YVIELLE LORAINE POV...
“Hindi naman po kasi ako ang nauna.”
“Wag ka maniwala diyan, sir, nagsisinungaling yan,” sabat ni Joyce.
“Binaliktad niya po kasi ang nangyari.”
“No.”
“Totoo ‘yung sinasabi ko.”
“I’m not a liar.”
“Tumahimik nga kayo. I-explain nyo na lang sa akin kung ano ang nangyari, okay ba?” inis na sigaw ni Sir. Galit na ata siya sa ingay.
“Dad, the delivery girl is telling the truth,” biglang sumulpot ang isang bata sa harapan namin. Ang batang masungit—ah, anak ito ni Sir? Paano?
“Who’s the delivery girl, Azrael?” seryosong tanong ni Sir kay Azrael. Nagulat ako nang ituro niya ako. “Oo nga naman, ako yung delivery girl na tinutukoy niya,” napatingin ako sa kanila lahat.
“Delivery girl, huh?”
Napangisi ako sa sinabi ni Sir pero nagulat rin ako dahil sa paraan ng pagtingin niya—malamig pa sa yelo. Kaya pala ang sungit ng anak, manang-mana pala sa ama.
“Can you please get out, guys, at si Adison, ihatid muna sa bahay si Azrael,” seryosong sabi niya. Tatayo na sana ako nang marinig ko ang susunod na sinabi niya.
“Except Ms. Sevellina, just stay here,” sabi niya sa kanila. Taka ako—bakit ako mananatili? Napatingin ako kina Jouiela at sumenyas na wag pumayag, pero ngumisi lang ang dalawa.
“Sige po, Sir. Aantayin nalang namin sa room ni Yvielle. Bye, Sir,” sabi ni Shaniah. Nagulat ako sa sinabi niya.
“Bye, Yvielle. Galingan mo sa explanation, tama? Sige, bye, Sir,” dagdag ni Jouiela, pero hindi niya natapos ang sasabihin nang dilatan ko siya ng mata.
“Galingan mo pag-explain, tama. Sige, bye, Sir at Yvielle,” pagmamadaling sabi ni Jouiela at hinila si Shaniah palabas.
---
Ngayon, gagamitin ko ang kalandian ko. Ibibigay ko ang charm ko sa professor na ubod ng sungit pero may kaunting kabaitan. Pero hindi pa ako sigurado. Siguro ito na ang pagkakataon para subukan.
“Come here, Yvielle,” mahinang sabi ni Sir. Napabuntong-hininga ako at dahan-dahang humakbang hanggang makarating sa harap niya. Sinenyasan niya akong umupo kaya napa-upo rin ako.
“Totoo ba ang sinabi ni Azrael kanina?”
“Yes po,” nakangiting sagot ko. Game na, HAHAHA.
Nakita ko ang pag-smirk niya. Dahil maikli ang palda ko at may short din ako sa ilalim, maputi ang legs ko, kaya walang problema.
“Paki-kuha nga ‘non,” utos niya at itinuro ang ballpen niya na nasa sahig. May ideya ako, kaya napangisi ako at sinunod ang utos niya. Pagpulot ko, ramdam ko ang gulat at titig ni Sir sa akin, kaya napa-iwas siya ng tingin.
“Ur so hot, Mr. Guevara,” mahinang bulong ko sa kanya. Napangiti siya, nagulat din. Napadalang ako sa laro namin, at natakot ako sa sarili ko—pero gusto ko ng thrill.
“Wh-what are you doing, Yvielle?” putol-putol na tanong niya. Mas lalo akong napangiti.
“Smell good. Can you bring me to heaven, Mr. Guevara?” malanding sabi ko, kahit gusto ko nang umatras sa ginagawa ko. Mas gusto ko kung may kumatok para matapos na.
Nagulat ako nang buhatin niya ako at ipaupo sa lamesa niya. Nawala na ang control ko, pero natuwa ako sa sarili kong pagiging malandi.
Biglang may kumatok. Tumayo ako at umupo nang maayos. Nilapitan niya ang pinto at binuksan ito. Si Ma’am Clarissa. Napaayos ako sa upo. Kinuha ko ang paper na pinermahan ni Sir at ballpen para sabihin na siya ang nagbigay nito sa akin.
