ခုနစ်ဆောင်နန်းက မညှိုးပန်း (𝐎𝐧𝐠𝐨𝐢𝐧𝐠)

Part 30

• ခုနစ်ဆောင်နန်းက မညှိုးပန်း •
(Part - 30)

ရူယန်းပြည်၏ အထင်ကရ ပွဲတော်များထဲတွင် တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သော မီးပုံးပျံလွှတ်တင်ပွဲကြီးဟာ တစ်နှစ်တာကာလတွင် အစည်ကားဆုံးနှင့် အလှဆုံးပွဲတော် ဖြစ်သည်။

ဥတု လေးရာသီရှိသည့်အနက် ဆောင်းဦးရာသီလများတွင် ငါးရက်တိုင်တိုင် ကျင်းပပြုလုပ်သည့် ပွဲတော်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူတစ်ဦးလျှင် မီးပုံပျံ တစ်လုံးစီ လွှတ်တင်ခွင့်ရှိလေသည်။

မိမိတို့ လွှတ်တင်မည့် မီးပုံးပျံ၏ မျက်နှာပြင်တွင် မိမိတို့လိုရာဆုကို ရေးသားပြီး ကောင်းကင်တမန်များဆီ ရောက်အောင် လွှတ်တင်ကြသော ဓလေ့ဖြစ်သည်။

ပွဲတော်ကာလ ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် ရူယန်းပြည်၏ အရပ်ဒေသတိုင်းတွင် ရောင်စုံမီးများ၊ ပြဇာတ်အော်ပရာများ၊ အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ လာရောက် လည်ပတ်ကြသော ဧည့်သည်တော်များဖြင့် ညလုံးပေါက် စည်ကားနေလေသည်။

ကလေး၊ လူကြီးမကျန် အိမ်ရှိလူအကုန် ပျော်ပါးစွာ ကျင်းပပြုလုပ်သော ပွဲတော်ကြီးတွင် အရပ် ပွဲဈေးတန်းဟာ အစည်ကားဆုံးနှင့် မျက်စိပဒေသာ အဖြစ်ဆုံးပင်။

ယနေ့ညသည် လပြည့်နေ့ဖြစ်လေသည်။

ထိန်ထိန်လင်းနေသော လရောင်အောက်တွင် ခင်ယွန်းဝတီ၏ အလှဟာ ညွှန်းစာဖွဲ့စီလျှင်တောင် မပြည့်စုံနိုင်သေးပေ။

ဝင်းမွတ်ဖြူစင်လှသော အသားအရောင်နှင့် ပနံတင့်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်လာသည်က အနီရောင် ပိုးဝတ်ရုံကလေး ဖြစ်သည်။ ဆေးမကူပါဘဲ ဖျော့ဖျော့ကလေး ရဲနေသော နှုတ်ခမ်းလွှာလေး နှစ်လွှာဟာ ပြုံးရိပ်သန်းလို့နေသည်။ မိဖုရားတစ်ပါး၏ ကျက်သရေဆောင်ဖြစ်သော ကေသာထုံးဖွဲ့မှုဟာလည်း ယဉ်လွန်းသည်ထက် ကျော့ရှင်း၊ တင့်တယ်လှသည်။ နှာဖျားထိပ်နှင့် လက်ချောင်းထိပ်လေးများဟာ အအေးဓာတ်ကြောင့် ပန်းရောင်သန်းနေခဲ့သည်။

           “ ဘာလို့ အဲ့သလောက် ငေးစိုက်ကြည့်နေရတာလဲ အရှင်၊ ခင်ခင် မနေတတ်တော့ဘူး ”

           “ ဘယ်ဘဝက ဝဋ်ကြွေးတွေကြောင့် ဒီလောက်လှတဲ့ ကျုပ် ကြင်ရာတော်အပေါ် အပြစ်မြင်၊ မုန်းတီးနေကြတာလဲလို့ တွေးမိတယ် ”