ခုနစ်ဆောင်နန်းက မညှိုးပန်း (𝐎𝐧𝐠𝐨𝐢𝐧𝐠)

Part 29

• ခုနစ်ဆောင်နန်းက မညှိုးပန်း •
(Part - 29)

ယနေ့ ည၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုသည် ယခင်ညများထက် ပိုပြီး ခြောက်ခြားစရာဖြစ်နေသည်။ ကောင်းကင်ယံကို တိမ်မည်းများ ကြီးစိုးနေသကဲ့သို့…. မြေပြင်ထက်တွင်လည်း လင်းတငှက်တို့က ပျံဝဲ ကြီးစိုးနေလေသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် ကြားနေ‌ရသော ခွေးအူသံများကြောင့် ယခုရက်ပိုင်းတွင် ညအမှောင်ထု ကြီးစိုးလာသည်နှင့် အိမ်ထဲမှ အိမ်အပြင် ထွက်ခြင်းမျိုးကို အထူးရှောင်ရှားကြ၏။

ရူယန်းတိုင်းပြည်၏ လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းတွေပေါ်၌ လင်းတများ၊ အလေအလွင့် ခွေးများနှင့် လူသားဟူ၍ အမယ်အိုကြီး တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။

မြောက်အရပ်မှလာသော အေးစက်စက် လေစိမ်းတွေကို အံတုပြီး လက်ထဲက မီးအိမ်ကို မီးမငြိမ်းသွားစေရန် အထူးဂရုစိုက်နေသည်။

အမယ်အိုဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်ရုံရှည်၏ အောက်ခြေ အစွန်းနားများဟာ ဟောင်းနွမ်းလွန်း၍ ရိပြီး ပြဲနေသည်။ တစ်ခေါင်းလုံးနီးပါး ဖွေးဖြူနေသော ဆံနွယ်ရှည်တွေကို ကပိုကယို ထုံးဖွဲ့ထားသည်။ အမယ်အိုကြီး၏ မှေးကျဉ်းကျဉ်း မျက်လုံးများဟာ တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်တွေ ထင်ဟပ်နေသည်။

           “ ရှယ်လီ … ပြေး … ပြေးထား ရှယ်လီ ၊ ဒီတစ်ကြိမ် ထပ်မိသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ နင်သိတယ်မလား  ”

အမယ်အို၏ နားထဲတွင် ထိုအသံတစ်ခုသာ အဆက်မပြတ် ကြားနေရတာကြောင့် အိုမင်းရင့်ရော်နေသော သူမ၏ ခြေထောက်တွေဟာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ရွေ့လျားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

*  ဘုတ်!! (လူတစ်ယောက်နှင့် တိုက်မိခြင်း)

အမယ်အို၏ အလျင်အမြန် ရွေ့လျားနေသော ခြေလှမ်းများဟာ တုံ့ကနဲ ရပ်တန့်သွားပြီး မြေပြင်၌ ခြေပစ်၊လက်ပစ် လဲကျသွားသည်။

           “ ရရဲ့လား။ အဆင်ပြေရဲ့လား အဘွား ”

တိုးညှင်းပြီး အားပျော့သော လေသံဟာ အမယ်အို၏ နားထဲ တိုးဝှေ့လာသည်။ နုနွယ်သိမ်မွေ့သော လက်တစ်ဖက်ဟာ အမယ်အိုကြီးအား ထူမ, ပွေ့ယူဖို့ရာအတွက် သိပ်မဝေးသော အကွာအဝေးတွင် ဆန့်တန်းစွာ တည်ရှိနေသည်။