ချ်ဝင်လာ၏။

ယန်ရှောင်း: အင်း.

ယန်ရှောင်း: နေရထိုင်ရ အဆင်မပြေဖြစ်သေးလား?

ယဲ့ဖေး ဆေးလိပ်ငွေ့များကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ ပြာမှုန်များကို ပြာခွက်ထဲ တောက်ချပြီးနောက် အပြုံးမျက်နှာဖြင့် စာရိုက်လိုက်သည်။

ဖေးကော: လည်ချောင်းနာတယ်.

ဖေးကော: ဥက္ကဌယန်, နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင်တော့ ညင်သာပေးရမယ်နော်

ယန်ရှောင်းဆီက စာပြန်မလာတော့ပေ။ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပြသနေသည့် 'စာရိုက်နေသည်' ဟူသော အကွက်လေးကိုကြည့်ပြီး ယဲ့ဖေး မနေနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်သည်။ တစ်မိနစ်ကြာသော် မက်ဆေ့ချ်အသစ်ဝင်လာသည်။