Ditto Dissonance (Yellow and Mishaps #1)

Chapter 70 (Part Three)

Chapter 70 Part Three: To End and to Hope

#DittoDissonanceWP

Hi, Daris! This is the last part of this chapter. Please read this well, and don't forget to vote!

.・゜゜・・゜゜・．.・゜゜・・゜゜・．

[REVISED VERSION: NOVEMBER 2025]

.・゜゜・・゜゜・．.・゜゜・・゜゜・．

Zern's Point of View (❁ᴗ͈ˬᴗ͈)

Nakatulala lang ako sa mga kamay kong nakapirmi sa unan na nakapatong sa hita ko. Humupa na ang pag-iyak ko. At kani-kanina pa natapos ang pag-uusap namin ni Leroy, pero hindi ko pa rin ma-process nang mabuti ang nangyayari.

Was this what he meant by the hard way?

I knew he might do something, but I did not anticipate how deeply it would affect me.

My chest felt heavy. Parang bawat segundong tatakbo sa isang araw ma-anxious ako. Parang hindi ko alam kung anong dapat maramdaman.

Takot? Kaba? Panic?

Pagkababa ng tawag kanina, chineck ko agad 'yong forum kung may sinasabi sila tungkol sa nakita nilang post. At sa bawat pag-scroll ko, nanginginig ang daliri ko sa mga nababasa kong masasakit na salita. Kung ano-ano'ng sinabi nila kay Caiden pati sa akin.

May mga nabasa akong kaya lang naman nila sinusuportahan si Caiden noon dahil baka may chance silang mapansin ni Caiden at magkaroon ng chance sa kanila, pero ngayon malalaman daw nila na pumapatol daw pala siya sa lalaki.

Marami pa akong nabasang homophobic remarks sa mga naka-anonymous. May mga mura pa nga silang sinabi sa akin—na layuan ko raw si Caiden at nakakadiri daw ako. Maraming pambabatikos kay Caiden, pero mas marami sa akin.

Sino ba raw ako? Magkano raw ang binibigay ko kay Caiden? Ano raw ang binigay ko kay Caiden para pumayag siyang makipaghalikan sa akin?

Nag-resurface na rin sa forum na madalas nila kaming nakikita ni Caiden na magkasama. Hindi naman daw nila ginawan ng issue, pero totoo pala 'yong hinala nila.

Inisip daw nila no'ng una na magkaibigan lang kami, pero kalaunan napapansin nilang ibang-iba na raw.

Hindi naman kami sobrang sweet ni Caiden sa campus. Pero mukhang may times na may nakakakita sa amin kapag nagkakaroon kami ng moment—na akala namin ay walang nakakakita.

Kung hindi pa ako pinigilan ni Caiden, tuloy-tuloy lang ang pagbabasa ko. Inilayo niya sa akin ang phone ko kanina kaya nakatulala ako ngayon habang siya naman ay nasa CR.

Humugot ako ng malalim na hininga at sinusubukan pa ring pakalmahin ang sarili hanggang sa lumabas na ng CR si Caiden.

Napalunok ako nang nagkasalubong ang mga mata namin. He looked frustrated. Kahit nakapaghilamos na siya, parang hindi napawi ng tubig ang kung anumang nararamdaman naming dalawa sa bumungad ngayong umaga.

Pinanood ko siyang isampay ang tuwalya niya malapit sa bintana. Muli kaming nagkatinginan matapos niya 'yong gawin. Binasa ni Caiden ang mga labi niya bago muling humugot ng malalim na hininga saka bumalik sa tabi ko.

Pagod ang mga mata kong nakatingin sa mukha niya at gano'n din siya. Ni hindi namin alam parehas kung ano ang pag-uusapan o kung ano ang dapat sabihin sa isa't isa.

Basta parehas naming alam ang nangyari. Hanggang doon lang ang kayang i-process ng mga isip namin. At alam kong mabigat na mabigat din 'to para kay Caiden.