AIRLEYA

XX

Chapter XX

MALAKAS NA pumalakpak si Airleya nang makita niyang mag-isang natalo ni Silver ang tatlong Silverio Knights.

"Excellent!"

Napalabi si Gelal, ang panganay na anak ng Duke. Gusto na niyang matawa sa asal ni Airleya. Ilang linggo na itong halos araw-araw na bumibisita sa kanilang mansiyon, at wala na itong kaarte-arteng ipinapakita sa harap nila. Hindi nito ikinukubli ang mabuti o pangit nitong ugali-at iyon mismo ang nagustuhan ng buong pamilyang Silverio.

Lumapit si Silver habang hawak ang kaniyang ice sword, isang espadang nilikha gamit lamang ang sariling kapangyarihan.

Walang babala, itinutok niya ang talim nito kay Airleya.

Ngunit bago pa man dumapo ang espada, mabilis iyong sinalag ni Airleya gamit ang kaluban ng sarili niyang espada.

Ngumiti siya.

"Nagha-hamon ka?"

Bahagya niyang itinulak ang ice sword dahilan upang mapaatras si Silver ng tatlong hakbang.

Saka niya dahan-dahang hinugot ang sariling espada.

Ang kanang kamay ay mahigpit na nakahawak sa espada, habang ang kaliwa naman ay nasa kaluban nito.

Nagkatinginan ang dalawang babae.

At sabay silang sumugod.

Nagsimula ang kanilang sparring na puno ng sigawan, tawanan, at walang patid na tunog ng bakal na nagbabanggaan.

Hindi nila namalayang dumating ang Duke kasama ang ama ni Airleya na si Count Ralphus.

"Ikaw ba ang nagturo sa anak mong gumamit ng espada?" tanong ng Duke habang pinagmamasdan ang dalawa.

Umiling ang Count.

"Ang tatlong knight ko ang nagturo sa kaniya."

Hindi niya inaalis ang tingin sa anak na buong kumpiyansang nakikipagsabayan kay Silver.

Bago pa man sila makapagpatuloy sa usapan, lumapit ang butler ng Duke na si Sir Jazon at may ibinulong dito.

Napatingin ang Count sa Duke.

"Palagi bang umaalis ang pangalawa mong anak?"

Ang tinutukoy niya ay si Killian.

Ngumiti ang Duke.

"Oo. Hindi mapakali ang batang iyon kapag nasa bahay lang. Gusto niyang laging nasa labas."

Napabaling siya kay Gelal na nakaupo sa damuhan at tahimik na nanonood ng laban.

"Gelal."

"Wala ka bang balak lumabas paminsan-minsan?"

Hindi man lang lumingon ang binata.

"For what, Dad?"

"Tinatamad ako."

"Pakiramdam ko, kapag nakihalubilo ako sa maraming tao, mauubos agad ang social energy ko."