Μεγάλες Αγάπες

Κεφάλαιο 74

Δήμητρας POV

Εκεί που μιλάω με την Τζένη ακούω την πόρτα να χτυπάει και παραξενεύομαι γιατί δεν περιμένω κανέναν βραδιάτικά, αφού είμαι η μόνη που έχει γυρίσει τόσο νωρίς. Κοιτάω από το ματάκι της πόρτας για να δω ποιος είναι και κατευθείαν νευριάζω βλέποντας τον Κώστα από έξω. Τι δεν καταλαβαίνει αυτός ο άνθρωπος; Αφού του τόνισα χιλιάδες φορές ότι θέλω χρόνο να σκεφτώ κι εκείνος αντί να το σεβαστεί επιμένει παραπάνω. Για μια στιγμή σκέφτομαι να μην του ανοίξω, αλλά δεν έχει νόημα να κρύβομαι εφόσον ξέρει ότι είμαι εδώ, καλύτερα να τα πούμε μια και καλή για να ξεκαθαρίσουμε και την κατάσταση.

«Κώστα, πως κι από εδώ τέτοια ώρα; Σήμερα που μιλήσαμε στο τηλέφωνο δεν μου ανέφερες ότι σκοπεύεις να γυρίσεις νωρίτερα;» τον ρωτάω μόλις ανοίγω την πόρτα.

«Είπα να σου κάνω έκπληξη. Δεν ήθελα να σ' αφήσω μόνη σου κι ήρθα να σου κάνω παρέα.» μου λέει χαμογελώντας.

«Γιατί κάνεις σαν να μην συμβαίνει τίποτα μεταξύ μας;»

«Εσύ γιατί αντιδράς τόσο έντονα με μια απλή επίσκεψη;»

«Δεν είναι μια απλή επίσκεψη και το ξέρουμε κι οι δυο μας. Ότι κι αν προσπαθείς να καταφέρεις δεν θα το πετύχεις μ' αυτόν τον τρόπο.»

«Το λες σαν να έχω κάποιο σατανικό σχέδιο στο μυαλό μου, όταν εγώ το μόνο που θέλω είναι να είμαστε ξανά μαζί και δεν στο έκρυψα ποτέ.»

«Ούτε εγώ όμως σου έκρυψα ότι δεν επιθυμώ κάτι τέτοιο έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα. Μου φαίνεται ότι ξεχνάς πολύ εύκολα.»

«Θυμάμαι πολύ καλά να μου λες πως κι εσύ μ' αγαπάς!»

«Φυσικά και σ' αγαπάω τρία χρόνια περάσαμε μαζί, μοιραστήκαμε τόσες όμορφες στιγμές κι αυτό δεν αλλάζει, αλλά δεν είμαι πλέον ερωτευμένη μαζί σου.»

«Γιατί είσαι ερωτευμένη με τον Νικολάκη! Γιατί δεν το παραδέχεσαι; Άσε όλα τα υπόλοιπα και πες την αλήθεια. Δεν σου έφταιξα εγώ και τα λάθη μου, εσύ είσαι αλλού καιρό τώρα.»

«Κώστα κάναμε κι οι δυο μας λάθη που μας φέρανε έως εδώ. Δεν έχει σημασία να καθίσουμε να τα αναλύσουμε αυτή τη στιγμή.»

«Φυσικά, για σένα τίποτα δεν έχει σημασία, εφόσον μπορείς να πετάξεις τόσο εύκολα όσα ζήσαμε.» μου λέει θυμωμένα και νευριάζω γιατί είναι άδικος.

«Μην μου το παίζεις υπεράνω, γιατί αν κι εσύ τους έδινες την αξία που έπρεπε δεν θα πήγαινες με την πρώτη που γνώρισες.» του αντιγυρίζω.