Ditto Dissonance (Yellow and Mishaps #1)

Chapter 1

Chapter 1: Dissonance Encounter

#DittoDissonanceWP

.・゜゜・・゜゜・．.・゜゜・・゜゜・．

[REVISED VERSION: NOVEMBER 2025]

.・゜゜・・゜゜・．.・゜゜・・゜゜・．

Zern's Point of View (❁ᴗ͈ˬᴗ͈)

Malakas akong napabuntong-hininga habang pinagmamasdan ang traffic. Napagod nanga ako kabubuhat, nakaka-stress pa 'tong traffic. Ano ba 'tong bansang 'to?

Tiningnan ko na lang ang Twitter ko habang nasa biyahe. Siniguro kong maiiwas ko kay Kuya ang phone ko dahil baka mamaya may kung anong lumabas. Itong mutuals ko, hindi ilugar'yong pagla-like. May lalabas na lang biglana kung ano-ano.

"Zern, gusto mo ng kape? Drive-thru tayo sa Starbucks bago natin sunduin si Katie. Mamaya sa likuran ka na, kasi sa harap ang prinsesa ko," sabi niya at mayabang pang ngumisi.

I hissed. "Tch. Akala ko ba ako lang prinsesa mo?"

"Dugyot. Paano ka magiging prinsesa may lawit ka," aniya at humalakhak.

"Baka nga mas malaki pa sa akin kaysa sa 'yo!" I exclaimed. "Feelingero ka talaga. Minsan supportive, 'tapos madalas basher. Para kang si Papa, ang aga-agang mag-joke." I just shook my head in disbelief.

Lalo siyang humalakhak sa reaction ko.

Tulad ng sinabi niya, dumaan kami sa Starbucks. Kung ano ang sa kanya, gano'n na rin ang sa akin dahil kapag namili raw ako, mahal at maraming kaartehan na add-ons—kaya hindi na ako namimili. Manlilibre pero puro reklamo itong kapatid kong budoy.

Pero hindi ako pumayag na wala akong cookies kaya wala rin siyang nagawa. Pinagbigyan niya ako kaya pagbibigyan ko rin siya na dito na sa front seat si Katie. Magba-browse na lang ako sa Twitter habang nasa likuran. Maglalandian lang 'tong dalawang 'to, eh.

Hindi kalayuan sa Starbucks namin hinintuan si Katie. May dala siyang donut pero mukhang hindi ako bibigyan. Para 'ata sa date nila. Mga malalanding committed.

"Hi, Zern! Blooming at fresh natin today, ah?" pagbati sa akin ni Katie at nilingon pa ako mula sa harap.

I smiled and giggled. "Ang yabang mo, porke anniversary ninyo? Gusto mong purihin din kita. Malalandi talaga kayo... hindi mo pa ako bibigyan ng donut mo."

Humalakhak siya. "Huy, hindi kaya! Totoong blooming. Parang in love at fresh na fresh for today's semester, ha?"

Ngumuso ako. "Parang sira 'to! Kaka-compliment mo, magkaroon ako bigla ng existential crisis, eh."

"Existential crisis?!" we said in chorus.

Nagtawanan kami ni Katie kaso umepal naman 'tong kuya ko. "Tigilan mo nga si Katie my princess. Baka ma-virus-an ng kaharutan mo!"

"Ulul. Baka kamo mahawaan ko ng magandang energy at magandang mood.

'Yong energy mo kasi para kang namatayan. Nagpapogi ka pa ngayon, akala mo bagay sa 'yo 'yang checkered mong polo, eh, mukha ka namang mantel!"

Nag-apir kami ni Katie. Akala niya! Kakampi ko kaya ang jowa niya. Dahil ako ang reporter kung nasaan si Kuya kay Katie. Malamang para bigyan ako ng donut. Since hindi lang ako bading na alipin ng salapi, kundi alipin din ng pagkain.

Natigil lang kami ni Kuya sa asaran nang bigla na siyang kinausap ni Katie tungkol sa kung saan. Humiga na lang ako sa backseat at nag-browse sa Twitter.