• ခုနစ္ေဆာင္နန္းက မညႇိဳးပန္း •
(Part - 29)
ယေန႔ ည၏ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္မႈသည္ ယခင္ညမ်ားထက္ ပိုၿပီး ေျခာက္ျခားစရာျဖစ္ေနသည္။ ေကာင္းကင္ယံကို တိမ္မည္းမ်ား ႀကီးစိုးေနသကဲ့သို႔…. ေျမျပင္ထက္တြင္လည္း လင္းတငွက္တို႔က ပ်ံဝဲ ႀကီးစိုးေနေလသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္တြင္ ၾကားေနရေသာ ေခြးအူသံမ်ားေၾကာင့္ ယခုရက္ပိုင္းတြင္ ညအေမွာင္ထု ႀကီးစိုးလာသည္ႏွင့္ အိမ္ထဲမွ အိမ္အျပင္ ထြက္ျခင္းမ်ိဳးကို အထူးေရွာင္ရွားၾက၏။
႐ူယန္းတိုင္းျပည္၏ လူသူကင္းမဲ့ေနေသာ လမ္းေတြေပၚ၌ လင္းတမ်ား၊ အေလအလြင့္ ေခြးမ်ားႏွင့္ လူသားဟူ၍ အမယ္အိုႀကီး တစ္ေယာက္သာ ရွိသည္။
ေျမာက္အရပ္မွလာေသာ ေအးစက္စက္ ေလစိမ္းေတြကို အံတုၿပီး လက္ထဲက မီးအိမ္ကို မီးမၿငိမ္းသြားေစရန္ အထူးဂ႐ုစိုက္ေနသည္။
အမယ္အိုဝတ္ဆင္ထားေသာ ဝတ္႐ုံရွည္၏ ေအာက္ေျခ အစြန္းနားမ်ားဟာ ေဟာင္းႏြမ္းလြန္း၍ ရိၿပီး ၿပဲေနသည္။ တစ္ေခါင္းလုံးနီးပါး ေဖြးျဖဴေနေသာ ဆံႏြယ္ရွည္ေတြကို ကပိုကယို ထုံးဖြဲ႕ထားသည္။ အမယ္အိုႀကီး၏ ေမွးက်ဥ္းက်ဥ္း မ်က္လုံးမ်ားဟာ တစ္စုံတစ္ရာေၾကာင့္ ေၾကာက္လန႔္တၾကား ျဖစ္ေနသည့္ အရိပ္အေယာင္ေတြ ထင္ဟပ္ေနသည္။
“ ရွယ္လီ … ေျပး … ေျပးထား ရွယ္လီ ၊ ဒီတစ္ႀကိမ္ ထပ္မိသြားရင္ ဘာျဖစ္မလဲဆိုတာ နင္သိတယ္မလား ”
အမယ္အို၏ နားထဲတြင္ ထိုအသံတစ္ခုသာ အဆက္မျပတ္ ၾကားေနရတာေၾကာင့္ အိုမင္းရင့္ေရာ္ေနေသာ သူမ၏ ေျခေထာက္ေတြဟာ ေၾကာက္လန႔္တၾကားျဖင့္ ေ႐ြ႕လ်ားေနရျခင္း ျဖစ္သည္။
* ဘုတ္!! (လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ တိုက္မိျခင္း)
အမယ္အို၏ အလ်င္အျမန္ ေ႐ြ႕လ်ားေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားဟာ တုံ႔ကနဲ ရပ္တန႔္သြားၿပီး ေျမျပင္၌ ေျခပစ္၊လက္ပစ္ လဲက်သြားသည္။
“ ရရဲ႕လား။ အဆင္ေျပရဲ႕လား အဘြား ”
တိုးညႇင္းၿပီး အားေပ်ာ့ေသာ ေလသံဟာ အမယ္အို၏ နားထဲ တိုးေဝွ႔လာသည္။ ႏုႏြယ္သိမ္ေမြ႕ေသာ လက္တစ္ဖက္ဟာ အမယ္အိုႀကီးအား ထူမ, ေပြ႕ယူဖို႔ရာအတြက္ သိပ္မေဝးေသာ အကြာအေဝးတြင္ ဆန႔္တန္းစြာ တည္ရွိေနသည္။
