AIRLEYA

I

⚠️ Author’s Note:
Bago mo basahin ang kabanatang ito, paalala lang po: ako ay isang baguhan at tamad mag-edit, kaya huwag niyo nang asahan na walang mali-mali. Ang mahalaga, mag-enjoy tayo sa kwento. 😅

CHAPTER I

Malalim na napabuntong-hininga si Airleya. Ilang linggo na siyang nakakulong sa kanyang silid simula nang magising siya, pero sa maikling panahon na iyon, marami na siyang nalaman.

Base sa mga alaala ng dating Airleya at sa sarili niyang obserbasyon, malinaw sa kanya na lahat ng katulong sa mansyon ay kampi sa kanyang mga stepsister. Nasa stepmother, stepsisters, at stepbrother ang lahat ng karapatan at pakialam.

"Hah! Wala pala akong kakampi dito. Kahit ang sarili kong ama, wala ring pakialam sa akin." bulong niya sa sarili.

Bumukas ang pinto ng kanyang silid at pumasok ang tatlong maid na may dalang pagkain. Matiim ang tingin niya sa mga ito na kunwari’y inosente. Dahan-dahan siyang tumayo mula sa sofa, dahilan para huminto ang tatlo sa pag-aayos ng pagkain.

“Sa dining hall ako kakain,” malamig niyang sabi bago siya lumakad palabas ng silid, hindi man lang hinintay ang reaksyon ng mga katulong. Naiinis siya sa bawat salitang lumalabas sa kanilang bibig.

"Walang makakaalam na hindi ako ang tunay na Airleya. May mga pagbabagong mangyayari, pero hindi nila kailanman malalaman ang katotohanan."

Pagdating niya sa tapat ng malaking pinto ng dining hall, saglit siyang huminto bago itinulak ito. Bumungad sa lahat ang tunay na anak ng Count.

Gulat ang mababakas sa mukha ni Count Ralphus nang makita ang anak na matagal nang hindi sumasama sa kanila sa hapag-kainan.

“Good morning, everyone! I, Airleya, reporting for breakfast!” biro niya, pilit binabasag ang tensyon sa silid.

Napakurap ang kanyang mga stepsisters na sina Charlestina at Mavietta, habang ngumiti ng kakaiba ang panganay na stepbrother na si Rune.

“Good morning, little sister. Buti nakaabot ka sa almusal,” anito.

Tumikhim ang Count para makuha ang atensyon. “Maupo ka na, Airleya. Ikaw na ang pumili kung saan mo gustong umupo.” Hindi man lang siya nito nilingon habang nagsasalita.

Mapait na ngumiti si Airleya. Pinili niyang maupo sa malayong bahagi, ayaw niyang lumapit sa mga “toxic” na kinakamuhian niya.

---

Matapos ang almusal, tumayo na ang Count upang lumisan. Agad namang nagsalita si Airleya.

“Simula ngayon, sasama na ako sa hapag-kainan. Gusto ko lang ipaalam sa inyo para hindi na kayo magulat. Ang epic kasi ng mga mukha ninyo kanina.” Yumukod siya bago iniwan ang lahat.

Habang naglalakad, napatingin siya sa bintana ng mansyon. “Paano kaya ako makakalabas dito? Wala sa alaala ng dating Airleya ang itsura ng labas. Siguro ni minsan, hindi siya nakalabas ng mansion.”

Sa halip na bumalik sa silid, tinungo niya ang silid-aklatan. Doon, nakahanap siya ng mga librong may kinalaman sa mundong iyon. Isang libro pa lang ang natapos niyang basahin, pero marami na siyang nalaman. Paalis na sana siya nang mapansin niya ang isang aklat tungkol sa pananahi.

Naalala niya ang dati niyang pangarap—maging fashion designer. Gumawa ng mga damit mula sa sariling imahinasyon.

"Bakit hindi ko pagkakitaan ang talento ko?"

Kinuha niya ang libro at nagpaalam sa tagabantay para hiramin ito. Pagbalik sa kanyang silid, nagsimula siyang gumuhit ng iba’t ibang disenyo—damit, sapatos, at accessories—mga kasuotan dito sa mundong ito ngunit may mas modernong twist.

Sa sobrang abala niya, hindi niya namalayang hapon na pala.

“Kailangan kong bumili ng mga gamit sa pananahi... at sana may sewing machine sa mundong ito.”

---

Oras ng hapunan. Pagpasok niya sa dining hall, bumungad agad ang madrasta niyang si Lady Aghamora at tatlong anak nito. Yumukod si Airleya bilang paggalang. Ramdam niya ang mapanuring tingin ng madrasta mula ulo hanggang paa.

“Little sis, dito ka sa tabi ko. Isang linggo kitang hindi nakita,” ani Rune na may pilit na lambing.

Ngumiti si Airleya at umupo sa malayong upuan. “Dito na lang ako, kuya. Mas komportable ako rito.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki. “This man... how obsessed is he with me? Creepy. I need to learn self-defense.”

Dumating ang Count at nagsimula silang kumain. Sa gitna ng pagkain, kinuha nito ang atensyon ng lahat.

“May dumating na imbitasyon mula sa Imperial Palace. May pagdiriwang para sa nalalapit na kaarawan ng First Prince.”

“Daddy, punta tayo! Please!” sigaw ni Mavietta.

Agad namang pumasok ang plano sa isip ni Airleya. “Sakto, malaking tulong ito para maisulong ang business na gusto kong simulan.”

Ngunit bago pa matapos ang sasabihin ng Count, sumabat siya.

“Papa, dapat tayong dumalo. Inaanyayahan tayo mismo ng First Prince. I know you’re busy, pero kahit isang araw lang, pwede ba? Please, Papa?”

Napatitig ang Count sa anak, tila hindi makapaniwala sa kanyang narinig. Matagal na mula nang tawagin siya nitong “Papa.”

Tahimik na nagmamasid si Lady Aghamora, hindi makapaniwala sa nangyayari. Lagi nang tinatanggihan ng Count ang mga imbitasyon noon. Pero ngayon...

“Tatapusin ko ang trabaho ko bago sumapit ang kaarawan ng First Prince,” sagot ng Count.

Ngumiti ng malapad si Airleya. “I knew it. May puwang pa rin ako sa puso niya, kahit hindi niya alam paano ipakita.”

“Ibig sabihin po ba, sasama kayo Papa? Promise ha?” paninigurado niya.

“Promise,” sagot ng Count, na napatawa pa nang makita ang thumbs-up ng anak.

Halos hindi makapaniwala ang mag-ina. Sa kanila, hindi nila magawang hikayatin ang Count, pero sa isang salita lang ng batang ito—sumang-ayon siya.

Nagngitngit sa galit si Lady Aghamora. “Dapat kami ang binibigyan ng atensyon, hindi ang batang mahina at tanga na iyon.”

---

Sa gabing iyon, masaya si Airleya habang bumabalik sa kanyang silid. Ngunit bago matulog, tiniyak niyang naka-lock ang pinto at bintana.

Alam niya—darating ang kanyang stepbrother. Nasa alaala ng dating Airleya ang pananakit na ginagawa nito.

"Hindi ka naman siguro ni-rape, ‘di ba? Wala sa alaala mo na ginawa niya iyon... maliban na lang kung..."

Napailing si Airleya at pinilit kalimutan ang mapait na alaala ng naunang Airleya. Kahit alam niyang imposibleng tuluyang makalimutan iyon.

---

✨ End of Chapter I