Ditto Dissonance (Yellow and Mishaps #1)

Chapter 27

Chapter 27: A Lot to Take In

#DittoDissonanceWP

Daris! I hope you read the last chapter well. Trust the process. Enjoy!

.・゜゜・・゜゜・．.・゜゜・・゜゜・．

[REVISED VERSION: NOVEMBER 2025]

.・゜゜・・゜゜・．.・゜゜・・゜゜・．

Caiden's Point of View

Hindi ko mapigilan ang sarili kong hindi ma-frustrate lalo habang nakaupo sa labas ng convenience store at nag-aalmusal ng wheat bread with coffee.

I let out a deep sigh, and the cold breeze followed along. Inayos ko ang buhok kong nilipad ng hangin bago sumimsim sa kape. This was getting much more annoying and beyond frustrating.

Fuck...

Hanggang ngayon, hindi ko pa rin napoproseso ang lahat ng nangyari kanina. Nao-overwhelm ako at hindi ko naiwasang hindi magalit. 

I needed to be alone for a while. Ayaw ko munang kausapin sina Magnus. Isa pa, mga lasing din 'yon. Paniguradong masaya silang tatlo. Inaasahan din siguro nila na masaya ako dahil may babae akong naiuwi, but things got out of hand.

Sanay na akong dini-deal mag-isa ang mga problema ko. Sabihan ko na lang sina Magnus kapag mabuti na ang pakiramdam ko. Sa ngayon, gusto ko na lang munang pumasok tapos saka ko na iisipin 'yong trabahong puwede para sa akin.

Mag-apply kaya ako sa nightclubs? At least, nakakapagtrabaho ako at nakakapaglibang din. Puwede naman siguro 'yon, 'no? I should try to inquire.

You got this, Caiden. You already survived a lot of things alone.

My mind was so messy right now. Maliligo muna ako, baka sakaling ma-refresh ang utak ko at somehow mas ma-process ko na nang maayos ang lahat ng nangyayari. 

Dinala ko ang kalahating balot ng wheat bread na binili ko dahil tatlong piraso lang ang nakain ko.

Everything is just too much. Baka maging sensitive ako sa mga susunod na araw at maging mabilis magalit lalo, though I would also try to fix that one.

Hindi ko alam kung saan galing ang mabigat sa dibdib ko.

.・゜゜・・゜゜・．.・゜゜・・゜゜・．

Zern's Point of View (❁ᴗ͈ˬᴗ͈)

Ilang minuto na akong nakatulala habang nakaupo sa kama. Nasa CR si Mishael at naliligo. Gusto kong umiyak sa biglaang pagbigat ng dibdib at isip ko. Mabilis pa naman ako ma-overwhelm at kahit maayos naman ang pamilya't kaibigan ko, hindi ako exempted sa pagkakaroon ng anxiety. Nati-trigger pa rin ako nang mabilis kahit maayos naman ang childhood ko.

Napahilamos ako sa mukha habang pilit pa ring kinakalma ang sarili ko. Kanina pa ako nakaupo rito sa kama mula no'ng pumasok ako sa room, pero nanginginig pa rin ang kalamnan ko.

Marami ka pang gagawin ngayong araw, Zern. Kaya mo 'to.

Kanina ko pa rin sinasabi sa sarili kong 'wag nang mag-overthink, pero hindi ako maka-recover pa. Panigurado, paglabas ni Mishael, kailangan kong i-explain sa kanya 'yong nangyari at kailangan ko ring mag-sorry dahil sa na-witness niya.

Nanginig ako nang bumukas na ang CR at bumungad sa akin si Mishael na nakabihis na. Ngumiti agad siya sa akin pero hindi ko magawang ngumiti pabalik. Mabilis lang ang pagkurap ko at hindi ko namalayang namumuo na ang luha sa mga mata ko.