προγραμμα προστασίας

τζουλη

Αφησα τον οδηγο να μου ανοιξει την πορτα και μπήκα μεσα εκνευρισμένη.Ηλιθιοι δημοσιογραφοι!Υποτιθεται οτι ηρθα στο event αυτο για να μιλήσω για την καινουρια  ταινια μου και μετα τις δυο πρωτες ερωτησεις αρχισαν να με βομβαρδιζουν με ερωτήσεις σχετικα με την σχεση μου με τον Τομ Ραντελ.
Πεταξα εκνευρισμενη τις δωδεκαποντες γοβες μου και απλωσα τα πονεμενα ποδια μου στο καθισμα.Επιτελους σπιτι!Το μονο μερος οπου νιωθω ηρεμη και δεν χρειαζεται να υποκρινομαι.Μετα απο μιση ωρα βρισκομουν εξω απο το διαμερισμα μου.Αρνιομουν πεισματικα να αγορασω μια μονοκατοικια,οπως μου ελεγε ξανα και ξανα η μητερα μου.

<<Αγαπη μου γιατι δεν θελεις;Θα δεις που θα εισαι πολυ πιο ανετα;>>
<<Μητερα το διαμερισμα μου ειναι ταιραστιο,πιστεψε με,πιο άνετα δεν γινεται.Σου εχω εξηγησει,δεν προκειται να μεινω για παντα εδω ουτως η άλλως>> και καπως ετσι εκλεινε η συζητηση.
Απλα και μονο η ιδεα να μεινω εδω με πνιγει...

Ο Τομας(ο οδηγο μου)ανοιξε την πορτα κρατωντας την ομπρελα ανοιχτη.<<Δεσποινις Ροναν>>.
Να παρει!Παλι αρχισε να βρεχει.
<<Ευχαριστω πολυ Τομας>>του χαμογελασα περνωντας την ομπρελα απο τα χερια του.
<<Θα θελατε μηπως να σας συνοδεψω μεχρι την πορτα;>>προσφερθηκε ευγενικα.
<<Οχι Τομας δεν χρειαζεται,πηγεναι και συ πριν γινεις τελειως μούσκεμα.Τα φιλια μου στην Ροζι>>ειπα χαμογελωντας του.
<<Ασφαλως!>>απαντησε και ενα πλατυ χαμογελο εμφανιστηκε στα χειλη του.<<Καλο σας βράδυ!>>με καληνυχτησε και μπηκε στο αμαξι κινώντας προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Τον συμπαθω πολυ.Ηταν απο τα λιγα ατομα ποθ νιωθω ότι μπορω να εμπιστευτω.Ειναι 35 χρονων και δουλευει γιαμενα εδω και 4 χρονια.Απο τοτε που εγινα δηλαδη γνωστη ηθοποιος.Εχει μια ομορφη σχεση με μια πολυ γλυκια κοπελα,την Ροζι,την οποια μπορουσε ο καθενας  να δει ποσο λατρευε
Εβγαλα τα κλειδια απο την τσαντα και κατευθύνθηκα προς το διαμερισμα.

<<Δεσποινις Ροναν!>>ακουσα καποιον να με φωναζει.Ηλιθιοι δημοσιογραφοι,δεν με άφηνουν λεπτο ησυχη.Τον αγνοησα και ταχυνα το βημα μου.
<<Δεσποινις Ροναν!>>η επιτακτική φωνη του με εκανε να ανατριχιασω.
<<Λυπαμαι αλλα δεν εχω χρονο για συνεντευξεις>>απαντησα ψυχρα κρύβοντας,οπως ξερω πολυ καλα να κανω,την ταραχη μου.
<<Προκειται για τον φονο της περασμενης Τεταρτης>>στο ακουσμα των λογων του κοκαλωσα.
<<Ονομαζομαι Αλεξ Χαντερ.Λυπαμαι αλλα αυτην την "συνεντευξη"δεν θα μπορεσεται να την αποφυγεται...>>προσθεσε με μια δοση ειρωνειας και αρχισε να με πλησιαζει...