• ခုနစ္ေဆာင္နန္းက မညႇိဳးပန္း •
(Part - 32)
“ ၾကင္ရာေတာ္ကို ဂါရဝျပဳပါတယ္ ”
အသံလာရာဆီ ခင္ခင္ လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ မေန႔ကတင္ပဲ မယ္ေတာ္ႀကီး တင္ေျမႇာက္လိုက္ေသာ မိဖုရားတစ္ပါးျဖစ္ေနသည္။
ေလေကာင္းေလသန႔္ရႉရင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာေသာ ခင္ခင့္ကို ထိုမိဖုရားက တ႐ိုတေသ လွမ္းႏႈတ္ဆက္သည္။
“ သင္က .. ”
“ နဝါးနီ နန္းေဆာင္က မိဖုရား သုမာရီပါ ”
“ နဝါးနီမိဖုရားက ဒီကို ကိစၥရွိလို႔လား ”
ဒူးေထာက္ဂါရဝျပဳေနသူကို ခင္ခင္ ထရန္ အခ်က္ျပလိုက္သည္။
“ အရွင္မကို ဂါရဝျပဳဖို႔ ကြၽႏ္ုပ္လာတာပါ ”
႐ူယန္းျပည္၏ ထုံးတမ္းအစဥ္အလာအရ မိဖုရားအျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ခံရၿပီးေလလွ်င္ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္၌ မယ္ေတာ္ႀကီးႏွင့္ မိဖုရားႀကီးထံ မိဖုရားငယ္မ်ားက လာေရာက္ ဂါရဝျပဳရသည္။
“ ဪ .. ဒါနဲ႔ အေရွ႕နန္းမိဖုရားကေရာ အတူလိုက္မလာဘူးလား ”
“ အေရွ႕နန္းမိဖုရားက အိပ္ရာဝင္တာ ေနာက္က်သြားတယ္ထင္ပါရဲ႕၊ ကြၽႏ္ုပ္ သြားေခၚတာေတာင္ တံခါးဖြင့္မေပးဘူးေလ။ ညက အရွင္နဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ဆုံးခဲ့ရေတာ့ ဘဝင္ျမင့္သြားတာလဲ ပါမွာေပါ့ ”
“ ဟင္၊ သင္ ဘာေျပာလိုက္တာလဲ။ ညက အရွင္နဲ႔ .. ”
“ ဟုတ္ပါတယ္။ မေန႔ညလယ္ေလာက္က အေရွ႕နန္းေဆာင္ဘက္ကို အရွင္ႂကြလာတာ ကြၽႏ္ုပ္ရဲ႕ အထိန္းေတာ္မိန္းကေလးက က်ိန္းေသေပါက္ ျမင္လိုက္ပါတယ္ ”
ခင္ခင္ လက္ထဲက ယပ္ေတာင္ကေလး ေအာက္သို႔ ျပဳတ္က်သြားေလသည္။
က်သြားေသာ ယပ္ေတာင္ေလးကို ခင္ခင့္နန္းေဆာင္က အပ်ိဳေတာ္ႏွင့္အၿပိဳင္ ေကာက္ယူေပးသူဟာ နဝါးနီမိဖုရား သုမာရီျဖစ္၏။
“ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ မိန္းမသားမ်ားရဲ႕ ဘဝဟာ သည္လိုပါပဲ။ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူက ေဆာင္ေတာ္ကူး ေပ်ာ္ပါးေနတာကို ဘာမွမေျပာႏိုင္ဘဲ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ေနရတဲ့ဘဝပါ ”
