Αφού έφυγαν τα παιδιά από το κλάμπ μείναμε οι τρεις μας με ένα μπουκάλι σχεδόν γεμάτο βότκα, που φυσικά ο Άλκης και ο Νίκος δεν το άφησαν ανεκμετάλλευτο. Ακόμα κι εγώ για τα δικά μου δεδομένα έκανα μια μικρή υπέρβαση. Κάναμε κέφι και χορεύαμε μέχρι το πρωί, ώσπου φύγαμε όταν επιτέλους μας διώξανε από το μαγαζί. Η κλασική στιγμή που ο DJ έχει βαρεθεί πλέον και σιχτιρίζει που δεν έχουν διαλυθεί ακόμα όλες οι παρέες και σου πετάει στο άκυρο ένα ξενέρωτο κομμάτι για να σε κάνει να φύγεις μόνος σου, μέχρι να σταματήσει να παίζει τελείως. Ευτυχώς που οι αποστάσεις είναι κοντινές και δεν χρειάζεται να προβληματιζόμαστε με το θέμα της οδήγησης σ' αυτήν την κατάσταση. Σε λίγα λεπτά είμαστε στο σπίτι μας και πέφτουμε ξεροί στο κρεβάτι.
Την επόμενη μέρα ξυπνάω στις 13.00 από ένα θόρυβο. Μάλλον οι από πάνω κάτι μαστορεύουν. Βρήκαν κι αυτοί την κατάλληλη μέρα! Βέβαια, τι μου φταίνε οι άνθρωποι αν εγώ κοιμήθηκα στις 6.00; Πάλι καλά να λέω που δεν ξεκίνησαν πιο νωρίς. Ο Άλκης φυσικά κοιμάται ακόμα. Και τρυπάνι να διαπερνούσε τον τοίχο, αυτός είναι ικανός να μην το έπαιρνε χαμπάρι, τέτοια αναισθησία στο θέμα του ύπνου. Είναι μπρούμυτα και έχει περασμένο το χέρι του γύρω από τη μέση μου, όπως και το μισό κορμί του. Τον απομακρύνω για να σηκωθώ και περιέργως με αντιλαμβάνεται. Μισανοίγει τα μάτια του και με κοιτάει.
«Πες μου ότι είναι απόγευμα και για αυτό σηκώθηκες.»
«Θα σε απογοητεύσω αλλά είναι ακόμα μεσημέρι και σε περίπτωση που η ακοή σου δεν λειτουργεί να σε ενημερώσω ότι χαλάει ο κόσμος από τη φασαρία των γειτόνων μας.»
«Όχι, ρε γαμώτο, και έχω ένα κεφάλι καζάνι από χθες! Πονάνε τρομερά τα μηνίγγια μου! Φέρε μου το πιο ισχυρό παυσίπονο που έχουμε.»
«Να σε πληροφορήσω ότι δεν είμαστε φαρμακείο και εγώ δεν είμαι η νοσοκόμα σου.»
«Έστω ένα Depon maximum, θα συμβιβαστώ.»
«Κάνε κι αλλιώς αν θέλεις.» Πηγαίνω να του το φέρω και το πίνει αμέσως.
«Μπες να κάνεις και κανένα ντουζάκι, να σε συνεφέρει.» συνεχίζω.
«Δίκιο έχεις, το θέμα είναι ότι βαριέμαι να πάω μέχρι εκεί.»
«Ναι, γιατί είναι και τρομερά μεγάλη απόσταση μιας και ζούμε στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ.»
«Πολύ ειρωνική σε βρίσκω σήμερα!»
«Μπα, μαζί σου μου βγαίνει αυθόρμητα, όλες τις μέρες!» του λέω και του βγάζω την γλώσσα.
YOU ARE READING
Μεγάλες Αγάπες
RomanceΗ Τζένη έχτιζε τοίχους μια ζωή μέχρι να έρθει κάποιος να τους γκρεμίσει. Μπορούν όλα να αλλάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη? Και αν ναι πόσο μπορεί να κρατήσει η ευτυχία? Υψηλότερη θέση: #2 in Romance
