Μεγάλες Αγάπες

Κεφάλαιο 58

Όταν έχει πάει ήδη έξι η ώρα το απόγευμα και δεν έχει φύγει ακόμα ο Αλεξίου από τη σχολή, αποφασίζω να καθίσω κι εγώ παραπάνω παρότι έχω τελειώσει τη δουλειά μου για να δω τι σκοπεύει να κάνει. Μετά από κανένα μισάωρο έρχεται όπως το περίμενα και αναρωτιέται πως και είμαι ακόμα εδώ.

«Καθυστέρησα λίγο, αλλά ευτυχώς όλα καλά.» του λέω.

«Δεν περίμενα να δείχνεις τέτοια συνέπεια και να μένεις παραπάνω καλοκαιριάτικα. Δεν έχεις κανένα να σε περιμένει στο σπίτι;» με ρωτάει για να με ψαρέψει.

«Όχι, ποιον να έχω; Μόνη μου μένω.» βιάζομαι να του απαντήσω.

«Το αγόρι σου δεν είναι εδώ;» συνεχίζει κανονικότατα την ανάκριση του.

«Δεν έχω σχέση αυτόν τον καιρό, χώρισα πρόσφατα.» του απαντάω, πασάροντας του μια διαφορετική εικόνα από την πραγματική για να δω πως θα αντιδράσει.

«Λυπάμαι.» λέει τάχα περίλυπος.

«Εσάς δεν σας κάνει παράπονα η γυναίκα σας που αργείτε τόσο Αύγουστο μήνα;»

«Όχι, οι σχέσεις μας δεν είναι οι καλύτερες. Το παιδί είναι ο μόνος συνδετικός μας κρίκος.»

«Κρίμα! Δεν είναι ωραίο να διαλύονται οι οικογένειες.»

«Δυστυχώς μερικές φορές δεν μπορείς να κάνεις και διαφορετικά.»

«Είναι λυπηρό πάντως για τα παιδιά να το ζουν όλο αυτό.»

«Για αυτό κι εμείς δεν έχουμε χωρίσει ακόμα.» λέει κοιτάζοντας με στα μάτια για να με πείσει για την αλήθεια των λόγων του. Έχει πολύ μεγάλο θράσος για να χρησιμοποιεί το παιδί του για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

«Απόλυτα κατανοητό.» συγκατανεύω για να νομίζει ότι τον πίστεψα.

«Θέλεις να σε πάω με το αυτοκίνητο μέχρι το σπίτι σου;» με ρωτάει.

Θα ήταν μια καλή ευκαιρία να μέναμε μόνοι μας και ειδικά τώρα που νομίζει ότι έχω χωρίσει και έφαγα το παραμύθι που μου πούλησε περί διάστασης. Μα πόσο πιο κλασική δικαιολογία θα μπορούσε να μου πει, πραγματικά καμία φαντασία πλέον; Τι είναι αυτό που όλοι οι παντρεμένοι λένε το ίδιο παραμύθι, δεν κατανοούν πως δεν γίνονται πειστικοί; Ελπίζουν μόνο να σε έχει τυφλώσει ο έρωτας για να μην βλέπεις μπροστά σου, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Την καημένη την γυναίκα του λυπάμαι που κάθεται σπίτι ήσυχη πιστεύοντας ότι ο άντρας της είναι στη δουλεία κι αυτός αντί να κοιτάει να γυρίσει γρηγορότερα για να δει το παιδί του κάθεται επιπλέον ώρες για να ρίξει τα δίχτυα του σε μένα. Πόσο τραγικός πια;