• ခုနစ္ေဆာင္နန္းက မညႇိဳးပန္း •
(Part - 30)
႐ူယန္းျပည္၏ အထင္ကရ ပြဲေတာ္မ်ားထဲတြင္ တစ္ခုအပါအဝင္ျဖစ္ေသာ မီးပုံးပ်ံလႊတ္တင္ပြဲႀကီးဟာ တစ္ႏွစ္တာကာလတြင္ အစည္ကားဆုံးႏွင့္ အလွဆုံးပြဲေတာ္ ျဖစ္သည္။
ဥတု ေလးရာသီရွိသည့္အနက္ ေဆာင္းဦးရာသီလမ်ားတြင္ ငါးရက္တိုင္တိုင္ က်င္းပျပဳလုပ္သည့္ ပြဲေတာ္တစ္ခုျဖစ္ၿပီး လူတစ္ဦးလွ်င္ မီးပုံပ်ံ တစ္လုံးစီ လႊတ္တင္ခြင့္ရွိေလသည္။
မိမိတို႔ လႊတ္တင္မည့္ မီးပုံးပ်ံ၏ မ်က္ႏွာျပင္တြင္ မိမိတို႔လိုရာဆုကို ေရးသားၿပီး ေကာင္းကင္တမန္မ်ားဆီ ေရာက္ေအာင္ လႊတ္တင္ၾကေသာ ဓေလ့ျဖစ္သည္။
ပြဲေတာ္ကာလ ျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ႐ူယန္းျပည္၏ အရပ္ေဒသတိုင္းတြင္ ေရာင္စုံမီးမ်ား၊ ျပဇာတ္ေအာ္ပရာမ်ား၊ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ လာေရာက္ လည္ပတ္ၾကေသာ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားျဖင့္ ညလုံးေပါက္ စည္ကားေနေလသည္။
ကေလး၊ လူႀကီးမက်န္ အိမ္ရွိလူအကုန္ ေပ်ာ္ပါးစြာ က်င္းပျပဳလုပ္ေသာ ပြဲေတာ္ႀကီးတြင္ အရပ္ ပြဲေဈးတန္းဟာ အစည္ကားဆုံးႏွင့္ မ်က္စိပေဒသာ အျဖစ္ဆုံးပင္။
ယေန႔ညသည္ လျပည့္ေန႔ျဖစ္ေလသည္။
ထိန္ထိန္လင္းေနေသာ လေရာင္ေအာက္တြင္ ခင္ယြန္းဝတီ၏ အလွဟာ ၫႊန္းစာဖြဲ႕စီလွ်င္ေတာင္ မျပည့္စုံႏိုင္ေသးေပ။
ဝင္းမြတ္ျဖဴစင္လွေသာ အသားအေရာင္ႏွင့္ ပနံတင့္စြာ ဝတ္စားဆင္ယင္လာသည္က အနီေရာင္ ပိုးဝတ္႐ုံကေလး ျဖစ္သည္။ ေဆးမကူပါဘဲ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ကေလး ရဲေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းလႊာေလး ႏွစ္လႊာဟာ ၿပဳံးရိပ္သန္းလို႔ေနသည္။ မိဖုရားတစ္ပါး၏ က်က္သေရေဆာင္ျဖစ္ေသာ ေကသာထုံးဖြဲ႕မႈဟာလည္း ယဥ္လြန္းသည္ထက္ ေက်ာ့ရွင္း၊ တင့္တယ္လွသည္။ ႏွာဖ်ားထိပ္ႏွင့္ လက္ေခ်ာင္းထိပ္ေလးမ်ားဟာ အေအးဓာတ္ေၾကာင့္ ပန္းေရာင္သန္းေနခဲ့သည္။
“ ဘာလို႔ အဲ့သေလာက္ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနရတာလဲ အရွင္၊ ခင္ခင္ မေနတတ္ေတာ့ဘူး ”
“ ဘယ္ဘဝက ဝဋ္ေႂကြးေတြေၾကာင့္ ဒီေလာက္လွတဲ့ က်ဳပ္ ၾကင္ရာေတာ္အေပၚ အျပစ္ျမင္၊ မုန္းတီးေနၾကတာလဲလို႔ ေတြးမိတယ္ ”
