အပိုင္း(၁၃)
ခုႏွစ္ေဆာင္နန္းတစ္ခုလုံး အပ္က်သံပင္ မၾကားရေလေအာင္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနသည္။
ခင္ခင္နဲ႔အတူအိပ္စက္ေနေသာ မ႑ိဳင္ဟာလည္း စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာျဖင့္ အိပ္ေမာက်ေနၿပီး စိတ္လႈပ္ရွားရလြန္းလို႔ အခုထက္ထိ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ျဖစ္ေနရသူကေတာ့ ခင္ခင္ပါပဲ။
မ႑ိဳင္ပထီရဲ႕မ်က္ႏွာကို လက္ေခ်ာင္းေလးျဖင့္ တို႔ထိကိုင္တြယ္ေနရင္း ႏႈတ္ခမ္းေနရာသို႔အေရာက္မွာေတာ့ ခင္ခင့္လက္ေခ်ာင္းေလးမွာ ဖမ္းခ်ဳပ္ခံလိုက္ရေလ၏။
" ဘာလို႔မအိပ္ေသးတာလဲခင္ခင္ အိပ္မေပ်ာ္ဘူးလား "
" ဟို.. အိပ္မယ္ႀကံတိုင္း ရင္ေတြအဆက္မျပတ္တုန္ယင္ေနလို႔ အခုထိအိပ္မရေသးတာပါ "
မ႑ိဳင္သက္ျပင္းခ်လိုက္ၿပီး ခင္ခင့္ခႏၶာကိုယ္ေလးအား ကိုယ္ေပၚတင္လိုက္သည္။
" မ႑ိဳင္! "
ဒီေန႔တစ္ေနကုန္ ခင္ခင္က မ႑ိဳင္ပထီကို အရင္လို အရွင့္သားဟုမေခၚေတာ့ဘဲ မ႑ိဳင္ဟုသာ ေခၚဆိုေလ၏။
တစ္ခါတစ္ခါ ေမာင္လို႔ပင္ ခ်စ္စႏိုးေခၚတတ္ပါေသးသည္။
" က်ဳပ္ေပၚမွာအိပ္ရတာမႀကိဳက္ဘူးဆိုရင္ ခင္ခင့္ေပၚ က်ဳပ္တက္အိပ္မယ္ "
" အို.. "
" မအိုနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္လိုက္ပါေတာ့ တစ္ေနကုန္ေလွ်ာက္သြားထားရတာမလား အခုခ်ိန္အနားယူလိုက္ပါေတာ့ "
ခင္ခင္ေခါင္းေလးညိမ့္ျပလိုက္ၿပီး အေပၚပိုင္းဗလာက်င္းေနေသာ မ႑ိဳင့္ရင္အုပ္ေပၚသို႔ ေခါင္းကို လဲခ်လိုက္သည္။
မ႑ိဳင္မွာလည္း မိမိအေပၚေရာက္ေနသည့္ခင္ခင့္ဆံႏြယ္ေလးေတြအား ထိကိုင္ေဆာ့ကစားေနကာ အေပၚေအာက္သပ္ခ်ေပးေနမိ၏။
အခ်ိန္သိပ္ၿပီးမၾကာလိုက္.. မ႑ိဳင့္ရင္အုပ္ေပၚသို႔ ေလပူေႏြးေႏြးေလးေတြအခိုးလာ႐ိုက္ကာ အသက္ရႈသံမွန္မွန္ေလးျဖင့္ ခင္ခင္တစ္ေယာက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ေလၿပီ။
မ်က္စိေၾကာင္ၿပီးအိပ္မရျဖစ္သြားသည့္မ႑ိဳင္မွာ ခင္ခင္မႏိုးေစရန္ မလႈပ္မယက္ၿငိမ္ေနရင္း ေရာက္တတ္ရာရာစဥ္းစားေနတုန္း နန္းေဆာင္အတြင္းသို႔ ဒုန္းစိုင္းစီးနင္းဝင္ေရာက္လာသည့္ျမင္းခြာသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။
