ခုနစ်ဆောင်နန်းက မညှိုးပန်း (𝐎𝐧𝐠𝐨𝐢𝐧𝐠)

Part 34

• ခုနစ်ဆောင်နန်းက မညှိုးပန်း •
(Part - 34)

           “ အရှင် ရောက်လာတာလား ”

အရပ်ဈေးမှ ပြန်ရောက်လာသော လင်္ကာသည် မိမိတဲအိမ်လေးအတွင်း ရောက်ရှိနေသော ဂနိုင်းရဂုံ တိုင်းပြည်၏ ရှင်ဘုရင်ကို အရိုအသေပြုရင်း စကားစသည်။

           “ အရှင် လိုအပ်နေတဲ့ ထီးမွေနန်းလျာအတွက် နတ်ဘုရားများက အိမ်ရှေ့မင်းသားလေးကို ကောင်းချီးပေးခဲ့ပြီဆိုတော့ အရှင် ဝမ်းမြောက်နေမှာပေါ့နော် ”

လင်္ကာသည် စားသောက်ဖွယ်ရာများကို တရိုတသေ ပြင်ဆင်ပေးရင်း ကြည်နူးစွာ ပြောနေသည်။

           “ ကျွန်ုပ်ဆီ ဘာကြောင့် လာတွေ့နေသေးတာလဲ အရှင် ”

မေးခွန်းတစ်ခုကို လင်္ကာ မေးလိုက်သည်။ ဂနိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာကိုလည်း ခေါင်းကိုအသာငုံ့ထားရင်း အကဲခတ်နေမိသည်။

အရှင်က လင်္ကာ့အမေးကို ပြန်မဖြေဘဲ မသိမသာကလေး ပြုံးရယ်နေ၏။

           “ မကြာသေးမီကမှ မီးဖွားထားတဲ့ မိဖုရားကြီးရဲ့ဘေးမှာ ကျွန်ုပ် ရှိနေဖို့လိုတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျွန်ုပ်က မင်းဆီပဲ လာချင်နေတယ် ”

လင်္ကာ ခေါင်းကို အစွမ်းကုန် ငုံ့ထားမိတော့သည်။ သည်လို အချိန်မျိုးဆိုလျှင် အရှင့်မျက်လုံးတွေကို ဖတ်ကြည့်ရန်အတွက် လင်္ကာ မဝံ့ရဲပါ။

           “ ကျွန်ုပ် ဒီမှာ ညမအိပ်ပါဘူး လင်္ကာ၊ ကျွန်ုပ် ပြန်မှာပါ။ မင်းမျက်နှာလေးကို မြင်တွေ့ရဖို့ သက်သက်ပဲ လာခဲ့တာပါ။ ဒီရက်တွေထဲ မင်းကို သတိရတဲ့စိတ်တွေက အချိန်ပြည့်ဖြစ်နေလို့ ဘယ်သူမှ မသိခင် မနက်အရုဏ်တက်ချိန်လောက်ကတည်းက ဒီကို ခရီးပြင်းနှင်လာခဲ့တာ ”

           “ ဒါဆို အရှင် ပင်ပန်းလာခဲ့ရောပေါ့။ အရှင် အနားယူဖို့အတွက် ကျွန်ုပ် စီစဉ်ပေးပါ့မယ် ”

           “ နေပါစေ လင်္ကာ၊ ခရီးပြင်းနှင်လာခဲ့ရပေမဲ့ မင်းမျက်နှာလေး မြင်လိုက်ရတော့ ပင်ပန်းတာတွေ ယူပစ်လိုက်သလို တကယ် အားပြန်ပြည့်စေပါတယ် ”