Μεγάλες Αγάπες

Κεφάλαιο 12

Το επόμενο πρωί πήγαμε στο διαμέρισμα του Άλκη για να μαζέψουμε τα πράγματα του. Ευτυχώς δεν ήταν πολλά και τελειώσαμε γρήγορα. Πήρε τηλέφωνο και την ιδιοκτήτρια για να την ενημερώσει και πλέον συγκατοικούμε επίσημα. Ελπίζω μόνο να μη μας βγει σε κακό που πήραμε ένα τέτοιο ρίσκο τόσο νωρίς στη σχέση μας.

«Που να τα βάλω αυτά τα ρούχα; Δεν έχεις αφήσει καθόλου χώρο στην ντουλάπα. Πόσα ρούχα έχεις πλέον;» με ρωτάει καθώς προσπαθεί να τακτοποιηθεί.

«Ποτέ δεν είναι αρκετά για μια γυναίκα! Άσε με να βοηθήσω, κάπου θα χωρέσουν κι αυτά, όλα είναι θέμα διαχείρισης του χώρου.»

Όταν τελειώσαμε αποφασίσαμε να βγούμε έξω να φάμε μιας και δεν υπήρχε φαγητό στο σπίτι. Πήγαμε στο γνωστό μας ταβερνάκι κι εκεί συναντήσαμε τον Κώστα με την Δήμητρα, οπότε καθίσαμε μαζί τους.

«Τι κάνει το ερωτευμένο μας ζευγαράκι; Σας χάσαμε! Αν δεν ήταν κι η σχολή δε θα σας βλέπαμε καθόλου.» αρχίζει η Δήμητρα τα ψευτοπαράπονα.

«Άσε τα παιδιά να ζήσουν τον έρωτα τους τώρα που είναι στην αρχή.» της λέει ο Κώστας.

«Έχει δίκιο η Δήμητρα. Θα επανορθώσουμε όμως, τι λέτε αύριο βράδυ να έρθετε σπίτι μας;» τους προτείνω γιατί πραγματικά μου έλειψαν οι φίλοι μου.

«Ναι, τέλεια! Άκουσα καλά, είπες σπίτι σας; Μήπως δεν μου λες κάτι;»

«Δεν πρόλαβα, αφού αμέσως με πήρες από τα μούτρα. Σήμερα ο Άλκης ξενοίκιασε το διαμέρισμα του και πλέον μένουμε μαζί.»

«Πουλάκι μου, τα καλύτερα μου κρατάς. Κανονικά έπρεπε να με πάρεις αμέσως τηλέφωνο, αλλά σε συγχωρώ γιατί ο έρωτας σ' έχει χτυπήσει κατακούτελα και έχασες και το λιγοστό μυαλό που είχες.» λέει και μου βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα.

«Και δεν έχεις κι εσύ καθόλου να μου δανείσεις.» της απαντάω στο ίδιο στυλάκι για να την πειράξω.

«Κορίτσια, αρκετά με τις αγάπες, ελάτε να παραγγείλουμε γιατί δε σας βλέπω από την πείνα μου.» μας διακόπτει ο Άλκης.

Αφού παίρνουμε τον μισό κατάλογο και τρώμε μέχρι σκασμού λες και δεν έχουμε ξαναδεί φαγητό μπροστά μας, λέμε να πάμε να περπατήσουμε μπας και χωνέψουμε λίγο. Καθώς προχωράμε βλέπω τον Σταύρο να έρχεται προς το μέρος μας και κοκαλώνω. Τον βλέπει κι η Δήμητρα και αμέσως με ρωτάει τι δουλειά έχει αυτός εδώ. Εγώ δεν είμαι σε θέση να απαντήσω όχι μόνο γιατί δε ξέρω τι γυρεύει εδώ, αλλά και γιατί νιώθω ότι έχω χάσει τη φωνή μου.